|
ΜΕΡΑ
ελπίδας, αύριο νέων απαιτήσεων
Ένα
άρθρο του συνεργάτη μας ΚΩΣΤΑ
ΜΑΡΚΟΥ σχετικά
με τα εκλογικά αποτελέσματα και την
Επαναστατική Προοπτική.
Tο θετικό εκλογικό αποτέλεσμα του
Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς,
έχει δημιουργήσει στους αγωνιστές
του ένα κλίμα αισιοδοξίας, αλλά και
ευθύνης για το μέλλον. Το γεγονός ότι
είναι το δεύτερο καλύτερο
αποτέλεσμα μετά από αυτό της Λαϊκής
Αντιπολίτευσης, δεν πρέπει να κρύψει
ότι επιτεύχθηκε σε τελείως
διαφορετικές, πολύ πιο δύσκολες
συνθήκες από την περίοδο του 1989, όταν
η ρεφορμιστική Αριστερά όλων των
εκδοχών είχε χρεοκοπήσει, σε Ανατολή
και Δύση, ενώ το εγχείρημα μιας «άλλης
Αριστεράς» βρισκόταν μόλις στην
αρχή, με όλες τις ελπίδες και τις
αυταπάτες των καινοτόμων. Το
αποτέλεσμα εκείνο οδήγησε σε
απογοήτευση και απαισιόδοξο
σκεπτικισμό. Τώρα, στις πρώτες
εκλογές της μετά την 11η-Σεπτεμβρίου
σιδηράς εποχής, ο σκεπτικισμός
συνεχίζει να υπάρχει, αλλά είναι πιο
αισιόδοξος. Σε συνθήκες «πολεμικού
καπιταλισμού» και «δημοκρατίας
έκτακτης ανάγκης», μεγάλης
εκλογικής πόλωσης, με την «επίσημη»
Αριστερά στην πιο «αριστερή» εκδοχή
της και τρεις ακόμη συνδυασμούς της
εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, το
ΜΕΡΑ, όχι μόνο άντεξε, αλλά
αναπτύχθηκε οριακά, σταθεροποιώντας
τη βασική θέση του στην εκτός των
τειχών Αριστερά.
Το αποτέλεσμα έρχεται σαν καρπός,
αλλά δίνει και ώθηση, στο κύριο στόχο
που έθεσε το ΜΕΡΑ στον εαυτό του,
όπως αυτός περιγράφεται στην
εκλογική Διακήρυξή του: στη
δημιουργία ενός ανεξάρτητου,
αντικαπιταλιστικού και
αντιιμπεριαλιστικού, επαναστατικού
μετώπου - πόλου της Αριστεράς. Το
ΜΕΡΑ ενισχύθηκε και θα ενισχύσει τις
προσπάθειες για τη δημιουργία του,
που έχουν ήδη αρχίσει, με την
πρωτοβουλία υποστήριξης του πόλου. Η
πολιτική του πρόταση (που
συνδυάστηκε με πρακτικά βήματα
διαλόγου, ακόμη και την περίοδο των
εκλογών, χωρίς εκλογικούς
εκβιασμούς) ήταν η βασική του δύναμη,
που το διέκρινε από όλες τις άλλες
δυνάμεις της Αριστεράς,
κοινοβουλευτικής και μη,
δημιούργησε σαφώς μια μικρή
δυναμική, σε συνδυασμό με τις
γενικότερες συνθήκες κρίσης του
ΠΑΣΟΚ, αδυναμίας της ρεφορμιστικής
Αριστεράς και ρεύματος
δορυφοροποίησης γύρω από την
τελευταία, δυνάμεων της
εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Η
γραμμή του ΜΕΡΑ συσπείρωσε, σε
αντίθεση με τη γραμμή
δορυφοροποίησης που αποσυσπείρωσε
τις άλλες δυνάμεις. Τη γραμμή του
τρίτου πόλου, θα υποστηρίξει το ΜΕΡΑ
σε όλες τις αυριανές μάχες και στις
Ευρωεκλογές.
|
|
Ωστόσο, είναι ακριβώς η απουσία
αυτού του τρίτου, διακριτού, σχετικά
μαζικού και πανελλαδικού πόλου της
Αριστεράς, που κρατά την πολιτική
και εκλογική επιρροή της
επαναστατικής και ριζοσπαστικής
Αριστεράς, σε τόσο χαμηλά επίπεδα.
Γιατί, μια άνοδος περίπου 3.000 ψήφων
της μετωπικής, επαναστατικής
Αριστεράς, ή ένα 0,5% μιας αντιφατικής
εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και
ακόμη περισσότερο, η μικρή άνοδος
του ΚΚΕ και λιγότερο του ΣΥΝ, δεν
αλλάζουν ποιοτικά τους συσχετισμούς.
Οι μεγάλες διαφορές επιρροής
ανάμεσα στα εκλογικά αποτελέσματα
κλάδων και δήμων από τη μια και
βουλευτικών από την άλλη, τονίζουν
τη μεγάλη υστέρηση της συνολικής
πολιτικής παρέμβασης της
αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, σε
σχέση με την παρέμβαση σε επιμέρους
χώρους, κλάδους και πολιτικά μέτωπα.
Αυτή η έλλειψη δεν μπορεί να
αναπληρωθεί παρά μόνο με τη δράση
πολιτικών οργανώσεων και μετωπικών
οργάνων «για όλα», καθημερινά και
παντού. Η απουσία συνολικής
πολιτικής παρέμβασης όλο το χρόνο
δεν μπορεί να αναπληρώνεται
αποτελεσματικά, από την ύπαρξη του
Πριν και την παρέμβαση ενός μήνα, όσο
εμπνευσμένη κι αν είναι.
Το θετικό αποτέλεσμα του ΜΕΡΑ είναι
μια ένδειξη σταδιακής επανάκτησης
μιας αιωρούμενης, ακόμα,
αυτοπεποίθησης για τη δυνατότητα να
υπάρξει «μια άλλη κοινωνία». Σημείο
δύναμης του ΜΕΡΑ, ήταν η προβολή μιας
επαναστατικής και κομμουνιστικής
φυσιογνωμίας, πέρα από το «σοσιαλισμό
που γνωρίσαμε» του ΚΚΕ ή τον «ανθρώπινο
καπιταλισμό που γνωρίσαμε», του
Συνασπισμού. Αλλά και από τις
προσπάθειες του ακτιβισμού χωρίς
όρια και αύριο ή της επιστροφής στο «σοσιαλισμό
πριν το ‘56». Την ίδια στιγμή, η
κομμουνιστική φυσιογνωμία του ΜΕΡΑ
είναι ανεπεξέργαστη θεωρητικά, θολή
και όχι σαφής, με συνθήματα
περισσότερο παρά με προγραμματικό
λόγο, γι’ αυτό και βερμπαλιστική (δεν
είναι τυχαία η κριτική πολλών
αγωνιστών για το λόγο μας). Αλλά, έχει
την τιμή - κι αυτό του αναγνωρίστηκε
από μια μάζα αγωνιστών, εκλογικά - να
έχει θέσει από την ίδρυσή του το θέμα
της προγραμματικής, κομμουνιστικής
επαναθεμελίωσης.
Το ΜΕΡΑ, ο ίδιος του ο εαυτός, είναι
ένα θετικό παράδειγμα ενωτικού,
μετωπικού πολιτισμού, που αντέχει
στο χρόνο, γιατί στηρίζεται σε αρχές,
σε μια προγραμματική βάση, χωρίς
αυτό να σημαίνει ότι λείπουν ή
έλειψαν οι τριβές και οι διαφορές,
κάτι που πρέπει να προσεχθεί. Η
μετωπική, ενωτική, προγραμματική
φυσιογνωμία του ΜΕΡΑ ενισχύθηκε
εξαιρετικά από δυο πηγές: η πρώτη
είναι η συνεργασία με τους
Οικολόγους Εναλλακτικούς και η
δεύτερη είναι ο καθοριστικός ρόλος
του στη δημιουργία της Πρωτοβουλίας
Αγώνα. Η συνεργασία με τους
Οικολόγους Εναλλακτικούς,
συνεισέφερε πολύ σοβαρά στην
εκλογική ενίσχυση, πλούτισε το
πρόγραμμά του, ενώ αντιστρόφως,
βοήθησε το πρόγραμμα της
αντικαπιταλιστικής Οικολογίας να
γίνει πιο πολιτικό και με δυνατότερη
την επαναστατική και κομμουνιστική
προοπτική του.
Η Πρωτοβουλία Αγώνα ήταν ένα θετικό
υπόδειγμα για τις δυνατότητες
κοινής δράσης της ριζοσπαστικής και
αντικαπιταλιστικής Αριστεράς
εναντίον των κυβερνήσεων, της ΕΕ, του
ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, σε
διάκριση από την ενότητα δράσης
χωρίς αρχές και αύριο. Έδωσε στο ΜΕΡΑ
και όλη τη ριζοσπαστική Αριστερά ένα
παράδειγμα υλικό, σε διάκριση από το
«μέτωπο γύρω από το εαυτό μου» και
προς τα δεξιά που είχε το ΚΚΕ και την
κοινή δράση του «ελάχιστου
παρανομαστή» με ένα φιλοκυβερνητικό
και φιλο-ΕΕ πρόγραμμα που είχε ο ΣΥΝ.
Οι τρεις πλευρές της «αριστερής
ενότητας», η αντικαπιταλιστική
ενοποίηση, η κοινή δράση της
ριζοσπαστικής Αριστεράς και η κοινή
δράση με τη ρεφορμιστική και τη
διαχειριστική Αριστερά και με την «αριστερόστροφη»
εργατική και λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ,
μέσα στους αγώνες και ενάντια στην
κυβέρνηση της ΝΔ, την ηγεσία και
πολιτική του ΠΑΣΟΚ, απαιτεί νέου
τύπου σκέψη, δράση και μορφές, πιο
επιθετικές και πιο πειστικές.
Η μεγάλη προεκλογική εξόρμηση του
Μετώπου
Περίπου το 20% με 25% του πληθυσμού,
γνωρίζει, πλέον, το ΜΕΡΑ και τις
γενικές θέσεις του, υποστήριξε
υποψήφιος μεγάλου νομού της
περιφέρειας. Πράγματι, το ΜΕΡΑ, μέσα
από την προεκλογική παρέμβασή του,
κατοχυρώθηκε, σε μεγάλο βαθμό, ως μια
«αναγνωρίσιμη» - κατά την τρέχουσα
εκσυγχρονιστική ορολογία - δύναμη
της Αριστεράς. Αυτό το γεγονός, είναι
μια σοβαρή κατάκτηση για την επόμενη
περίοδο.
Σύμφωνα, μόνο με τα ρεπορτάζ του Πριν,
πραγματοποιήθηκαν 16 δημόσιες,
κεντρικές προεκλογικές εκδηλώσεις (άλμα,
σε σχέση με τις περίπου 6, το 2000) και
εκτός από αυτές συνολικά, άλλες 19
ανοιχτές εκδηλώσεις (10 στο
Λεκανοπέδιο Αττικής και 9 στην
περιφέρεια). Όλες ήταν περισσότερο
μαζικές από ποτέ και -κατά γενικά
ομολογία - με καλύτερο και πιο
ενοποιημένο πολιτικό λόγο.
Καταγράψαμε, τουλάχιστον 8 ανοιχτές
εκδηλώσεις ή συσκέψεις της νεολαίας.
Σε αυτή την εκλογική μάχη,
χρησιμοποιήθηκαν επίσης και νέες
μορφές παρέμβασης, ενώ άλλες
παλιότερες απέκτησαν μεγαλύτερο
βάρος. Για παράδειγμα, πέρα από τις
περιοδείες (λιγότερες, ειδικά στην
Αττική, εξαίρεση η Πάτρα), με
ιδιαίτερη μαζικότητα και
αποτελεσματικότητα, αξιοποιήθηκε η
μορφή των συσκέψεων, περισσότερο
κλάδων και γειτονιών και λιγότερο σε
σπίτια. Στην Αθήνα έγιναν 7 μεγάλες
συσκέψεις με μέσο όρο συμμετοχής
γύρω στα 30 άτομα, ενώ στην περιφέρεια,
τουλάχιστον 16. Ως νέες μορφές,
προσμετρούνται η Παμμακεδονική
Συνδιάσκεψη του ΜΕΡΑ, η δημιουργία
Λέσχης του ΜΕΡΑ στα Χανιά, το στήσιμο
ηλεκτρονικής σελίδας στη Λαμία, η
συνεστίαση του ΜΕΡΑ στις Σέρρες, οι
επιτροπές στήριξης σε διάφορες
πόλεις και δήμους (όπως στο Ρέθυμνο,
την Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη, τη
Λαμία κ.α.), οι δημόσιες δηλώσεις
υποστήριξής του από εφημερίδες (όπως
το Ρήγμα στη Λέσβο, η εφημερίδα του
Βύρωνα) ή δημοτικών κινήσεων (όπως η
Αριστερή Πρωτοβουλία στο δήμο
Στρυμωνικού).
Η σημασία, όμως, της καθημερινής
παρέμβασης στους αγώνες, στους
εργασιακούς χώρους και στους δήμους,
παραμένει καίρια. Δεν είναι καθόλου
τυχαίο, ότι όπου υπάρχουν πολιτικές
και συνδικαλιστικές συσπειρώσεις ή
αριστερές κινήσεις πόλης, εκεί οι
ψήφοι και τα ποσοστά του ΜΕΡΑ είναι
υψηλότερα: στο Λεκανοπέδιο Αττικής
γενικά, όπου υπάρχει και δρα η
απόλυτη πλειοψηφία τέτοιων κινήσεων,
οι 4.682 ψήφοι (όχι τελικά αποτελέσματα)
αντιπροσωπεύουν πάνω από το 41% της
εκλογικής δύναμης του ΜΕΡΑ. Από τα
υψηλότερα ποσοστά συγκεντρώνουν οι
δήμοι Περιστερίου (0,33%), Βύρωνα (0,31%)
και Ν. Σμύρνης (0,29%, όπου, μάλιστα,
υπάρχει και μια από τις μεγαλύτερες
ποσοστιαίες ανόδους), δήμοι με
μόνιμη παρουσία και δράση της
ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η δουλειά
ενάντια στους Ολυμπιακούς έφερε το
πολύ καλό αποτέλεσμα στο Μαρούσι (από
29 ψήφους και 0,12% στους 67 και 0,20%). Στη
Μεσσηνία, η Ριζοσπαστική
Πρωτοβουλία έπαιξε σαφώς
αποφασιστικό ρόλο στην άνοδο από 142
ψήφους (0,10%) σε 241 (0,18%, τρίτη
περιφέρεια σε ποσοστό ανόδου του
ΜΕΡΑ σε όλη την Ελλάδα) όπως και στην
Αιτωλοακαρνανία, όπου η ύπαρξη της
ΡΑΣΑ συνέβαλε στο να πάρει το ΜΕΡΑ 400
ψήφους (0,21%) από 265 (0,14% και 0,07% το 1996,
τέταρτη σε ποσοστό άνοδος σε όλη την
επικράτεια). Από την άλλη πλευρά,
τόσο το γενικό χαμηλό ποσοστό, όσο
και η «ψαλίδα» γενικής επιρροής σε
επιμέρους χώρους και εκλογικής
επιρροής (π.χ. στο Βύρωνα το ποσοστό
της Αριστερής Παρέμβασης είναι 3,00%,
στη Ν. Σμύρνη 2,06%, στη Δάφνη η ΜΑΡΙΔΑ
πήρε 3,54%, ενώ το ΜΕΡΑ 0,27%), μας
υπενθυμίζουν αρνητικά το γεγονός
της έλλειψης μόνιμης πολιτικής
παρέμβασης εφ’ όλης της ύλης καθ’
όλη την τετραετία και όχι μόνο στις
εκλογές.
Εάν υπάρχει κάτι που συνήθως
ξεχνούμε, είναι ότι η ύπαρξη και
κυρίως η δράση οργανωμένων δυνάμεων
των συνιστωσών του ΜΕΡΑ παίζει
καθοριστικό ρόλο για τη διαμόρφωση
των αποτελεσμάτων. Αυτό
επιβεβαιώνεται, τόσο από το
αποτέλεσμα στις Α’
και Β’ Αθήνας όπου τα ποσοστά
είναι 0,28% και 0,24%, ενώ στις Α’ και Β’
Πειραιά, όπου δεν δρουν
συγκροτημένες οργανώσεις, τα
ποσοστά είναι 0,15% και 0,16%.
Χαρακτηριστικά θετικά είναι τα
αποτελέσματα της οργάνωσης του ΝΑΡ
στην Αχαΐα με 440 ψήφους και 0,20% από 189
και 0,14% (πάνω και από τους 404 της
Λαϊκής Αντιπολίτευσης). Ενδεικτικά
είναι και τα ποσοστά στο Ηράκλειο (186
από 107) και τα Χανιά (246 από 178). Στο
Χαϊδάρι, όπου δρουν οργανωμένες
δυνάμεις του ΕΕΚ, από 61 ψήφους το 2000,
το ΜΕΡΑ πήρε 92 και με 0,34% έχει το
υψηλότερο ποσοστό στην Αττική, ενώ
στην Πέλλα, όπου δρουν οργανωμένες
δυνάμεις του ΕΚΚΕ, έχουμε σχεδόν
τριπλασιασμό των ψήφων, από 66 και 0,06%
σε 180 και 0,15%.
Πρέπει ιδιαίτερα να τονιστεί η
μεγάλη συνεισφορά των Οικολόγων
Εναλλακτικών. Αυτό επιβεβαιώνεται
από το νομό Άρτας, όπου υποψήφιος
ήταν και ο Δ. Χατζηπαναγιώτου, με 123
ψήφους και 0,18% από 69 και 0,10%, αλλά και
από την Κόρινθο (117 και 0,11% από 68 και
0,07%). Η ΑΚΟ Αργολίδας - Τσε έφερε τους
111 ψήφους και 0,15% από 56 και 0,08%, ενώ η
ΑΚΟ Σερρών, πέρα από την άνοδο στο
νομό, συνεισέφερε «διεθνιστικά»
στους γύρω νομούς, όπως στη Δράμα (80
από 68).
Αυτές οι εκτιμήσεις δεν κρύβουν
καθόλου τις μεγάλες και μόνιμες
αδυναμίες: Καθυστερημένη έναρξη της
προεκλογικής καμπάνιας και έκδοση
του προεκλογικού υλικού, αδυναμίες
σε ειδικούς τομείς (όπως αυτή της
δημόσιας προπαγάνδας, ειδικά στην
Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη),
καθυστερημένη συγκρότηση των
ψηφοδελτίων, όχι καλή αξιοποίηση των
τηλεοπτικών εμφανίσεων και των
κεντρικών εκδηλώσεων (όπως η αναβολή
της κεντρικής προεκλογικής
συγκέντρωσης στην Αθήνα),
ασυνεννοησίες και αδυναμία καλής
λειτουργίας των όποιων κεντρικών
εκλογικών επιτροπών.
Τέλος, ας μας συγχωρήσουν οι
σύντροφοι (όπως στη Χαλκιδική, την
Κεφαλονιά, την Κοζάνη κ.ά.), που δεν
αναφέραμε τα θετικά αποτελέσματα,
αλλά ήταν αυτή τη φορά αρκετά για να
παραλείψουμε και κάποια.
Ανακοίνωση της νεολαίας
Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Τα αποτελέσματα των εκλογών της 7ης
Μαρτίου σηματοδοτούν την εμπέδωση
και ενίσχυση του σημερινού αστικού
πολιτικού συστήματος. (...)
Καθοριστικός παράγοντας για την
πτώση του ΠΑΣΟΚ ήταν η έντονη
αποδοκιμασία και κοινωνική
δυσαρέσκεια για την αντιλαϊκή
πολιτική του, ολόκληρη την οκταετία
του εκσυγχρονισμού. Ωστόσο, η
κοινωνική δυσαρέσκεια και
αγανάκτηση εκφράστηκε κυρίως σαν
ψήφος διαμαρτυρίας που την
καρπώθηκε εξολοκλήρου η ΝΔ και
λιγότερο σαν θετική ψήφος, σαν
ενεργή στράτευση πίσω από τις
πολιτικές και τα προγράμματα που
εκφράζει η ΝΔ. (...)
Από την άλλη πλευρά η επίσημη
Αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΝ), παρά την μικρή
εκλογική της άνοδο, δεν μπόρεσε
ουσιαστικά να καρπωθεί την έντονη
δυσαρέσκεια του κόσμου, δεν μπόρεσε
να εκφράσει ούτε καν εκλογικά ένα
ρεύμα διαμαρτυρίας. Δεν μπόρεσε,
κυρίως, να εκφράσει και ειδικότερα
στο χώρο της νεολαίας μια πειστική,
ρεαλιστική και νικηφόρα προοπτική
για όλα τα σημερινά κοινωνικά
προβλήματα. (...)
Το Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς (αλλά
και συνολικά η εξωκοινοβουλευτική
Αριστερά) κατάφερε να αυξήσει τις
δυνάμεις του, γεγονός το οποίο
κρίνεται ως θετικό αποτέλεσμα.
Ειδικότερα, κατάφερε να απευθυνθεί
και να στηριχθεί από ένα ζωντανό
κομμάτι κόσμου και ειδικά της
νεολαίας που όλο το προηγούμενο
διάστημα έδωσε το παρών στους αγώνες
και στις μάχες ενάντια στις
αντιδραστικές πολιτικές σε εργασία
και παιδεία. Ωστόσο, οι υπάρχουσες
δυνάμεις της ριζοσπαστικής
αντικαπιταλιστικής Αριστεράς δεν
επαρκούν και δεν ανταποκρίνονται
στις απαιτήσεις, που θέτει η εποχή
για τις ανάγκες και τα σύγχρονα
δικαιώματα των εργαζόμενων, για τη
συγκρότηση μιας νέας επαναστατικής
Αριστεράς.
Η επόμενη μέρα των εκλογών θέτει
λοιπόν με πιο επιτακτικό τρόπο την
αναγκαιότητα ύπαρξης μιας μαχητικής
εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης (...)
ενός μαζικού ανατρεπτικού ρεύματος
στη νεολαία, που θα αναμετρηθεί, όχι
από θέση άμυνας αλλά από τη σκοπιά
της συνολικής εναντίωσης, με το
σημερινό αντιδραστικό πολιτικό
σύστημα. Θέτει, πολύ περισσότερο, την
αναγκαιότητα συγκρότησης του πόλου
της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής
Αριστεράς (...).
Σε αυτήν την κατεύθυνση, η νεολαία
Κομμουνιστική Απελευθέρωση θα
συμβάλει και θα πρωτοστατήσει σε
όλους τους αγώνες και μάχες (...), με
στόχο να συγκροτηθεί και αυτοτελώς
στη νεολαία ένα ευρύ αριστερό
αντικαπιταλιστικό μέτωπο ικανό να
απαντήσει στις σύγχρονες
νεολαιίστικες ανάγκες.
|
|
