ΒΟΥΡΚΟΣ ΡΑΣΟΦΟΡΩΝ ΒΟΡΒΟΡΟΣ ΔΙΚΑΣΤΩΝ

Με την παρωδία της κάθαρσης και την ανακύκλωση της διαφοράς, η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί και τον έλεγχο της δικαστικής εξουσίας

                           Όπου οι εργαζόμενοι

                           χειροκρότησαν τα

                           κυβερνητικά «καθαρά

                          χέρια» τελικά τα βρήκαν

                          μέσα…στις τσέπες τους

Απέραντη αηδία και αποστροφή απέναντι στην εκκλησία και τη δικαιοσύνη, δύο από τους σημαντικότερους πυλώνες του συστήματος, κυριαρχούν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας. Η εξόφθαλμα ενορχηστρωμένη από την κυβέρνηση εκστρατεία εξουδετέρωσης των ΠΑΣΟΚικών κυκλωμάτων και εξαναγκασμού των υπόλοιπων μηχανισμών να υποταχθούν στη ΝΔ προκαλεί προσωρινές ρωγμές στο σύστημα. Τα ΜΜΕ παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην επιχείρηση αυτή, καθώς η κυβέρνηση τα τροφοδοτεί με σκάνδαλα, παρανομίες και επιλήψιμες ενέργειες όσων αρνούνται να δηλώσουν υποταγή σ’ αυτή. Οι παροδικές αναταράξεις που προκαλεί η χρήση γκανγκστερικών μεθόδων οδηγούν και στη διαρροή προς τη δημοσιότητα απερίγραπτα δύσοσμων αποβλήτων του βίου και της πολιτείας εκείνων που δραστηριοποιούνται στον εκκλησιαστικό και τον δικαστικό υπόκοσμο, που όμως αποδεικνύονται πολυπλόκαμα συνδεδεμένοι και αμετακίνητα εδραιωμένοι στον ιστό των ίδιων των επίσημων θεσμών, από τους οποίους είναι αδύνατο να διαχωριστούν.

Στο μεταξύ, καθώς προωθείται παράλληλα και η υποταγή του ΠΑΣΟΚικού μηχανισμού των ΜΜΕ στη ΝΔ η παρωδία κάθαρσης στην εκκλησία και τη δικαιοσύνη σηματοδοτεί και τη μετακίνηση ατόμων που υπηρέτησαν το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ – πάντα με το αζημίωτο φυσικά -, τα οποία ξαφνικά εμφανίζονται καθημερινά σχεδόν σε όλα τα κανάλια, περίπου σε…πανεθνικό δίκτυο! Τα μεγαλύτερα «λαμόγια» της δημοσιογραφικής διαπλοκής επί ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκαν ως δια μαγείας σαν… «κήνσορες» κατά της διαπλοκής, υπηρετώντας όμως με τα λεγόμενά τους τη γραμμή της κυβέρνησης της ΝΔ! Επιδιώκοντας να συγκαλύψει τα «γαλαζοπράσινα» πλέον δημοσιογραφικά «παπαγαλάκια», η ΕΣΗΕΑ, αποπειράθηκε να εξισώσει τα μίσθανα όργανά της με τους εργαζόμενους π.χ. του «Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων», κρύβοντας μάλιστα για δύο μήνες όσους έχει προσλάβει αυτή, αλλά και τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις πολυθεσιτών αργόμισθων δημοσιογράφων, μέχρι να φύγει η υπόθεση από τη δημοσιότητα και να ξεχαστεί. Το εντυπωσιακότερο στοιχείο της κυβερνητικής επίθεσης είναι ότι για λόγους που δεν έχουν γίνει γνωστοί μέχρι στιγμής, έχει βάλει κύριο στόχο της τον Χριστόδουλο, παρόλο που αυτός έχει πολλές φορές ταχθεί υπέρ του Κ. Καραμανλή, τουλάχιστο δημόσια. Στον στόχο αυτό, όπως είναι ευνόητο, συμπλέουν ολόψυχα και όσοι μηχανισμοί της εποχής Σημίτη έχουν απομείνει.

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ αρχίζει μια σειρά άρθρων, όπου μπαίνει στην ουσία όλων αυτών των γεγονότων που η Κοινή Γνώμη παρακολουθεί εμβρόντητη. Σήμερα δημοσιεύουμε το άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ που δημοσιεύεται και στο ΠΡΙΝ της Κυριακής. 

Στην ταινία Το κόκκινο του Κριστόφ Κισλόφσκι, ο πρωταγωνιστής Ζαν Λουί Τρεντινιάν συναντιέται με την Ιρέν Ζακόμπ, μια νεαρή κοπέλα που θέλει να μάθει το επάγγελμά του. «Έκανα κάτι πολύ άσχημο στη ζωή μου», της απαντά. «Τι ήσουν; Μπάτσος;» «Όχι, κάτι πολύ χειρότερο. Δικαστής!».

Τι να μας πουν οι εγχώριοι αρχάγγελοι της κάθαρσης. Ώστε υπάρχουν δικαστές που «τα πιάνουν»; Αυτό δεν είναι είδηση. Είδηση θα ήταν το ανάποδο. Τι να θυμηθούμε για τους δικαστές μας. Ότι βγάζουν όλες τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές; Ότι κάθισαν 16χρονους μαθητές στο εδώλιο, για το αδίκημα της κατάληψης; Ότι έβγαλαν «καθαρά» τα αφεντικά στις υποθέσεις του Σάμινα, της Ρικομέξ, της Φαμάρ και του Δύστος; Ότι έστησαν αγροτοδικεία; Ότι καταδίκασαν στην ανεργία χιλιάδες συμβασιούχους; Ότι αποφυλάκισαν εκατοντάδες εμπόρους ναρκωτικών; Ότι συμπεριφέρθηκαν «βελούδινα» σε όλους τους αστυνομικούς που έφτασαν κατηγορούμενοι για νταβατζιλίκι, εμπόριο ναρκωτικών και άλλες πράξεις ανάλογες του επαγγέλματός τους. Ότι έστελναν «αδιάβαστους» στη φυλακή χιλιάδες φουκαράδες μετανάστες, που δεν είχαν ούτε μεταφραστή για να καταλάβουν για ποιο λόγο δικάζονται. Ότι συμμετείχαν και στήριξαν τις δίκες του αίσχους για την «17Ν’ και τον ΈΛΑ, νομιμοποιώντας ψευδομάρτυρες και κουρελόχαρτα πρακτορίσκων. Ότι μεταμορφώθηκαν σε συνδαιτυμόνες των κοσμικών κύκλων και μπήκαν στην αυλή των καπιταλιστών, όπου ο κάθε καλός επιχειρηματίας μαζί με τους δημοσιογράφους του, τους δικηγόρους του, τους ρουφιάνους του, τους μπάτσους του, έχει και τους δικαστές του. Και, τέλος, ότι για όλα αυτά μπορούν να αποφασίζουν τρελές αυξήσεις στο μισθό τους, κάνοντας προσφυγή την οποία δικάζουν οι ίδιοι!

Τέτοιες ώρες με πνίγει το αίσθημα της αδικίας. Που το πάει επιτέλους ο Καραμανλής; Γιατί τα βάζει με την «Τρίτη εξουσία», με ένα βασικό πυλώνα της αστικής εξουσίας, που τόσο στάθηκε στο πλάι των κυβερνήσεων και των βιομηχάνων; Αδικία, για το Θεό, που θα έλεγε και ο Γιοσάκης.

Βέβαια, ο πρωθυπουργός δεν τρελάθηκε. Αυτό που παρακολουθούμε αυτή την περίοδο, σε αυτή την παρωδία κάθαρσης, είναι η συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να αναδιατάξει το παιχνίδι, να τρίξει τα δόντια στο «σύστημα ΠΑΣΟΚ» και να θέσει τον όλο μηχανισμό υπό τον απόλυτο έλεγχο της «νέας διακυβέρνησης». Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνει την προτεραιότητα της πολιτικής και του συνολικού αστικού συμφέροντος σε βάρος ορισμένων πυλώνων της εξουσίας, που ενισχύθηκαν και, σε κάποιο βαθμό, έτειναν να αυτονομηθούν το τελευταίο διάστημα. Η παράπλευρη απώλεια αυτής της προσπάθειας είναι ότι, αναμοχλεύοντας το βούρκο, βγαίνει στον αέρα όλη η αποφορά της σαπίλας του συστήματος. Αυτό που προξενεί εντύπωση, βέβαια, είναι πόσο μεγάλη είναι η σύζευξη όλων των αρμών της αστικής εξουσίας, πόσο βαθιά είναι η ουσιαστική διαπλοκή. Είδαμε για παράδειγμα το πώς οι ρασοφόροι είχαν σχέσεις με συγκεκριμένους δικαστές. Και είναι σχεδόν σίγουρο ότι το επόμενο επεισόδιο του σίριαλ της κάθαρσης θα αφορά την αστυνομία, άλλο συνεταίρο των υπηρεσιών της Θέμιδας. Μπάτσοι, δικαστές, εκδότες, παπαδαριό, εξαγορασμένοι δημοσιογράφοι, μιζαδόροι, εργολάβοι και πολιτικοί, κρατικοδίαιτοι και αδίστακτοι, να η αγία οικογένεια ενός συστήματος, στο οποίο η διαφθορά δεν αποτελεί εξαίρεση απορριπτέα, αλλά νόμο της ανάπτυξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Τα μαύρα λεφτά και οι μαύρες επιχειρήσεις δεν αποτελούν κουσούρι της «καθυστερημένης Ελλάδας», αλλά βασικό στοιχείο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας (σ. Πολιτικού Καφενείου: της εποχής της χρηματιστικής καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης), που καταργεί κάθε θεσμική «ζώνη αγνότητας» και υποτάσσει άμεσα όλη την κοινωνική και πολιτική ζωή στο ποσοστό κέρδους. Γι’ αυτό και η Χαλιμπάρτον του Τσένι στις ΗΠΑ, οι λίστες πολιτικών που πληρώνονται από εταιρείες στη Γερμανία και οι ιστορικές εφημερίδες στα χέρια πολυεθνικών κολοσσών στη Γαλλία.

Για όλους αυτούς τους λόγους θα ήταν τεράστια αφέλεια να πιστέψει κανείς ότι ο Κ. Καραμανλής κάνει έστω και κάποια μικρή κάθαρση στους συγκεκριμένους χώρους. Αλίμονο, εάν η κόπρος του Αυγείου ήταν πέντε πρωτοδίκες ή ένας αργόμισθος δημοσιογράφος στο τάδε γραφείο τύπου. Ένα λίφτινγκ επιχειρεί, που θα ξαναβάλει πάλι αμόλυντους τους μηχανισμούς στη συνολική υπηρεσία του συστήματος.

Ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός, σηκώνοντας τη ρομφαία της κάθαρσης (παρά το ότι τη μπήγει τόσο ρηχά), επιδιώκει να διατηρήσει την κοινωνική αποδοχή, σε μια περίοδο που αρχίζει να προωθεί αντεργατικά μέτρα. Η αντιμετώπιση της διαφθοράς και των παρανομιών μπορεί να εξελιχθεί και σε μοντέλο αντιμετώπισης των κοινωνικών αντιδράσεων! Είναι χαρακτηριστικό ότι στις αγροτικές κινητοποιήσεις απάντησε με λίστες αγροτών που…»παρανόμησαν». Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνούμε είναι ότι όπου οι εργαζόμενοι χειροκρότησαν τα κυβερνητικά «καθαρά χέρια», τελικά τα βρήκαν μέσα… στις τσέπες τους. Στην πραγματικότητα, ο Κ. Καραμανλής προσπαθεί να αναδειχθεί ως ο ληστής με το αγγελικό πρόσωπο… Την ώρα που η οθόνη της ζωής μας κατακλύζεται από Γιοσάκηδες, Κουλουσούζες και ερωτόπληκτες δικαστίνες, η κυβέρνηση προωθεί την σκλαβιά των εμποροϋπαλλήλων δίχως όριο, ετοιμάζει τις φθηνές υπερωρίες, αγνοεί προκλητικά τους αγρότες και δίνει ένα φιλοδώρημα στους φτωχούς συνταξιούχους (εφτά ευρώ το μήνα).

Η Επαναστατική Αριστερά πρέπει άμεσα να συμβάλλει στη δημιουργία μιας μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης ενάντια στην κυβέρνηση και σε όλο το αντιδραστικό συνασπισμό εξουσίας, να παλέψει για ουσιαστικά μέτρα κτυπήματος της αστικής διαπλοκής (όπως για παράδειγμα το διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους) και να ξανασηκώσει τις σημαίες με τις αποφάσεις της Κομμούνας και του Οκτώβρη, όπου οι δικαστές εκλέγονταν από το λαό και αμείβονταν με μισθό εργάτη, σε μια κοινωνία όπου οι παραγωγοί του πλούτου είχαν την εξουσία και το δίκιο με το μέρος τους.