|
ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
2004: ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΕΕΚ
 |
Ενόψει της
επικείμενης μάχης των Ευρω-εκλογών,
η ΚΕ του ΕΕΚ θέλει να προτείνει
για συζήτηση στα μέλη και τους
υποστηρικτές του τροτσκιστικού
Κόμματος αλλά και στις σύμμαχες
οργανώσεις του ΜΕΡΑ και στην
ευρύτερη εργατική πρωτοπορία |
το παρακάτω
πολιτικό πλαίσιο για την αναγκαία
παρέμβασή μας και σ’ αυτή την πρώτη
μεγάλης κλίμακας πολιτική μάχη μετά
τις εκλογές του Μαρτίου και την
κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα
1. Οι Ευρωεκλογές της 13ης Ιουνίου 2004
γίνονται σε συνθήκες αλλαγμένες
διεθνώς, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα
που πρέπει απαραίτητα να λάβει υπ’
όψιν της μια επαναστατική
διεθνιστική παρέμβαση των δυνάμεων
της πρωτοπορίας. Ένα χρόνο μετά τον
ιμπεριαλιστικό πόλεμο που
εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ κι οι σύμμαχοί
τους στο Ιράκ, το όλο εγχείρημα έχει
βαλτώσει και μετατρέπεται στο
αντίθετό του. Την ίδια στιγμή η ΕΕ
διευρύνεται προς ανατολάς και τη
Μεσόγειο, φτάνοντας στα 25 μέλη, ενώ
στην Ελλάδα, για πρώτη φορά σχεδόν
μετά εικοσαετία η Δεξιά επανέρχεται
στην εξουσία. Τα τρία αυτά στοιχεία
πρέπει να είναι σημεία αναφοράς σε
μια παρέμβαση του ΕΕΚ αλλά και του
ΜΕΡΑ με στόχο την συγκρότηση και
διαπαιδαγώγηση ενός ταξικού πόλου
αντικαπιταλιστικών κι
αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων της
επαναστατικής Αριστεράς για την
αντιμετώπιση των νέων προκλήσεων.
2. Η αγγλοαμερικανική εισβολή και
κατοχή του Ιράκ αντί να επιβάλει την
νέα ιμπεριαλιστική τάξη στη Μέση
Ανατολή έχει αποσταθεροποιήσει τα
πάντα, έχει πυροδοτήσει μια
Ιντιφάντα από την Μεσόγειο στον
Κόλπο κι άρχισε να έχει μεγάλες
πολιτικές συνέπειες στις ίδιες τις
μητροπόλεις, όπως δείχνει η πτώση
της κυβέρνησης Αθνάρ στην Ισπανία κι
η χωρίς προηγούμενο πολιτική κρίση
που έχει ξεσπάσει διεθνώς και μέσα
στην ίδια την Αμερική μετά την
αποκάλυψη των φρικαλέων
βασανιστηρίων, στα οποία
επιδίδονται οι Αγγλοαμερικάνοι
μισθοφόροι κι οι μυστικές υπηρεσίες
του ιμπεριαλισμού στο Ιράκ. Η
αντίσταση του Ιρακινού λαού που
ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την
πτώση της Βαγδάτης στις 9 Απριλίου
2003, γνωρίζει μια δραματική καμπή με
την ηρωική και νικηφόρα μάχη της
Φαλούτζα που γίνεται ένα νέο
Στάλινγκραντ κι αναστρέφει την όλη
πορεία του πολέμου. Καθήκον των
επαναστατών διεθνιστών είναι όχι
μόνο η αλληλεγγύη στην
απελευθερωτική πάλη μέχρι τη νίκη
αλλά κι η μετατροπή του
ιμπεριαλιστικού πολέμου σε ταξικό
πόλεμο κατά των κυβερνήσεων που
άμεσα ή έμμεσα στηρίζουν την
πολεμική βαρβαρότητα, για την
ανατροπή τους και το άνοιγμα του
δρόμου προς την εργατική εξουσία και
τον σοσιαλισμό. Αναμφίβολα, ανάμεσά
τους βρίσκεται και η ελληνική αστική
κυβέρνηση της ΝΔ. Όπως κι η
προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ,
δίνει «διευκολύνσεις» στους
ιμπεριαλιστές επιδρομείς, π.χ. με τη
βάση της Σούδας, ετοιμάζεται να
στείλει και νέα στρατεύματα στο
ιμπεριαλιστικό προτεκτοράτο της
Βοσνίας, διατηρεί δυνάμεις στο
κατεχόμενο Κόσοβο και στήριξε και
στηρίζει τα ιμπεριαλιστικά σχέδια
για την Κύπρο, πριν και μετά την ήττα
του σχεδίου Ανάν.
3. Η επιδείνωση της παγκόσμιας
συστημικής κρίσης του καπιταλισμού
που επιφέρει ο αδιέξοδος πόλεμος της
ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας έχει
τις χειρότερες συνέπειες στην
Ευρώπη, τον αδύναμο πόλο στο τρίπολο
των ιμπεριαλισμών ΕΠΑ-ΕΕ-Ιαπωνία. Η
κρίση υπερπαραγωγής κεφαλαίου και η
τελμάτωση της παραγωγής θίγει
ιδιαίτερα βαριά την ΕΕ. Τους
τελευταίους δώδεκα μήνες η μέση
αύξηση του ΑΕΠ ήταν 0,6% στην Ευρώπη
έναντι 4,3% στις ΕΠΑ και 3,4% στην
Ιαπωνία.
Η διεύρυνση της ΕΕ μετά την 1η Μαΐου
2004 δεν αποτελεί μόνο διεύρυνση της
σφαίρας εκμετάλλευσης των
ευρωπαϊκών κεφαλαίων αλλά
ισοδυναμεί και με επέκταση της
κρίσης της κι επιδείνωση των
αντιφάσεων στο εσωτερικό της ΕΕ που
απειλούν την συνοχή της και την ίδια
την ύπαρξή της. Ήδη στη διάρκεια του
πολέμου, τα υποψήφια τότε νέα μέλη
στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη
έπαιξαν τον ρόλο ενός
αμερικανόδουλου Δούρειου Ίππου που
μαζί με την Βρετανία του Μπλαίρ
ήρθανε σε οξεία σύγκρουση με τον
γαλλογερμανικό ιμπεριαλιστικό «σκληρό
πυρήνα» του ιμπεριαλισμού της ΕΕ. Η
αντίφαση τώρα θα οξυνθεί,
πυροδοτημένη κι από το τεράστιο
δομικό χάσμα που χωρίζει αυτές τις
χώρες από τις χώρες της Δ. Ευρώπης.
Η διεύρυνση προς ανατολάς έχει σαν
κινητήρια δύναμη τον ανταγωνισμό
ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές της
Ευρώπης και της Αμερικής να καλύψουν
το τεράστιο κενό που άφησε η
κατάρρευση του σταλινισμού κι η
ενδόρρηξη της ΕΣΣΔ. Η προώθηση κι ο
έλεγχος της ανολοκλήρωτης ακόμα
διαδικασίας καπιταλιστικής
παλινόρθωσης, στην αχανή έκταση από
την Πράγα στο Βλαδιβοστόκ και την
Σαγκάη, είναι το μέγα διακύβευμα στη
πάλη των ιμπεριαλισμών για
παγκόσμια ηγεμονία στον
μεταψυχροπολεμικό κόσμο. Είναι,
επίσης, και η κινητήρια δύναμη στο
νέο κύμα ιμπεριαλιστικών πολέμων
από τα Βαλκάνια, στο Αφγανιστάν και
το Ιράκ αλλά και πηγή
αποσταθεροποίησης και λαϊκών
αντιστάσεων κι εξεγέρσεων, από την
Ιντιφάντα του παλαιστινιακού και
ιρακινού λαού στο σθεναρό όχι των
Ελληνοκυπρίων στο ιμπεριαλιστικό
σχέδιο Ανάν.
4. Οι ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις
βλέπουν σαν κύριο εμπόδιο στην
ανάπτυξη της «ανταγωνιστικότητάς»
τους απέναντι στις ΕΠΑ τις
κοινωνικές αντιστάσεις μιας
ανίκητης, ιστορικά, εργατικής τάξης,
τα κεκτημένα των εργαζομένων, τα
κοινωνικά και ιδιαίτερα τα
ασφαλιστικά συνταξιοδοτικά
δικαιώματά τους, τα υπολείμματα του
Κράτους Πρόνοιας, την «δυσκαμψία της
αγοράς εργασίας». Η επιδείνωση της
παγκόσμιας οικονομικής και
πολιτικής κρίσης πυροδοτεί νέες
επιθέσεις του διευθυντηρίου της ΕΕ
κατά των εργατικών και λαϊκών μαζών
της Ευρώπης αλλά συνάμα και
κλιμακώνει την ταξική πάλη σε μια
σειρά ευρωπαϊκές χώρες, την Γαλλία,
την Γερμανία, την Ιταλία.
Η αντίσταση των μαζών κι οι ίδιες τις
άλυτες αντιφάσεις του συστήματος
έχουν υπονομεύσει κι οδηγήσει σε
χρεοκοπία και πολιτική πτώση μια
σειρά κυβερνήσεις της
Κεντροαριστεράς που στη προηγούμενη
φάση προώθησαν τα νεοφιλελεύθερα
μέτρα στη Γαλλία, την Ιταλία, την
Ισπανία και την Ελλάδα. Οι
Κεντροδεξιές κυβερνήσεις που τις
διαδέχτηκαν φθάρθηκαν με την σειρά
τους: η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι
παραπαίει μέσα στα σκάνδαλα και την
οικονομική «αναποτελεσματικότητα»,
η κυβέρνηση Ραφαρέν στη Γαλλία
αντιμετώπισε πέρσι ένα κύμα μαζικών
απεργιών και φέτος κατατροπώθηκε
εκλογικά στις περιφερειακές εκλογές
του Μαρτίου, η κυβέρνηση Αθνάρ έπεσε,
η κυβέρνηση της Πορτογαλίας
βουλιάζει σε μια άλυτη
δημοσιονομική κρίση.
Η τύχη της κυβέρνησης Καραμανλή δεν
θα είναι καλλίτερη. Για την ώρα
στηρίζεται όχι απλώς στο γεγονός ότι
ως νεοεκλεγμένη χαίρει «περιόδου
χάριτος» τουλάχιστον μέχρι τους
Ολυμπιακούς του Αυγούστου 2004, αλλά
κυρίως στη δεξιά αποσύνθεση του
αναξιόπιστου μεταλλαγμένου φίλο-ιμπεριαλιστικού
ΠΑΣΟΚ του αμερικανόφιλου Γιωργάκη
Παπανδρέου και στην ανυπαρξία μιας
άλλης πειστικής και σθεναρής
αντιπολίτευσης από τα αριστερά. Η «διεύρυνση»
του ΣΥΝ προς την λεγόμενη «ριζοσπαστική
αριστερά» του επέτρεψε μεν να
επιβιώσει κοινοβουλευτικά, το
βύθισε, όμως, στη συνέχεια σε μια
διαλυτική κρίση ,σε ρήξη με τους
συμμάχους του και στο εσωτερικό του,
τόσο με την φίλο-ιμπεριαλιστική
στάση του απέναντι στο σχέδιο Ανάν
όσο και με τους γραφειοκρατικούς
ευρωσταλινικούς μικροηγεμονισμούς
του. Το γραφειοκρατικό ΚΚΕ,
κολλημένο όσο ποτέ στο πτώμα του
σταλινικού παρελθόντος, παρά τις
αριστερές ρητορείες του και με όλο
το «κανάκεμά» του από ένα τμήμα της
άρχουσας τάξης και της ίδιας της
καραμανλικής Δεξιάς, έχει να
προτείνει όχι απλώς μια «ανεπαρκή»
μεσοβέζικη πολιτική αλλά μια
εθνικορεφορμιστική πολιτική που
οδηγεί αναπόφευκτα ξανά στη ταξική
συνεργασία και σε νέες
Τζανετακειάδες (που, έτσι κι αλλιώς,
ποτέ δεν αποκηρύχτηκαν από τον
Περισσό).
Είναι όσο ποτέ απαραίτητη η
διαμόρφωση ενός ταξικού πόλου
ανατρεπτικών αντικαπιταλιστικών,
αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων της
Αριστεράς. Η ενθαρρυντική στήριξη
που είχε το ΜΕΡΑ, στο οποίο
συμμετέχει το ΕΕΚ, στις τελευταίες
εκλογές, αλλά κι άλλα σχήματα που
τοποθετούνται στα αριστερά του ΚΚΕ,
δείχνουν τις δυνατότητες και την
αναγκαιότητα ενός ταξικού μετώπου
της επαναστατικής πολιτικής και
κοινωνικής Αριστεράς που θα
εμπνεύσει ένα μαζικό πολιτικό-διεκδικητικό
κίνημα των καταπιεσμένων ενάντια
στη κυβέρνηση της ΝΔ και τον
ιμπεριαλισμό της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των
ΕΠΑ και θα ανοίξει τον δρόμο σε μια
εναλλακτική λύση όχι μέσα στο
καπιταλιστικό σύστημα αλλά με την
ρήξη με το σύστημα. Οι Ευρωεκλογές θα
μπορούσαν να συνεισφέρουν για να
γίνει ένα βήμα σ’ αυτή την
κατεύθυνση.
5. Απαραίτητη, όμως, για να γίνει με
επιτυχία μια τέτοια προσπάθεια
είναι η προγραμματική πολιτική
οριοθέτηση απέναντι σε όλες εκείνες
τις πολιτικές τάσεις και δυνάμεις
που παγιδεύουν το εργατικό κίνημα
στον ρεφορμισμό, μαχητικό ή μή, «κινηματικό»
ή «κομματικοκεντρικό», και στον
εθνοκεντρισμό, τις δύο αλληλένδετες
πληγές που αναπαράγουν αδιέξοδα και
ήττες.
Οι ίδιες οι Ευρωεκλογές, καθώς εξ
αντικειμένου θέτουν το ζήτημα της ΕΕ,
απαιτούν από τις πρωτοπόρες
εργατικές επαναστατικές δυνάμεις να
οριοθετηθούν τόσο απέναντι στον
φιλοϊμπεριαλιστικό «ευρωπαϊσμό»
του ΣΥΝ με ή χωρίς τη .ΡΙΖΑ του στο
Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ όσο κι
απέναντι σε ισχυρές εθνικιστικές
τάσεις που ήρθαν ξανά έντονα στην
επιφάνεια, επιχειρώντας να
αξιοποιήσουν την λαϊκή αντίθεση σε
Κύπρο και Ελλάδα απέναντι στο σχέδιο
Ανάν. Οι τάσεις αυτές ενισχύονται
ανοιχτά από τον σοσιαλεθνικισμό του
μπλοκ του Περισσού με κραυγαλέους
εκπροσώπους του σωβινισμού , όπως
είναι η Κανέλλη με τη «Νέμεση» της,
αλλά κι από τους «πατριώτες
εθνικοανεξαρτησιακούς» με
καταβολές στο λεγόμενο «μ-λ κίνημα».
Ο αντί-ιμπεριαλισμός όταν χωρίζεται
από την πάλη για την ανατροπή του
καπιταλισμού, από την σοσιαλιστική
επανάσταση, δεν είναι απλώς
ανεπαρκής και μεσοβέζικος αλλά
παραμένει μέσα στα όρια του αστικού
και μικροαστικού εθνικισμού.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση των
Ευρωεκλογών σαφώς πρέπει κάθε
συνεπής αριστερή δύναμη να
αντιταχθεί στην ιμπεριαλιστική ΕΕ
και να παλέψει για την ανατροπή και
την διάλυση της λυκοσυμμαχίας της.
Αν, όμως, δεν συνοδέψει το κάλεσμα
για ρήξη με την ΕΕ με την διεθνιστική
προοπτική της πάλης για τη
σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης,-
τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές
Πολιτείες της Ευρώπης- την
σοσιαλιστική ενοποίηση των
Βαλκανίων , της περιοχής, όλου του
κόσμου, τότε αναπόφευκτα θα
συμπορευτεί με αντιδραστικές
εθνικιστικές δυνάμεις που ήδη
εκδηλώνονται σε όλη την ΕΕ και σε όλο
το φάσμα, από την άκρα Δεξιά ως την
άκρα Αριστερά.
6. Οι άξονες μιας επαναστατικής
διεθνιστικής παρέμβασης στις
Ευρωεκλογές του 2004, κατά την άποψη
του ΕΕΚ, πρέπει να είναι :
α) η πάλη ενάντια στην
ιμπεριαλιστική ΕΕ, για την ανατροπή
της από τις ίδιες της μάζες κι από τ’
αριστερά, για την σοσιαλιστική
ενοποίηση της Ευρώπης, των Βαλκανίων,
της περιοχής, του κόσμου.
β) η πάλη ενάντια στην κυβέρνηση της
ΝΔ. Καμιά ανοχή, καμιά περίοδος
χάριτος! Να παλέψουμε χωρίς
καθυστέρηση ενάντια στην αντιλαϊκή
πολιτική της που ήδη δείχνει δειλά
τα πρώτα δείγματά της πίσω από την
κεντρώα μάσκα με τον εμπαιγμό των
συμβασιούχων, τις ετοιμασίες για
ιδιωτικοποιήσεις, στην «πρόσκληση»
στο ΝΑΤΟ και τη Μοσσάντ να αναλάβουν
την «ασφάλεια» των Ολυμπιακών, η
στήριξη του ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν κλπ.
Παλεύουμε από την πρώτη στιγμή για
να δημιουργηθούν οι όροι ανατροπής
της κυβέρνησης της Δεξιάς από τα
κάτω κι αριστερά, για να ανοίξει ο
δρόμος για την εργατική εξουσία.
γ) Δεν ξεχνούμε ούτε στιγμή, μέσα σε
κοινοβουλευτικές κι
ευρωκοινοβουλευτικές διαδικασίες,
ότι στο όνομα της αστικής
δημοκρατίας στήνεται ένα αστυνομικό
Κράτος « κατάστασης έκτακτης
ανάγκης», με αφετηρία τον
ιμπεριαλιστικό τρομοκρατικό «πόλεμο
κατά της τρομοκρατίας», με
τρομονόμους, δίκες-παρωδία, λευκά
κελιά κλπ. Απ’ αυτή τη σκοπιά, το ΕΕΚ
επανέρχεται στη πρόταση που είχε ήδη
κάνει στο ΜΕΡΑ, χωρίς επιτυχία, πριν
τις κοινοβουλευτικές εκλογές του
Μαρτίου, να μπει σε κορυφαία θέση του
ευρωψηφοδελτίου της επαναστατικής
Αριστεράς, ο σύντροφος Γιάννης
Σερίφης, ο ταξικός συνδικαλιστής και
εμβληματική φυσιογνωμία κάθε αγώνα
για δημοκρατικές ελευθερίες ενάντια
στην κρατική καταστολή τις
τελευταίες δεκαετίες που πάλι
διώκεται, με τρόπο σκανδαλώδη και
κατ’ απαίτηση των αμερικανικών
κρατικών αρχών. Η υπεράσπιση του
συγκεκριμένου συντρόφου δεν πρέπει
να υποβαθμιστεί και να αποδυναμωθεί
σε μια απολίτικη, χωρίς πρόγραμμα,
εκλογική συμπαράταξη, όπως
πρότειναν ορισμένοι τόσο στον...ΣΥΝ
όσο και στη ριζοσπαστική Αριστερά.
Αντίθετα, το ΕΕΚ βλέπει μια τέτοια
ανυπόταχτη υποψηφιότητα σαν την
αιχμή του δόρατος μιας συνολικής
αντεπίθεσης της επαναστατικής
Αριστεράς ενάντια στη κρατική
τρομοκρατία και τα καπιταλιστικά
συμφέροντα που υπηρετεί.
δ) Η πάλη για την συγκρότηση ενός
πόλου της επαναστατικής Αριστεράς
περνάει μέσα από την ενεργό
συμμετοχή σε κάθε μορφή αγώνα,
κυρίως στο εξωκοινοβουλευτικό
κοινωνικό πεδίο αλλά και χωρίς καμιά
πολιτική αποχή κι ουδετερότητα από
τις κοινοβουλευτικές μάχες, όπως
είναι η τωρινή, που επιτρέπουν να
διεξαχθεί μια πλατιά πολιτική
ζύμωση για τα πιο καυτά θέματα στα
ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Στη βάση
αυτή, το ΕΕΚ προτίθεται να δώσει την
μάχη των Ευρωεκλογών μέσα από τις
γραμμές του ΜΕΡΑ και καλεί κάθε
πρωτοπόρο αγωνιστή τους εργατικού,
λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος
να συστρατευθεί μαζί του.
Η ΚΕ του ΕΕΚ,
Μάϊος 2004
|
|
