ΕΡΕΥΝΑ
Διάλογος για την άλλη Αριστερά

Στα πλαίσια του διαλόγου και με αφορμή τις ευρωεκλογές, η εφημερίδα Πριν απευθύνθηκε σε όλο το φάσμα των οργανώσεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς που ενδιαφέρονται για την υπόθεση της οικοδόμησης μιας «άλλης Αριστεράς», σε πλήρη αντίθεση και σύγκρουση με την κυβέρνηση της ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, με την ΕΕ και τη Νέα Τάξη, με τον ιμπεριαλισμό και το κεφάλαιο. Απευθυνθήκαμε σε εκείνες τις δυνάμεις, που διατηρούν την ανεξαρτησία τους, στον έναν ή τον άλλο βαθμό, τόσο από τον «πόλο» του μαχητικού ρεφορμισμού του ΚΚΕ, όσο και από τον «πόλο» της φιλο-ΕΕ διαχείρισης του Συνασπισμού. Οι οργανώσεις στις οποίες απευθυνθήκαμε, είναι οι έξι δυνάμεις που συναπαρτίζουν το ΜΕΡΑ (ΝΑΡ, νΚΑ, ΑΚΟΣ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ και Οικολόγοι Εναλλακτικοί), καθώς και οι παρακάτω δέκα δυνάμεις: Αντικαπιταλιστική Συμμαχία, ΑΡΑΣ, Αριστερή Ανασύνθεση, Αριστερή Ανασύνταξη, ΕΑΜ, ΚΑΝ, ΚΚΕ(μ-λ), ΚΟΕ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΟΚΔΕ.

Οι ερωτήσεις τις οποίες έθεσε το ΠΡΙΝ είναι οι εξής τρεις:
1. Στη σημερινή συγκυρία το ερώτημα για μια άλλη Aριστερά μπαίνει επιτακτικά. Ποια είναι η γνώμη σας και τι περιεχόμενο δίνετε σε αυτή;
2. Tο ζήτημα της ενότητας και της κοινής δράσης της Aριστεράς συζητείται ιδιαίτερα έντονα. Ποια είναι η δική σας προσέγγιση; Πώς τοποθετείστε στην πρόταση για τον ανεξάρτητο πόλο της αντικαπιταλιστικής Aριστεράς;
3. Mε ποια συνθήματα και τι περιεχόμενο θα παρεμβείτε στις ευρωεκλογές; Προτείνετε κάποια ευρύτερη συνεργασία;

Οι περισσότερες απάντησαν με τη σειρά που τέθηκαν τα ερωτήματα, κάποιες επέλεξαν να απαντήσουν με ελεύθερο κείμενο. Η Αυτόνομη Κομμουνιστική Οργάνωση Σερρών, υποσχέθηκε να στείλει τις απαντήσεις της την επόμενη εβδομάδα. Σε όλες τις οργανώσεις τέθηκαν ως όριο οι 400 λέξεις και όσες το υπερέβησαν, αναγκαστήκαμε, για λόγους ισοτιμίας και χώρου, να περικόψουμε το κείμενό τους με δική μας ευθύνη και με σεβασμό στην ουσία των απόψεών τους. Στις σελίδες που ακολουθούν, παραθέτουμε τα κείμενα όσων ανταποκρίθηκαν. Πιστεύουμε, ότι το αποτέλεσμα βοηθά στην κατανόηση των απόψεων όλων των δυνάμεων.
Ευχαριστούμε όλες τις οργανώσεις για την ανταπόκρισή τους.

Νέο Αριστερό Ρεύμα

1. Η σημερινή κυρίαρχη Αριστερά όχι μόνο δεν μπορεί να εμπνεύσει για μια άλλη κοινωνία, αλλά ούτε τα εργατικά συμφέροντα να υπερασπίσει. Είτε έχει παραιτηθεί από την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, είτε «προσκυνά τα εικονίσματα» του παρελθόντος κινούμενη ρεφορμιστικά στο σήμερα. Είτε με τον Φερχόιγκεν, είτε με τον Μπρέζνιεφ δεν υπάρχει ελπίδα. Η ανασύσταση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, ως μια πράξη τομής μέσα στη συνέχεια, αποτελεί απαράβατο όρο για την επαναστατική του ύπαρξη. Θα μπορούσε κανείς να θέσει πολλά και σωστά επίθετα για να προσδιορίσει αυτήν την «άλλη Αριστερά». Με μια λέξη πρέπει να είναι μια στρατηγική Αριστερά, που δεν θα υποτάσσει τη στρατηγική (την αντικαπιταλιστική επανάσταση -  κομμουνιστική απελευθέρωση) στην τακτική και την τακτική στους πολιτικούς χειρισμούς, αλλά το αντίθετο: Θα βάλει τη στρατηγική στο τιμόνι. Μια τέτοια Αριστερά πρέπει να ξανασυνδεθεί οργανικά με τον «ποιητή των πάντων», με τη σύγχρονη εργατική τάξη και το κίνημά της, να ξαναγίνει μια εργατική Αριστερά.

2. Το ζήτημα της ενότητας δεν μπορεί παρά να μπαίνει σε συνδυασμό με το περιεχόμενό της. Την τελευταία φορά που ενώθηκε η Αριστερά κατέληξε στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη - Ζολώτα και από 'κει στην πιο βαθιά χρεοκοπία και διάσπαση. Η μετωπική λογική αποτελεί μόνιμο συστατικό στοιχείο της αντίληψής μας. Παλεύουμε για τη συγκρότηση του Αντικαπιταλιστικού Εργατικού Μετώπου. Ο πόλος της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς αποτελεί σήμερα αναγκαιότητα, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν οι διάσπαρτες αντικαπιταλιστικές δυνάμεις να συσπειρωθούν και να παρέμβουν στο συνολικό πολιτικό επίπεδο. Αλλά και δυνατότητα πλέον καθώς και δυνάμεις υπάρχουν και συσχετισμοί αλλάζουν. Χρειάζεται όμως να πέσουν τα ξύλινα τείχη του σεχταρισμού και να δοθεί ρόλος στις συλλογικότητες και στους αγωνιστές της βάσης. Παράλληλα, απαιτείται και η κοινή δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και του κινήματος στη βάση των αρχών της ισοτιμίας, της αυτοτέλειας, του κοινού περιεχομένου, της προοπτικής του αγώνα και της ανοικτής συζήτησης μπροστά στους εργαζόμενους.

3. Παρεμβαίνουμε στη μάχη των ευρωεκλογών με το Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕΡΑ), προβάλλοντας την ανάγκη: Πρώτο, μιας άλλης επαναστατικής Αριστεράς και του πόλου της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, δεύτερο της εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης, ρήξης και ανατροπής της πολιτικής της κυβέρνησης, της ΕΕ και γενικά του αστικού συνασπισμού εξουσίας και τρίτο, της συνολικής αντιπαράθεσης και ρήξης με την ΕΕ και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης - εργατικής διεθνοποίησης. Για διεθνιστική αντιιμπεριαλιστική κοινή πάλη και αλληλεγγύη των εργαζόμενων, Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου.

Σήμερα, καθώς οι λογικές του «επηρεασμού» της ρεφορμιστικής Αριστεράς έχουν ξεκάθαρα αποτύχει, καλούμε σε συσπείρωση για τον αντικαπιταλιστικό πόλο, σε εκλογική υποστήριξη του ενωτικού ψηφοδελτίου του ΜΕΡΑ και σε συνδιαμόρφωση της προοπτικής την επόμενη μέρα, με βάση και τις διεργασίες που έχουν ξεκινήσει.

Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

1. Η αντεργατική επίθεση, η αντιδραστική αναμόρφωση των πολιτικών θεσμών, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις προκαλούν [...] σημαντικές αλλαγές στις συνειδήσεις, ανακατατάξεις στο νεολαιίστικο και εργατικό κίνημα αλλά και νέες αναζητήσεις και ζυμώσεις για μια άλλη Αριστερά, ιδιαίτερα στους νέους αγωνιστές, που όλο το προηγούμενο διάστημα συμμετείχαν ενεργά στους αγώνες. Η ύπαρξη μιας επαναστατικής Αριστεράς σήμερα, που θα μπορεί να ενοποιεί τον κόσμο της εργασίας, όχι μόνο στη βάση των κοινών αγώνων και διεκδικήσεων, αλλά κυρίως, στη βάση ενός απελευθερωτικού οράματος απέναντι στον καπιταλισμό, είναι ζητούμενο. Όπως ζητούμενο είναι αν το ερώτημα της άλλης Αριστεράς θα αγκαλιάσει, πέρα από κάποιες μικρές δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και αγωνιστές, ευρύτερα κομμάτια νεολαίας και εργαζόμενων, τόσο σε πολιτικό, όσο και σε θεωρητικό επίπεδο.

2. Το ζήτημα ενός τρίτου, αντικαπιταλιστικού πόλου της Αριστεράς τίθεται, από διαφορετικούς δρόμους και αφετηρίες, σε ένα ευρύτερο δυναμικό των σημερινών και προηγούμενων κινημάτων. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχει αναδειχτεί ως πρωταρχικό και επείγον καθήκον για τη ριζοσπαστική Αριστερά. [...] Όσο δεν ανοίγει ο δρόμος για μια πολιτική ενοποίηση, τόσο του δυναμικού των σχημάτων, συλλογικοτήτων και αγωνιστών, που κινήθηκαν και κινούνται σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, όσο και της επαναστατικής Αριστεράς, [...] τόσο θα ενισχύονται οι τάσεις κατακερματισμού, φυγής στο «χώρο» ή το «θέμα», οι λογικές της αυτόκεντρης ανάπτυξης, η ενσωμάτωση στους «ενωτικούς» δρόμους της καθεστωτικής Αριστεράς. Ουσιαστική συμβολή στην ανάπτυξη του πόλου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έχει η διαμόρφωση των προϋποθέσεων για τη δημιουργία ενός αντικαπιταλιστικού - ανατρεπτικού πολιτικού ρεύματος στη νεολαία. Δεν πρόκειται για τη δημιουργία ενός διαφορετικού «νεολαιίστικου» πόλου, αλλά για τη σύνδεση των αντικαπιταλιστικών και ριζοσπαστικών τάσεων του νεολαιίστικου κινήματος με τη συνολική προσπάθεια για την εργατική πολιτική, σε συνδυασμό με την αυτοτελή αντικαπιταλιστική δράση και συσπείρωση των νέων αγωνιστών σε όλες τις μάχες και τα ζητήματα.

3. Η νΚΑ συμμετέχει και στις εκλογές θα εργαστεί αποφασιστικά, για την πολιτική και εκλογική ενίσχυση του ΜΕΡΑ. Το πολιτικό περιεχόμενο της εκλογικής μας παρέμβασης καθορίζεται από τη συνολική πολιτική μας παρέμβαση στα ζητήματα της εργασίας - παιδείας, με ιδιαίτερη έμφαση στο άνοιγμα του μετώπου κατά της ΕΕ και των πολιτικών της. Πιο συγκεκριμένα, η πολιτική - εκλογική εξόρμηση θα στηριχτεί στην προβολή του τρίπτυχου: Για μια άλλη Αριστερά, αντικαπιταλιστική, επαναστατική, με στρατηγικές απαντήσεις και στα γενικότερα και στα ζητήματα της ΕΕ. Για τη δημιουργία μιας εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης ρήξης και ανατροπής της πολιτικής της κυβέρνησης, της ΕΕ και γενικά του αστικού συνασπισμού εξουσίας. Για συνολική αντιπαράθεση και ρήξη με την ΕΕ και τους πυλώνες της πολιτικής της από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης - εργατικής διεθνοποίησης.

Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ - Τροτσκιστές)

1. Στο όντως επιτακτικό αίτημα μιας «άλλης Αριστεράς», η απάντηση δεν βρίσκεται στην επανάληψη κι αντιγραφή, σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα και κάποια δόση «αυτοκριτικής», των γραφειοκρατικών εθνικορεφορμιστικών εκδοχών της, που χρεοκόπησαν ιστορικά, στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Απαιτείται μια επαναστατική κι όχι ρεφορμιστική Αριστερά, αντιγραφειοκρατική, με αναγεννημένο το ελευθεριακό πρόταγμα του κομμουνισμού, που παλεύει για την εργατική εξουσία - τη δικτατορία του προλεταριάτου - και την κομμουνιστική κοινωνία, μια Αριστερά διεθνής και διεθνιστική, όχι κολλημένη σε έναν εθνοκεντρισμό, που τροφοδοτεί την προσαρμογή στο εθνικό περιβάλλον και τον εθνικισμό. Μια Αριστερά της επανάστασης, ανοιχτή σε κάθε τι το καινοτόμο, σε κάθε χειραφετητική εμπειρία των ίδιων των μαζών, σε κάθε άλμα της επιστήμης και της Τέχνης, χωρίς δόγματα, αλλά και χωρίς ιστορική αμνησία και άγνοια των κατακτήσεων του Μαρξισμού. Ο κύκλος, που άνοιξε η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, δεν έκλεισε το 1991 και πρέπει να τον ολοκληρώσουμε σε παγκόσμια κλίμακα.

2. Το ΕΕΚ υποστηρίζει την ενότητα στη δράση όλης της Αριστεράς, ρεφορμιστικής και επαναστατικής, σε συγκεκριμένα ζητήματα ταξικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Η ενότητα στη δράση και με το ΚΚΕ αλλά και με το ΣΥΝ, δεν αποκλείει αλλά βρίσκεται σε διαλεκτική σχέση με την συγκρότηση ενός ταξικού πόλου αντικαπιταλιστικών, αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων της επαναστατικής Αριστεράς, που δεν θα εγκλωβίζεται αλλά θα παλεύει για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, ενάντια σε κάθε πολιτική ταξικής συνεργασίας, που προωθείται στο όνομα του «αντιμονοπωλιακού» ή «αντινεοφιλελεύθερου» ή «λαϊκού μετώπου» ή κάποιας νέας εκδοχής της Κεντροαριστεράς.

3. Το ΕΕΚ θα συμμετάσχει στις ευρωεκλογές με το ΜΕΡΑ. Πιστεύουμε ότι το ψηφοδέλτιο του ΜΕΡΑ πρέπει να είναι ανοιχτό σε δυνάμεις του εργατικού και λαϊκού κινήματος, που βρίσκονται πέρα από το ίδιο, αλλά που βρίσκονται σε κρίσιμα μέτωπα της ταξικής πάλης ή και της σύγκρουσης με την κρατική καταστολή, όπως είναι ο σύντροφος Γιάννης Σερίφης κι ο σύντροφος Ταϊλάν. Πρέπει να υπάρξει προγραμματική οριοθέτηση του ΜΕΡΑ, τόσο απέναντι στον φιλοϊμπεριαλιστικό «ευρωπαϊσμό», όσο κι απέναντι σε εθνοκεντρικές και εθνικιστικές τάσεις. Κύρια συνθήματά μας: Πρώτο, για τη ρήξη και την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής ΕΕ - για τη σοσιαλιστική ενοποίηση με κομμουνιστική προοπτική στην Ευρώπη, τα Βαλκάνια, τον κόσμο! Δεύτερο, μαύρο στη Δεξιά και το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ! Καμιά ανοχή στην αντιλαϊκή κυβέρνηση Καραμανλή, πάλη για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και την εργατική εξουσία! Τρίτο, εμπρός με το ΜΕΡΑ, για ένα ταξικό πόλο της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής επαναστατικής Αριστεράς!

Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (ΕΚΚΕ)

1. Η εγκληματική πολιτική του «προληπτικού πολέμου» των ΗΠΑ, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, η διεύρυνση - επέκταση της ΕΕ, ταυτόχρονα με την πρωτοφανή επίθεση κατά του συνόλου των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, να η διεθνής συγκυρία, η αξεπέραστη δομική κρίση του ιμπεριαλιστικού - καπιταλιστικού συστήματος στις αρχές του 21ου αιώνα. Από την άλλη πλευρά, η ηρωική ένοπλη εξέγερση του ιρακινού λαού, η ακατάβλητη παλαιστινιακή Ιντιφάντα, το «όχι» του λαού στην Κύπρο, το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα αλλά και οι μαζικές μαχητικές κινητοποιήσεις των ευρωπαίων εργαζόμενων ενάντια στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, δείχνουν και πάλι το δρόμο για την ανάσχεση και ανατροπή των σχεδίων του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου. Παράλληλα, η πολιτική συγκυρία στη χώρα μας, με τη ΝΔ να διαψεύδει οδυνηρά τις λαϊκιστικές της δημαγωγίες και όσους την επέλεξαν για να τιμωρήσουν το ΠΑΣΟΚ, με το σημερινό ανοιχτά φιλοϊμπεριαλιστικό και αντεργατικό ΠΑΣΟΚ να αποξενώνεται όλο και περισσότερο από τη λαϊκή του βάση, με το ΣΥΝ δουλικά υποταγμένο στις επιλογές του συστήματος, με την αδιέξοδη, ρεφορμιστική, σεχταριστική και βαθιά διασπαστική πολιτική του ΚΚΕ, που αδυνατεί να εκφράσει την πλατιά λαϊκή δυσαρέσκεια, κάνει άμεση και επιτακτική ανάγκη την ανάδειξη μιας άλλης Αριστεράς. Που θα αποκαταστήσει και δικαιώσει επαναστατικές παραδόσεις, κατακτήσεις και δικαιώματα, θα οικοδομήσει τις προϋποθέσεις για ένα ανεξάρτητο και ρωμαλέο μαζικό κίνημα, θα αποκρούσει τα αντιδραστικά σχέδια του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, θα ξανανοίξει το δρόμο για τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.

2. Έχουν ωριμάσει μια σειρά κοινοί στόχοι και προϋποθέσεις για την προώθηση της ενότητας της ριζοσπαστικής - επαναστατικής Αριστεράς: Κατά της καπιταλιστικής - ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης, ενάντια στις ΗΠΑ και την ΕΕ, κατά του αστικού δικομματισμού στην Ελλάδα, για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας, των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, της φτωχομεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας. Ο ανεξάρτητος αντικαπιταλιστικός - αντιιμπεριαλιστικός πόλος αυτών των δυνάμεων αποτελεί προϋπόθεση για να αποκτήσουν διέξοδο και προοπτική οι αγώνες αλλά και όρο απαράβατο για την αποτελεσματικότητα οποιασδήποτε ευρύτερης ενότητας στη δράση. Τέλος, ο ουσιαστικός ειλικρινής και συντροφικός διάλογος [...] για μια σύγχρονη επαναστατική στρατηγική της εργατικής τάξης, θα είναι επίσης όρος για την επιτυχία αυτής της προσπάθειας.

3. Η αναγκαιότητα και η δυνατότητα της ρήξης και ανατροπής των βασικών επιλογών του ιμπεριαλισμού, της ΕΕ και της ελληνικής άρχουσας τάξης, όχι με κάποια ευκαιριακή εκλογική σύμπραξη, αλλά μέσα από την ανάδειξη του πόλου - μετώπου της ριζοσπαστικής Αριστεράς και ενός ανατρεπτικού μαζικού κινήματος αυτό θα είναι, πιστεύουμε, για μας και για το ΜΕΡΑ, το περιεχόμενο και της παρέμβασης στις ευρωεκλογές.

Οικολόγοι Εναλλακτικοί

1. Είναι ξεκάθαρο, ότι υπάρχει το πολιτικό πρόβλημα για τη συγκρότηση μίας άλλης Αριστεράς, για τη λύση του οποίου πρέπει ν’ αγωνιστούμε επίμονα και δραστικά. Μας ενδιαφέρει, ιδιαίτερα, να μπολιάσουμε την άλλη Αριστερά με τις ιδέες, τις θέσεις και τις απόψεις της αντικαπιταλιστικής Οικολογίας, οι οποίες φυτρώνουν και μεγαλώνουν στα ίδια χωράφια με αυτές της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η άλλη Αριστερά δεν αρκεί να είναι αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, διεθνιστική, αντικυβερνητική, αντι-ΕΕ. Πρέπει να εντάξει το όραμα της αντικαπιταλιστικής Οικολογίας, ως συστατικό στοιχείο του αγώνα της εργατικής τάξης για την ολοκληρωμένη χειραφέτησή της και την πλήρη απελευθέρωσή της.

2. Το ζήτημα της ενότητας το αντιμετωπίζουμε εδώ και τέσσερα χρόνια με τη νέα στρατηγική της αντικαπιταλιστικής Οικολογίας, που εμπνέεται από τη λογική της μετωπικής δράσης και ιδιαίτερα, με τη συνεργασία μας με το ΜΕΡΑ σε πολλά επίπεδα. Από τις επιτροπές της κοινής δράσης κατά των πολέμων, της κυβερνητικής πολιτικής και της ΕΕ, ως την κοινή κάθοδο στις δημοτικές και βουλευτικές εκλογές και τώρα, για πρώτη φορά, και στις ευρωεκλογές.

Κυρίαρχο, όμως, θέμα αυτής της στρατηγικής μας, είναι η θετική στάση μας, απέναντι στην πρόταση για τη συγκρότηση του πόλου της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, η οποία διατυπώθηκε δημόσια από το ΜΕΡΑ, τον Νοέμβρη του 2000. Πρόκειται για μια διαδικασία πολιτικής ενοποίησης σε ανώτερο επίπεδο και με άλλες πολιτικές δυνάμεις, με τις οποίες έχουμε συναντηθεί από κοινού, στα πεδία της αντικαπιταλιστικής δράσης, του αντιπολεμικού κινήματος, της οργάνωσης του αντι-ΕΕ κινήματος και τέλος στο πεδίο της καθημερινής πάλης κατά της κυβερνητικής πολιτικής.

3. Μέσα στο πλαίσιο της συνεργασίας μας με το ΜΕΡΑ, θα παρέμβουμε με δυο κυρίως συνθήματα: Το πρώτο είναι η σύνδεση του «όχι» των Ελληνοκυπρίων στο αμερικανο-βρετανικό σχέδιο Ανάν, που είχε ως σκοπό την ευρωδιχοτόμηση της Κύπρου και την μετατροπή της σε προτεκτοράτο, με το δικό μας «όχι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση των πολέμων, της ανεργίας, των μεταλλαγμένων προϊόντων, των τρελών αγελάδων, των διοξινών, της πυρηνικής ενέργειας και των πυρηνικών δοκιμών. Ο σκοπός αυτού του συνθήματος είναι να αποκαλύψει το πραγματικό και στυγνό πρόσωπο της ΕΕ, που απειλεί και εκβιάζει τους λαούς, ενώ, ταυτόχρονα, καταστρέφει το περιβάλλον και δηλητηριάζει καθημερινά την υγεία μας.

Με το δεύτερο, θα πούμε και πάλι το δικό μας «όχι» στην εισαγωγή και χρήση των μεταλλαγμένων προϊόντων. Να τα διώξουμε, τόσο από το χωράφι του αγρότη, όσο και από το ράφι του καταναλωτή και να συνδέσουμε τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της αντικαπιταλιστικής Οικολογίας με ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, που αγωνίζονται για την προστασία του περιβάλλοντος στη χώρα μας.

Αντικαπιταλιστική Συμμαχία,
Πέτρος Κωνσταντίνου

1. […] Η Αριστερά πρέπει να ρίξει το βάρος της, να στηρίξει τον αγώνα των συμβασιούχων, ώστε να αναγκάσει την κυβέρνηση να υποχωρήσει.

Ο Καραμανλής ετοιμάζεται να επισκεφθεί τον Μπους στις 20 Μάη. Μετά το «όχι» στο σχέδιο Ανάν, η κυβέρνηση της ΝΔ θα προσπαθήσει να βρει τρόπους για να ενταχθεί πιο ενεργά ο ελληνικός καπιταλισμός στα στρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ για την «Μεγάλη Μέση Ανατολή» […]. Ανοικτό παραμένει το αίτημα των ΗΠΑ για αποστολή ελληνικού στρατού στο Ιράκ, ενόψει, μάλιστα, της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία στις 28 - 30 Ιούνη.

Στις 26 Ιούνη, με πρωτοβουλία της προπαρασκευαστικής συνέλευσης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, υπάρχει κάλεσμα για συντονισμένη παγκόσμια δράση κατά της κατοχής στο Ιράκ. Τα φρικτά βασανιστήρια σε βάρος ιρακινών κρατούμενων έχουν ξεσηκώσει διεθνή κατακραυγή.

Θέλουμε μια Αριστερά που θα στηρίζει το αντιπολεμικό, το αντικαπιταλιστικό κίνημα και την εργατική αντίσταση. Μια Αριστερά, που θα αναγκάζει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να καλούν σε μαζική ενωτική δράση και θα παίρνει επάνω της την οργάνωση της βάσης για να φτάνουν οι αγώνες σε νίκη.

Οι ευρωεκλογές ανοίγουν την ευκαιρία να προβάλουμε [...] την Αριστερά του αντικαπιταλισμού, σαν την εναλλακτική λύση στη ΝΔ και τη δεξιά σοσιαλδημοκρατία.

2. Η ενωτική δράση δημιούργησε το κίνημα, που έστειλε χιλιάδες στην Γένοβα και κατέβασε εκατοντάδες χιλιάδες στο Σύνταγμα στις 15 Φλεβάρη, μαζί με τα συνδικάτα, που οι ηγεσίες τους πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ.

Το αντικαπιταλιστικό κίνημα, το κίνημα του Σιάτλ, της Πράγας, της Γένοβας, που προβάλει το σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» και «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», δίνει την δυνατότητα για κοινή δράση σε διεθνή κλίμακα [...]. Η αντικαπιταλιστική δύναμη του κινήματος συγκροτείται μέσα στο Ευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ.

3. Κεντρικό είναι το «όχι» στην Ευρώπη του πολέμου και του κέρδους. Οι καμπάνιες ενάντια στον πόλεμο, με την κινητοποίηση για τις 26 Ιούνη, η στήριξη των συμβασιούχων, η κόντρα με την πολεμοκάπηλη πολιτική της ΝΔ, με την Ολυμπιάδα των πολυεθνικών, το ρατσισμό, τη λιτότητα, ανοίγουν τα περιεχόμενα.

Η εναλλακτική λύση είναι να δυναμώσουμε το κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και του πολέμου και όχι ο εξανθρωπισμός της ΕΕ των καπιταλιστών, του ρατσισμού και του πολέμου.

Η Αντικαπιταλιστική Συμμαχία δεν παζαρεύει θέσεις σε εκλογικίστικες συνεργασίες, που την επομένη των εκλογών δεν μπορούν να πουν ένα «όχι» στο Σχέδιο Ανάν. Η συνεργασία πρέπει να έχει συνέπεια και να στηρίζεται στην κοινή δράση, που προηγήθηκε και σε αυτή που θα ακολουθήσει.

Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡΑΣ)

1. Κατά τη γνώμη μας, η σημερινή κρίση της Αριστεράς είναι συνολική: Κρίση κοινωνική, κρίση οράματος, κρίση πολιτικής στρατηγικής και κρίση οργανωτικών μορφών. Η σημερινή συγκυρία της πάλης των τάξεων έχει οδηγήσει σε μια σειρά καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στην κοινωνία. H  ανασυγκρότηση της άλλης Αριστεράς θα προκύψει συνεπώς, μέσα από μια βασανιστική διαδικασία ανασύνθεσης, που πρέπει να συνδυάζει: Πρώτο, την ανασυγκρότηση ταξικών συνδικαλιστικών πρακτικών στους χώρους της εργασίας, δεύτερο την επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού προτάγματος, μέσα από μια βαθιά ιδεολογικοπολιτική συζήτηση και τρίτο την πολιτική παρουσία της Αριστεράς, αφενός ως εκφραστή των πραγματικών ταξικών συμφερόντων και αγώνων και όχι ως κοινοβουλευτική δύναμη αντιπροσώπευσης, αφετέρου ως δύναμη καταλύτη των πολιτικών εξελίξεων, που δεν θα συμβιβάζεται και δεν θα ενσωματώνεται σε γραφειοκρατικές θέσεις και κρατικά αξιώματα και που θα χαράζει την τακτική της στο έδαφος των κοινωνικών αγώνων, χωρίς να υποτάσσει την ανατρεπτική στρατηγική της σε στάδια αστικού εκσυγχρονισμού και λαϊκής δημοκρατίας.

2. Η πολιτική μας ομάδα, εδώ και πολλά χρόνια, έχει ταχθεί υπέρ της συγκρότησης ενός ανεξάρτητου πολιτικού πόλου της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσονταν οι πρωτοβουλίες, που είχαμε απευθύνει σε όλες τις δυνάμεις του χώρου, τόσο το 1999 (για έκφραση των κινημάτων κατά του πρώτου εκσυγχρονιστικού κύματος στις ευρωεκλογές), όσο και μέσω της Πρωτοβουλίας για το Συντονισμό και την Κοινή Δράση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σήμερα, που αποδεικνύεται πόσο εύθραυστα είναι τα πολιτικά εγχειρήματα της συμμετοχής της ριζοσπαστικής Αριστεράς στα κάθε είδους «αντινεοφιλελεύθερα» και «αντιμονοπωλιακά» μέτωπα, η συγκρότηση ενός αντικαπιταλιστικού πόλου, αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο, ως η μόνη λύση για την πολιτική παρουσία της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Το πρόβλημα είναι ότι η διαδικασία συγκρότησης του πόλου (που πρωτίστως πρέπει να εμπλέξει σε σχετικές διεργασίες - τοπικές και ανά κοινωνικό χώρο - το ανεξάρτητο κοινωνικό δυναμικό της ριζοσπαστικής Αριστεράς) έχει επιβραδυνθεί - απολύτως εσφαλμένα κατά τη γνώμη μας -  μετά τις βουλευτικές εκλογές. Ελπιδοφόρο σημάδι αποτελούν, όμως, οι προσπάθειες για τη συγκρότηση ενός ταξικού πόλου στο συνδικαλιστικό κίνημα.

3. Θεωρούμε, ότι θα έπρεπε ήδη - μέσα και από την εμβάθυνση της συζήτησης για τη συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού πόλου-  να έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για μια αυτοτελή πολιτική παρουσία της ριζοσπαστικής Αριστεράς, στις ευρωεκλογές. Τα επιμέρους αυτοτελή κατεβάσματα, όχι μόνο δεν μπορούν να εκφράσουν τη δυναμική του αντικαπιταλιστικού πόλου, αλλά και την υπονομεύουν. Πιστεύουμε όμως επίσης, ότι θα άξιζε μια εκλογική προσπάθεια από κοινού έκφρασης διακριτών ιδεολογικοπολιτικών τάσεων, στο έδαφος μιας αντιιμπεριαλιστικής - αντικαπιταλιστικής - αντιΕΕ πλατφόρμας, στο βαθμό που εντασσόταν σε μια διαδικασία ανασύνθεσης της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οι μέχρι σήμερα εξελίξεις και διεργασίες δεν μας καθιστούν ιδιαιτέρως αισιόδοξους.

Αριστερή Ανασύνθεση

Κατά τη γνώμη μας, το αίτημα για μια άλλη Αριστερά δεν αποτελεί, σήμερα, την αναπαραγωγή μιας πάγιας θέσης, ούτε μια ιδεοληψία, αλλά αντιστοιχεί σε στοιχεία της συγκυρίας, στα μικρά έστω ρήγματα στην αστική πολιτική που δημιούργησαν οι μεγάλοι αγώνες και κινητοποιήσεις της προηγούμενης περιόδου και η εκ νέου απήχηση αντικαπιταλιστικών αναγνωρίσεων, που καταγράφεται -  έστω και με αντιφατικές μορφές. Αυτές όμως οι νέες δυνατότητες δεν ακυρώνουν, σε καμία περίπτωση, το βάρος των προηγούμενων ηττών του εργατικού και λαϊκού κινήματος και τα πολιτικά αποτελέσματά τους, γι’ αυτό και η πρόκληση μιας άλλης Αριστεράς αφορά ουσιαστικά τη συνολική επανίδρυση ενός ευρύτερου φάσματος από πρακτικές στοχεύσεις, κοινωνικές διεκδικήσεις, συλλογικές αναφορές, ιδεολογικές οριοθετήσεις που θα κάνουν μια σύγχρονη κομμουνιστική τοποθέτηση να μην είναι ευχολόγιο, αλλά πραγματικό πολιτικό σχέδιο.

Η γενική επίκληση της «ενότητας της Αριστεράς», από διάφορες πλευρές, δεν απειλεί μόνο με δορυφοριοποίηση γύρω από το ρεφορμισμό και τις οξυνόμενες αντιφάσεις του. Συσκοτίζει, ταυτόχρονα, τα πραγματικά χάσματα εντός της Αριστεράς, όπως αυτά αναδεικνύονται σε κρίσιμα μέτωπα: Για παράδειγμα, λίγα πράγματα μπορούν να μας ενώσουν με την Αριστερά του «ναι» (όχι μόνο στο σχέδιο Ανάν, αλλά και συνολικά στη λογική του σύγχρονου ιμπεριαλισμού). Αντίθετα, πολλά είναι αυτά, που μπορούν να ενώσουν ρεύματα, τάσεις, ομάδες αλλά - και κυρίως -  ανεξάρτητους αγωνιστές, που αναζητούν δρόμους μιας σύγχρονης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Η απήχηση της συζήτησης για τον πόλο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, τα πετυχημένα βήματα στο συντονισμό και την κοινή δράση σε μέτωπα και σε κοινωνικούς χώρους, τα πετυχημένα εγχειρήματα όπως η Πρωτοβουλία Αγώνα, δείχνουν τη δυναμική αυτής της κατεύθυνσης.

Μόνο, που θα πρέπει να δείξουμε, ότι μαθαίνουμε από τα λάθη μας και ξεφεύγουμε από την πεπατημένη: Η έξοδος από μια λογική συζήτησης επιτελείων και κορυφών, η προσπάθεια να συμμετέχουν στη συζήτηση, εξ αρχής και ισότιμα, οι ανεξάρτητοι αγωνιστές, η εμμονή σε μια δημοκρατική μετωπική συγκρότηση, που θα κάνει τον πόλο υπόθεση των ίδιων των συντρόφων και των αγωνιστών, που θα συμμετέχουν στις διαδικασίες του και όχι των οργανώσεων, η συζήτηση χωρίς έτοιμες συνταγές και προκαταβολικά «βέτο», η συνειδητοποίηση, ότι ο πόλος δεν θα κριθεί από την αυτοαναγόρευσή του σε αντικαπιταλιστική δύναμη, αλλά από την πραγματική συμβολή του στην ανάπτυξη αντιστάσεων και κινημάτων, αυτά μπορούν να αποτελέσουν την έμπρακτη απόδειξη ότι διαλέγουμε ένα διαφορετικό δρόμο. Γι’ αυτό και προκρίνουμε το ξεδίπλωμα των πραγματικών βημάτων για τον πόλο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, από το να φτιαχτεί - αναγκαστικά βιαστικά και χωρίς να μπορεί να δημιουργήσει όρους μιας ευρύτερης πολιτικής δυναμικής και επιρροής-  ένα ακόμη προεκλογικό μόρφωμα.

Αριστερή Ανασύνταξη

Στις επερχόμενες ευρωεκλογές, ένα εκλογικό πρόγραμμα από την σκοπιά των εργατικών συμφερόντων οφείλει, δίπλα στα αιτήματα για επιμέρους αλλαγές και σε στενή σχέση μαζί τους, να συμπεριλαμβάνει και το κορυφαίο ζήτημα της διάλυσης της αντιδραστικής Ένωσης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου. […] Ο πιο πρόσφορος τρόπος για κάτι τέτοιο είναι, κατ’ αρχήν, η πάλη για την έξοδο κάθε χώρας - μέλους της. […] Πρέπει η πάλη για την έξοδο να συνδεθεί με την πάλη για την ανατροπή του εθνικού καπιταλισμού και την κατάκτηση της εργατικής δημοκρατίας ως αναγκαίο μεταβατικό πέρασμα στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό. [...] Με την έξοδο και την ανατροπή του καπιταλισμού, δίνεται η δυνατότητα στους αγωνιζόμενους, αντί να φιλολογούν περί διεθνισμού, να εκτελέσουν στην πράξη το διεθνιστικό τους καθήκον, συμβάλλοντας στην επίτευξη των προϋποθέσεων για μία νέα ένωση των ευρωπαϊκών λαών, για την Ένωση των Ευρωπαϊκών Εργατικών Δημοκρατιών. Όλοι όσοι συμφωνούν σε μία τέτοια βάση, θα μπορούσαν να κατέβουν σε κοινό ψηφοδέλτιο στις εκλογές του Ιούνη. […]

Είμαστε ανεπιφύλακτα υπέρ της ενότητας της Αριστεράς. Αλλά για ποια ενότητα και για ποιο σκοπό; Η ιστορική πείρα μάς διδάσκει, ότι όσες φορές ενώθηκε υπό αστική ηγεμονία η Αριστερά, δεν έγινε μεγάλη, [...] αλλά οδηγήθηκε στη συρρίκνωση και την ανυποληψία. Για να μεγαλουργήσει η Αριστερά, οφείλει να ενωθεί σε επαναστατική βάση, στη βάση του επαναστατικού προγράμματος του μαρξισμού - λενινισμού, για την ανατροπή του καπιταλισμού και την κοινωνική απελευθέρωση.

Προϋποθέσεις για μία τέτοια ενότητα, δυστυχώς, δεν υπάρχουν αυτή την στιγμή. Όσον αφορά την πρόταση για τον ανεξάρτητο πόλο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, δεν είναι ούτε αυτή εφικτή, αν λόγος γίνεται για έναν πραγματικά ανεξάρτητο από κάθε αστική επιρροή, για έναν επαναστατικό πόλο συσπείρωσης. Γιατί, ούτε η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είναι απαλλαγμένη από την αστική επιρροή, η αποτίναξη της οποίας αποτελεί προϋπόθεση της συγκρότησης του πόλου.

Εκείνο που χρειάζεται αυτή την στιγμή, είναι η ενότητα των κομμουνιστών όπου και αν βρίσκονται. Είναι η συνένωσή τους σε μία νέα, ενιαία κομμουνιστική οργάνωση, στη βάση του μαρξιστικού προγράμματος και με λενινιστικές αρχές λειτουργίας [...].

Μια οργάνωση, που θα έχει μόνιμα στραμμένη την προσοχή της στην εργατική τάξη και το εργατικό και λαϊκό κίνημα, θα βρίσκεται μέσα σε αυτό και θα συγχωνεύεται με τις μάζες, που θα εφαρμόζει, με συνέπεια και χωρίς εκπτώσεις, την πολιτική του ενιαίου μετώπου των εργαζόμενων, στη βάση της αντιμετώπισης των προβλημάτων τους, ενάντια στον καπιταλισμό. Σημαντικό στοιχείο αυτής της πολιτικής οφείλει να είναι και η ενότητα δράσης των κομμάτων και των οργανώσεων της Αριστεράς.

Eργατικό Aντιιμπεριαλιστικό Mέτωπο (ΕΑΜ),
Μιχάλης Βασιλάκης, γραμματέας

Η Αριστερά πρέπει να ξεπεράσει το ιστορικό μόρφωμά της, του 19ου και 20ού αιώνα. [...] Οι αντιθέσεις της καπιταλιστικής αναπαραγωγής σήμερα, καθαρά αναδείχνουν το δρόμο της επαναστατικής Αριστεράς. Όμως, τα ρεύματα της Αριστεράς αισθάνονται τρόμο στο να ακουμπήσουν αυτές τις αντιθέσεις, να δουν πίσω από τη σκηνή, να δώσουν απάντηση σε αυτά. Έτσι, είτε αμύνονται με ηθικολογικούς βερμπαλισμούς υπέρ της φτώχειας και του δίκιου, αναδείχνοντας τη μιζέρια σε κοινωνική αξία, είτε προσχωρούν στο αστικό πολιτικό σύστημα, κάτω από το δέος της δύσκολης πραγματικότητας!

Η πραγματικότητα αυτή οριοθετεί και την κοινή δράση και ενότητα της Αριστεράς, σε ένα επίπεδο αντίστασης «χρήσιμης» μεν αναποτελεσματικής δε, την ώρα που απαιτείται με τον πιο επείγοντα τρόπο μια προγραμματική της σύγκληση. [...]

Το όλο ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο κίνησης της Αριστεράς, είναι, στην καλύτερη περίπτωση, μια περιγραφική καταγραφή των κυματισμών της επιφάνειας της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, χωρίς προσέγγιση στις αιτίες των κυματισμών. Αυτό είναι, που πρέπει να ξεπεραστεί. Αυτό είναι, που φαίνεται και στην αντιμετώπιση του θέματος Ευρωπαϊκή Ένωση από την Αριστερά.

Όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή ναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών! Λίγο και από τα δύο. Μέσος όρος: «Όχι στην ευρωϋποταγή» του ΚΚΕ. Όμως, στην πολιτική δεν υπάρχει μέσος όρος. [...]

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται, μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής διεθνοποίησης, όμως σαν διεθνοποίηση έχει αντικειμενικούς όρους. Αποτελεί, μέσα στα πλαίσια του ιμπεριαλισμού, νέο ιστορικό φαινόμενο, μέσα στο οποίο εξελίσσονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για την ηγεμονία στην Ευρώπη. Το θέμα είναι πώς αναπτύσσονται και πού οδηγούν αυτές οι αντιθέσεις, στα πλαίσια του νέου ιστορικού φαινομένου [...].

Αρνούμαστε την ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση και τον πιο νέο και τυπικό εκπρόσωπό της, την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική Ένωση. Η χώρα μας είναι και θα παραμείνει ένας εν δυνάμει αδύνατος κρίκος της, που η απόσπασή της από αυτή θα είναι δυνατή, όσο οι αποδιαρθρωτικές κρίσεις της ΕΕ θα εντείνονται, αρκεί να προσδιορίσουμε τις τάσεις αυτών των κρίσεων και να προβάλλουμε την προοπτική της διεθνοποίησης της εργατική τάξης. Όχι, βέβαια, αυτής που ηττήθηκε στο πρόσωπο της ΚΟΜΕΚΟΝ, αλλά μιας νέας θέσης της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.

Γι’  αυτούς τους στόχους, η εκλογική καταγραφή, αν και σημαντική, έρχεται πίσω στις προτεραιότητές μας. Από αρκετές απόψεις, το άγχος γι αυτή βάζει σοβαρά εμπόδια στην επαναστατική απελευθέρωση της σκέψης και της δράσης της Αριστεράς. Όμως, ένα πρώτο βήμα για μια σοβαρή προσέγγιση των ζωντανών δυνάμεων της Αριστεράς, θα ήταν η συζήτηση για ένα πλαίσιο ριζικών δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, που έχει ανάγκη ο τόπος, και μπορεί να κατανοήσει ο λαός και η εργατική τάξη.

Κομμουνιστική Ανανέωση

1. Η Αριστερά σήμερα, και μάλιστα η κομμουνιστική εκδοχή της, πρέπει να έχει ως ορίζοντα της πολιτικής της, την ανατροπή αυτού του εκμεταλλευτικού καθεστώτος και την αντικατάστασή του από ένα «άλλο», που θα είναι σε θέση να καταργήσει κάθε κυριαρχία και εκμετάλλευση. Ιδεολογία της, πρέπει να είναι αυτή, που αμφισβητεί τις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις και δομές, σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, που μάχεται για την οικοδόμηση της εργατικής δημοκρατίας και αυτοδιαχείρισης [...]. Στο επίπεδο της θεωρίας, πρέπει να «συγκρούεται» τόσο με την ιδεολογία της αστικής τάξης, [...] όσο και με τα άλλα «ρεύματα», για το «προχώρημα» της θεωρίας μας. Στο επίπεδο της πρακτικής, [...] η πολιτική της δράση πρέπει να είναι κριτική. Να είναι μετωπική. Να αναπτύσσεται τόσο σε ταξικές συμμαχίες, όσο και σε σχέσεις με κινήματα, χωρίς αλαζονείες και ηγεμονισμούς. [...]

2. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είναι αναγκαία η συγκρότηση του Μετώπου Πολιτικών και Κοινωνικών Δυνάμεων -  μιας πλατιάς αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής συμμαχίας, ενάντια στη συνθήκη του Μάαστριχτ, την ΟΝΕ και το ευρωσύνταγμα, με σαφείς οριοθετήσεις από την Κεντροαριστερά, τον κυβερνητισμό και την αστική διαχείριση - που στη βάση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος θα μπορέσει να συνδέσει την πάλη της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων ενάντια στην κυρίαρχη σήμερα, νεοφιλελεύθερη πολιτική, με τον αγώνα για εξουσία - για τη σοσιαλιστική αλλαγή της κοινωνίας.

Η διαδικασία οικοδόμησης του Μετώπου θα ανοίγει και τους δρόμους συγκρότησης ενός αριστερού πόλου που θα ανταγωνίζεται την αστική και ιμπεριαλιστική πολιτική.

3. Πρώτο, ως Αριστερά οφείλουμε να αντισταθούμε στις αστικές, νεοφιλελεύθερες, με προβλήματα δημοκρατικού ελλείμματος, διαδικασίες ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η πλήρης και ολοκληρωτική αντίθεσή μας, πρέπει να είναι διαλεκτικά συνδεδεμένη με την προοπτική ενός θεμελιακά νέου ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Με τη σοσιαλιστική προοπτική. Ο βαθμός διεθνοποίησης του κεφαλαίου, επιβάλει, σχεδόν με όρους επιβίωσης, την αντίστοιχη διεθνοποίηση της δράσης του εργατικού κινήματος. Η πάλη στο εθνικό πεδίο πρέπει να αποτελεί όχι το τέλος, αλλά την αρχή μιας πορείας με προοπτική την κοινωνική αλλαγή σε ευρωπαϊκό επίπεδο και τελικά σε διεθνές επίπεδο.

Δεύτερο, απευθυνόμαστε στον κόσμο της Αριστεράς και σε όλες ανεξαίρετα τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, για μια κοινή στάση και δράση, που θα προωθηθεί μια κριτική και εναντίωση στην ΕΕ και στις πολιτικές, που αυτή προωθεί: Όχι στις συμφωνίες του Μάαστριχτ και στην υλοποίηση των στόχων της ΟΝΕ, όχι στο ευρωπαϊκό Σύνταγμα, όχι στη συνθήκη του Σέγκεν κ.ά. Αυτή η Ευρώπη είναι η Ευρώπη του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης. Δεν είναι η δική μας Ευρώπη. Παλεύουμε για μια σοσιαλιστική Ελλάδα σε μια σοσιαλιστική Ευρώπη.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (μαρξιστικό - λενινιστικό) ΚΚΕ(μ-λ)

1. Στις σημερινές συγκυρίες η Αριστερά, για να υπάρχει ως υποκείμενο που θα διεγείρει τις λαϊκές, εργατικές μάζες, οφείλει να ανασυγκροτηθεί εκ νέου μετά την ήττα που έχει υποστεί, να κριτικάρει και να απαντήσει τα λάθη της αλλά και να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις της. Πρέπει να έχει επαναστατικό, κομμουνιστικό προσανατολισμό, χωρίς αυταπάτες για μεταρρυθμίσεις του συστήματος ή για ταχύρρυθμες λύσεις, που χωρίς να ανατρέπουν το πολιτικό σύστημα της εκμετάλλευσης, θα το υπονομεύουν μέχρι να επιφέρουν την «πτώση» του. Κλειδί σε αυτή την ανασυγκρότηση της Αριστεράς, η «εκ νέου» συγκρότηση του προλεταριάτου σε «τάξη για τον εαυτό του». [...] Το ζήτημα της Αριστεράς, το ζήτημα του κινήματος επί της ουσίας, δεν είναι απλώς πρόβλημα οργανώσεων, ηγεσιών ή φαεινών και σχεδίων επιτελικών. Είναι ζήτημα, που θα κριθεί από την ίδια τη λαϊκή πάλη και τις απαντήσεις που θα δοθούν στα πραγματικά μέτωπα, ώστε να μεταβληθούν οι όροι. Σήμερα δεν έχουν διαμορφωθεί οι προϋποθέσεις ούτε δυνάμεις ικανές να θέτουν ζήτημα πολιτικής διεξόδου.

2. [?] Ούτε η πρώτη φορά είναι που τίθεται το πρόβλημα του «πόλου», ούτε άγνωστες είναι παλιότερες προσπάθειες (βλέπε Μαχόμενη Αριστερά), ούτε βέβαια, θα πρέπει να «ξεπερνιούνται» εύκολα οι μεταπηδήσεις συνεργαζόμενων σε διαμετρικά αντίθετες «στέγες». Εκείνο όμως, που χαρακτηρίζει την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά είναι ότι ιδίως τα τελευταία χρόνια, φωνασκούσε για κοινή δράση, φροντίζοντας να αναπτύσσει τον κατακερματισμό, ακόμη και σε κραυγαλέα ζητήματα [?]. Αλλά και τώρα, που προκρίνεται ο λεγόμενος πόλος, κυριαρχεί η περιχαράκωση [?]. Επιμένουμε, ότι ο μόνος τρόπος για να αντεπεξέλθει ο κόσμος της Αριστεράς στα μέτωπα στα οποία έχει να αντιπαρατεθεί, είναι η κοινή δράση, ο ευρύτερος δυνατός συντονισμός, στη βάση κοινά συμφωνημένων πολιτικών στόχων. Μόνον έτσι, μπορούν να προκύψουν οι όροι για πραγματικό πόλο, που να ανταποκρίνεται στις κινηματικές απαιτήσεις και όχι να αποτελεί επιλεκτική ομαδοποίηση ή ακόμη και τεχνική συγκόλληση επιβίωσης.

3. Οι ευρωεκλογές είναι ευκαιρία για να καταγγείλεις έναν συνασπισμό ιμπεριαλιστών που, εκμεταλλευόμενος τους λαούς, ευελπιστεί να ανταγωνιστεί τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Να καταγγείλεις την αντεργατική πολιτική, που οι κυρίαρχοι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές επιβάλλουν [?]. Η μόνη θέση, που πρέπει να αναδειχθεί, είναι αυτή του «Έξω από την ΕΕ». Με δεδομένη αυτή τη θέση αντιπαλότητας, αλλά και με γνώση, ότι πρόκειται για ένα κοινοβούλιο που δεν έχει καμία αρμοδιότητα, στημένο, κάθε αριστερό σχήμα θα πρέπει να απέχει από τις ευρωεκλογές. Προωθούμε τη συνεργασία με όσες δυνάμεις θέλουν να μποϊκοτάρουν τις ευρωεκλογές και να καταδείξουν τον πραγματικό ρόλο της ΕΕ, χωρίς να συμβάλλουμε στον αποπροσανατολισμό.

Kομμουνιστική Oργάνωση Eλλάδας

Το αίτημα για μια άλλη Αριστερά έχει τεθεί εδώ και δεκαετίες και υπήρξαν απόπειρες και προσπάθειες απάντησής του. [...] Προγραμματικά, πολιτικά και οργανωτικά, βρισκόμαστε αρκετά πίσω από την απάντηση στο ερώτημα μιας άλλης Αριστεράς. Χωρίς την συγκρότηση μιας κομμουνιστικής Αριστεράς δεν μπορεί να υπάρξουν σοβαρές αλλαγές στην Αριστερά συνολικά. Τόσο η συγκρότηση της κομμουνιστικής Αριστεράς, όσο και η αλλαγή των πραγμάτων στην Αριστερά συνολικά, δεν μπορούν να γίνουν μέσα σε μικροκλίμακες, μέσα σε αυτοαναφορικές προτάσεις, μέσα σε μικρόκοσμους. Μόνο μια αντίληψη μαζικού κινήματος, μαζικής απεύθυνσης, σε συνδυασμό με προτάσεις, που να αφορούν ευρύτερα πολιτικά και κοινωνικά ακροατήρια, μπορούν να δώσουν μια διέξοδο ή να βοηθήσουν τις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς να έχουν μια γειωμένη και σταθερή τοποθέτηση και να διαδραματίσουν θετικό ρόλο και να βοηθηθούν και οι ίδιες, γιατί χρειάζονται και αυτές κάποια «διόρθωση».

Η ΚΟΕ αγωνίζεται για να αλλάξουν τα πράγματα στην κοινωνία, την χώρα και την Αριστερά. Θεωρεί, πως είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί ο αριστερός πόλος, που θα εκφράζει την πολιτική και κοινωνική Αριστερά, μέσα από ενωτικές διεργασίες και πρωτοβουλίες, που θα στηρίζονται στις αναγκαίες, κάθε φορά, μίνιμουμ πλατφόρμες. Ο αριστερός πόλος δεν μπορεί να είναι μια ιδεολογικά και πολιτικά συγκροτημένη δύναμη, αλλά ο χώρος και η πρωτοβουλία που δίνει έκφραση στην απαίτηση του κόσμου της Αριστεράς να τελειώνουμε με την άσχημη κατάσταση, που δημιουργεί ο σεχταρισμός, το εικονικό κίνημα, η αλαζονεία, η δεξιά πρακτική, η απουσία διεργασιών και κινηματικών αναφορών, η αντιγραφή της αστικής πολιτικής.

Όπως και στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Μαρτίου, έτσι και για τις ευρωεκλογές, η ΚΟΕ κατέθεσε μια πρόταση για ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο της Αριστεράς. Με κεντρικό σύνθημα «Στοπ στην Ευρώπη του κεφάλαιου του νεοφιλελευθερισμού, του πόλεμου, της φτώχειας, του αποκλεισμού», ήταν δυνατό να ενωθούν σχεδόν όλες οι αριστερές δυνάμεις (αν υπήρχε η πολιτική θέληση) και να δινόταν μια σοβαρή πολιτική μάχη ενάντια στην Ευρώπη που οικοδομείται, ενάντια στον ελληνικό αστισμό και να στελνόταν ένα μήνυμα αισιοδοξίας στο κόσμο της Αριστεράς. Ενάντια στις ηγεσίες της επίσημης Αριστεράς, που εμποδίζουν μια τέτοια συνάντηση, θα μπορούσαν να είχαν γίνει βήματα, στην κατεύθυνση κατοχύρωσης ενωτικών εγχειρημάτων και διεργασιών, που να αγκάλιαζαν δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές. Ακολουθώντας «μια από τα ίδια», δεν αξιοποιείται προς όφελος της αλλαγής των δεδομένων μέσα στην Αριστερά, ούτε η κρίση που υπάρχει στο χώρο του ΣΥΝ, ούτε και πιέζεται, σοβαρά από τα αριστερά, το ΚΚΕ. Κυρίως, δεν ανοίγεται καμιά διεργασία ικανή να αγκαλιάσει κόσμο της Αριστεράς. Οι ευθύνες στο επίπεδο αυτό δεν ανήκουν αποκλειστικά στην «καθεστωτική Αριστερά»?

Μαρξιστικό - Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μ-Λ ΚΚΕ)

1. [...] Το αίτημα, ο στόχος για μια πραγματική Αριστερά, όπως υποστηρίζουμε εμείς είναι στενά δεμένο με την αναγέννηση, ανασυγκρότηση και ενότητα του βαθύτερου και συνεκτικού της πυρήνα που είναι το κομμουνιστικό κόμμα. Ως εκ τούτου το πολιτικό και προγραμματικό της οπλοστάσιο είναι διαλεκτικά συνδεδεμένο με την πορεία και ανασύνταξη των κομμουνιστών. Η πραγματική Αριστερά της εποχής μας δεν μπορεί παρά, από άποψη κοινωνικής βάσης, να πατάει γερά στην εργατική τάξη, στη φτωχομεσαία αγροτιά, τα πληβειακά στρώματα της πόλης και τη νεολαία' από πλευράς περιεχομένου και στόχων οφείλει να έχει σαφή αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, να αντιπαλεύει την ευρωπαϊκή σύγκλιση και τη νέα εξάρτηση, να στρέφεται συνολικά ενάντια στη μεγαλοαστική τάξη της χώρας μας, τινάζοντας από πάνω της όλη την αρχαία σκουριά του ρεφορμισμού και της υποταγής. Η Αριστερά της εποχής μας οφείλει να είναι βαθειά πατριωτική δύναμη και ταυτόχρονα εξόχως διεθνιστική, να δένεται με όλα τα κινήματα που αντιμάχονται σ αυτό ή τον άλλο βαθμό τον ιμπεριαλισμό σ όλο τον κόσμο, και τον πόλεμο που φέρνουν πρώτα απ όλα οι ΗΠΑ. Η πραγματική Αριστερά δεν μπορεί να αποτελεί αναγεννητική δύναμη σε όλες τις εκφράσεις του πολιτιστικού ιμπεριλιασμού και της καπιταλιστικής παρακμής που δηλητηριάζει τον κοινωνικό κορμό.

2. Η ιδιότητα και η κοινή δράση ήταν και εξακολουθεί να παραμένει συστατικό στοιχείο των αριστερών και των κομμουνιστών. Ωστόσο, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι αρκετές φορές ένα σωστό σύνθημα όπως είναι αυτό «της κοινής δράσης πάνω στο πρόβλημα» είτε εκφυλίζεται σε άγονες συζητήσεις εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων μακριά από τις μάζες είτε χρησιμοποιείται προσχηματικά στη λογική «ας κάνουμε κάτι». Το Μ-Λ ΚΚΕ συμφωνεί στη σχεδιασμένη, σοβαρή και προγραμματισμένη κοινή δράση, διαφωνεί όμως ριζικά στην ανακύκλωση της δράσης οργανώσεων που δεν εντάσσεται στο στρατηγικό στόχο μιας συνολικής αλληλοπορείας' αυτής που περιγράφουμε παραπάνω. Οι «ανεξάρτητοι αντικαπιταλιστικοί πόλοι» και οι συναφείς πρακτικές υπονοούν ακόμα και όταν δεν το δηλώνουν ρητά την κατάργηση της αυτόνομης και ανεξάρτητης δράσης των μαρξιστών - λενινιστών, την υποτίμηση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και μια ορισμένη ηγεμονίστικη αντίληψη. Δεν συμφωνούμε ούτε με τον ιδιαίτερο προσδιορισμό «αντικαπιταλιστική». Η Αριστερά είναι τέτοια «εκ φύσεως» και «εκ πεποιθήσεως» και ο όρος περιέχει προγραμματικά, ιδεολογικά και θεωρητικά στοιχεία που μας βρίσκουν αντίθετους (π.χ. ιμπεριαλιστική Ελλάδα).

3. Βασικό σύνθημά μας στις εκλογές του Ιούνη είναι το «έξω η Ελλάδα από την ΕΕ» σύνθημα που συμπυκνώνει και ανωτεροποιεί όλα τα επιμέρους αιτήματα και στόχους, μας διαφοροποιεί ριζικά από το σύνολο των αριστερών οργανώσεων. Κατερχόμαστε στις ευρωεκλογές με το σύνολο των θέσεών μας, όπως είναι η εναντίωσή μας στο ΝΑΤΟ και στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών, ο στόχος της πραγματικής Αριστεράς, η ανάγκη να παλέψουμε με το λαό μας για ειρήνη, δουλειά, ανεξαρτησία, κόντρα στη διπλή κυριαρχία της ΕΕ και της μεγαλοαστικής τάξης.

Εκτιμάμε πως στις δοσμένες συνθήκες οι ευρωεκλογές, και ανεξάρτητα από τις επιμέρους κοινές δράσεις, πρέπει να αποτελέσουν ένα βήμα παρουσίασης των πολιτικών θέσεων του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος χωρίς εκπτώσεις. Αλλωστε, εκλογικές συνεργασίες της μιας ή άλλης μορφής που δεν έχουν «επόμενη μέρα» και δοκιμάζονται στο εργαστήριο των εκλογών αποδείχτηκε ότι έχουν κοντά πόδια [...].

Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ)

1. Η σημερινή ιστορική συγκυρία χαρακτηρίζεται από: Πρώτο, τη γενικευμένη κρίση του καπιταλιστικού συστήματος [?], δεύτερο την υποχώρηση του οργανωμένου ρεφορμισμού σε ιστορικά πρωτόγνωρο βαθμό [?], τρίτο μια σημαντική άνοδο των αγώνων των εργαζόμενων και των κοινωνικών κινημάτων [?] και τέταρτο, τον πρωταγωνιστικό ρόλο της επαναστατικής Αριστεράς σε αυτούς τους αγώνες.

Μέσα σε αυτήν την συγκυρία, αντικαπιταλιστική πολιτική, για μας, σημαίνει: Πρώτο, πάλη για την ενότητα (εργαζόμενων και κινημάτων) μέσα στους αγώνες και πάνω στην βάση των άμεσων αναγκών και αιτημάτων των εργαζόμενων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, δεύτερο πάλη για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε μια δημοκρατική, ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική βάση, για μια ρήξη με την προδοτική ιδεολογία και πρακτική του ρεφορμισμού και τρίτο, αναγέννηση των επαναστατικών παραδόσεων του κινήματος, αλλά και δημιουργία νέων επαναστατικών παραδόσεων και κουλτούρας, πάλη για την αποκατάσταση, στα μάτια των εργαζόμενων, της σοσιαλιστικής ιδεολογίας, της εργατικής δημοκρατίας και εξουσίας.

2. Η ενότητα και συνεργασία της άκρας και επαναστατικής Αριστεράς δεν είναι αυτοσκοπός. Έχει νόημα, στο βαθμό που στοχεύει και βοηθά στην πορεία ανασυγκρότησης - ανασύνθεσης του εργατικού κινήματος. Χωρίς αυτή, είναι ανέφικτη η απόκρουση της καπιταλιστικής επίθεσης, ενώ κάθε συζήτηση για αντεπίθεση του εργατικού κινήματος και για ανατροπή του καπιταλισμού, θα παραμένει απλή φιλολογία. Τα τελευταία χρόνια, μέσα στο αντιπαγκοσμιοποιητικό και αντιπολεμικό κίνημα, είχαμε θετικά δείγματα συνεργασίας της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο, παρά τα σημαντικά προβλήματα και ανεπάρκειες.

Συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς σημαίνει, πάνω από όλα, ανεξάρτητη και αυτοδύναμη οργάνωση και δράση. Σημαίνει, επίσης, ρήξεις (ιδεολογικά, πολιτικά αλλά και οργανωτικά) με τη σαπίλα του ρεφορμισμού και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Όμως, αυτές οι ρήξεις δεν πρέπει να εκφυλίζονται σε μια πολιτική, που θα διασπά την ενότητα των εργαζόμενων, μέσα στους αγώνες, θέτοντας αυθαίρετα πολιτικά προαπαιτούμενα.

3. [?] Η πάλη ενάντια στην δημιουργία του ευρωπαϊκού υπερκράτους (ΟΝΕ, ευρωσύνταγμα, ευρωστρατός κ.λπ.) είναι αναπόσπαστα δεμένη με την υπεράσπιση των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, αλλά και με την προοπτική της επαναστατικής διεξόδου από το καπιταλιστικό σύστημα. Κρίσιμο θέμα, σε αυτή την πάλη, είναι να γίνουν βήματα ενοποίησης (αιτημάτων, κινημάτων, κινηματικών δομών, πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων της τάξης) σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Παλεύουμε για την Ευρώπη των εργαζόμενων, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Μέσα σε αυτή την προοπτική, βλέπουμε τη διάλυση της ΕΕ, την ανάπτυξη της ταξικής πάλης στο εσωτερικό της, καθώς και την αποδέσμευση - αποχώρηση λαών και κρατών από αυτήν.