|
ΣΑΒΒΑΣ
ΜΙΧΑΗΛ
Το
ΜΕ.Ρ.Α. εστία αντεπίθεσης
Μία
συνέντευξη που έδωσε ο σ. ΣΑΒΒΑΣ ΜΙΧΑΗΛ
στον ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ. Η
συνέντευξη δόθηκε στην εφημερίδα «ΠΡΙΝ»
*«Αληθινός πρωταγωνιστής, η κρίση»,
γράφει η εφημερίδα σας, η Νέα
Προοπτική, αλλά οι μάζες βλέπουν τον
Παπανδρέου ως πρωταγωνιστή...
* Για μας, όντως η κρίση είναι ο
πρωταγωνιστής. Και είναι κρίση
οικονομική, πολιτική, κρίση εθνική
και διεθνής. Ωστόσο, αυτός ο
παράγοντας, που είναι ανεξέλεγκτος
για τους εκπροσώπους του πολιτικού
συστήματος, είναι και ο καθοριστικός
για τις κινήσεις τους. Είναι μια
καπιταλιστική, συστημική κρίση. Που
έχει ιδιαίτερο αντίκτυπο στην ΕΕ,
που ασθμαίνει ,και στον αδύνατο
κρίκο της, που είναι η Ελλάδα. Το
πολιτικό σύστημα της χώρας έχει
εξαντλήσει τα όριά του, πάμε για μια
μεταπολίτευση της μεταπολίτευσης. Η
αποσύνθεση του ΠΑΣΟΚ είναι
ολοφάνερη: δεν αλλάζεις αρχηγό στο
παρά πέντε των εκλογών. Αφορά και τη
Νέα Δημοκρατία. Το ερώτημα για αυτήν
είναι γιατί τα αστικά κέντρα και ο
αμερικανικός παράγοντας δεν την
αφήνουν να κυβερνήσει με μεγάλα
ποσοστά. Η απάντηση είναι ότι το μόνο
προσόν του ΠΑΣΟΚ έγκειται στην
ικανότητά του να απορροφά καλύτερα
τη δυσαρέσκεια από ό,τι η Δεξιά.
Η προσπάθειά τους να βρουν μια λύση
απελπισίας, κινητοποιώντας
εφεδρείες, όπως ο Παπανδρέου,
σημαίνει ότι κάθε βήμα
σταθεροποίησης έχει και
αποσταθεροποιητικές παρενέργειες.
Από τη μια μεριά, σαφώς η επιλογή
Γεωργίου έφερε αυξημένη συσπείρωση
στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, από την άλλη,
είδαμε ότι με την υπόθεση Πάχτα, η
ίδια η αποσύνθεση συνεχίζεται. Για
αυτό είναι υποχρεωμένος ο
Παπανδρέου να διαγράψει τους δέκα,
για να δείξει ότι πάει για «νέο
ξεκίνημα». Αλλά με αυτό τον τρόπο
τροφοδοτεί νέες αντιφάσεις.
* Σύμφωνοι, η κρίση, όμως, μπορεί να
βγάλει υψηλότατα ποσοστά
δικομματισμού. Μήπως μείνουμε,
τελικά, με την κρίση ...στο χέρι;
* Αυτός ο βόρβορος που βγαίνει στην
επιφάνεια βαθαίνει ένα ήδη υπάρχον
λαϊκό αίσθημα, ότι το κοινοβούλιο
αυτό και τα μεγάλα κόμματά του, όχι
μονάχα δεν έχουν ουσιαστικές
ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές,
αλλά ότι και τα δύο κόμματα είναι
μπλεγμένα με τα μεγάλα
καπιταλιστικά συμφέροντα. Το
παράδοξο είναι ότι την ίδια στιγμή
όπου ευρύτατα στρώματα βλέπουν με
αηδία το τι σημαίνει αστικό
κοινοβούλιο το 2004, μεγάλο κομμάτι
τους θα ψηφίσει τα δύο μεγάλα
κόμματα. Γιατί; Επειδή έχει
εμπιστοσύνη, επειδή έχει
σχιζοφρένεια; Το κυριότερο που κρατά
τα λαϊκά στρώματα πίσω είναι η
έλλειψη μιας πειστικής εναλλακτικής
λύσης από την Αριστερά. Λένε: ωραία,
να φύγουν αυτοί. Ποιος να έρθει να
καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία;
* Και θα λυθεί, άραγε, αυτό το ζήτημα
με τις εκλογές; Μήπως έχουμε
προσβληθεί κι εμείς από τον ιό του
κοινοβουλευτικού κρετινισμού;
* Μεγαλύτερος κίνδυνος είναι αυτή τη
στιγμή ο αντι-κοινοβουλευτικός
κρετινισμός. Με άλλα λόγια, να
υποτιμήσουμε την ιστορική συγκυρία.
Εάν βρισκόμαστε στη μετάβαση από μια
μεταπολίτευση που έχει εξαντληθεί,
τότε βρισκόμαστε σε μια περίοδο
αστάθειας. Τότε, βρισκόμαστε σε μια
περίοδο μεγάλων κινδύνων, αλλά και
μεγάλων ευκαιριών για την
ανεξάρτητη παρέμβαση του εργατικού
κινήματος, τώρα που μοιράζουν οι
άλλοι την τράπουλα, να τινάξει και
την τράπουλα και το τραπέζι μαζί. Η 7
του Μάρτη δεν θα λύσει ούτε το
οικονομικό, ούτε το πολιτικό
πρόβλημα της αστικής τάξης. Εκείνο
που φαίνεται πιθανότερο είναι να
έχουμε μια χρονιά αλλεπάλληλων
εκλογικών αναμετρήσεων και έντονης
πολιτικοποίησης, από αυτή την άποψη
και πολιτικής διεκδίκησης εξουσίας,
ηγεμονίας μέσα στην κοινωνία. Μια
σειρά από μάχες και
κοινοβουλευτικές και
εξωκοινοβουλευτικές θα παίξουν ρόλο,
γιατί τίποτε δεν έχει κριθεί εκ των
προτέρων. Εμείς, ως ΕΕΚ και συνιστώσα
του ΜΕ.Ρ.Α., βλέπουμε σαν μια πρώτη,
σημαντική στιγμή τις εκλογές.
* Μα είναι τόσο σημαντικές, ώστε να
προχωρείτε σε σύγκληση κομματικού
συνεδρίου προεκλογικά;
* Όσον αφορά εμάς, έχει να κάνει με
την εκτίμησή μας ότι βρισκόμαστε σε
μια καμπή, σε με μια νέα κατάσταση.
Και εμείς είπαμε και ξαναλέμε ότι
όποιος απουσιάσει από αυτή τη μάχη
σημαίνει ότι θα δώσει πολύ πιο
δύσκολα τις επόμενες. Από εκεί και
πέρα, είχαμε αποφασίσει, εδώ και
καιρό, να κάνουμε ένα έκτακτο
συνέδριο εκλογής αντιπροσώπων,
γιατί έχουμε ένα παγκόσμιο συνέδριο
στην Αργεντινή τον Απρίλιο, όπου
δυνάμεις, τόσο τροτσκιστικής, όσο
και μη τροτσκιστικής καταγωγής από
όλο τον κόσμο, θα μαζευτούμε για να
συζητήσουμε την ανάγκη μια
επαναστατικής Διεθνούς της
εργατικής τάξης.
* Και γιατί να υπερψηφιστεί το ΜΕ.Ρ.Α.
Πολλοί ρωτάνε: τώρα, πριν από τις
εκλογές το θυμηθήκατε; Πού ήταν τόσο
καιρό;
* Ο λαός που βλέπει αυτή τη σήψη και
παρ’ όλα αυτά θα ψηφίσει τους
πρωταγωνιστές αυτής της σήψης, θα το
κάνει με την απουσία ορατής
εναλλακτικής λύσης από τα Αριστερά...
* ...και γιατί δεν είναι λύση ο
Συνασπισμός ή το ΚΚΕ;
* ...γιατί είναι μέρος του πολιτικού
συστήματος. Λίγο πολύ, η εμπειρία που
έχει ο λαός, τόσο από την, υποτίθεται,
αριστερότερη ομάδα του Περισσού, όσο
και από την κεντροαριστερότερη
ομάδα της Κουμουνδούρου, είναι ότι
αυτοί χρησιμοποιούν το όποιο λαϊκό
έρεισμα έχουν και τους αγώνες τους
σαν διαπραγματευτικό χαρτί με τους
πρωταγωνιστές του συστήματος. Αλλά
κάποιος προτιμά περισσότερο τον
πρωταγωνιστή από τον κομπάρσο. Το
κρίσιμο ζήτημα είναι ότι αυτοί
αποτελούν μια συνιστώσα του
πολιτικού συστήματος. Μπροστά στο
αδιέξοδο να διαλέξεις ανάμεσα σε
συνιστώσες του συστήματος, η μόνη
διέξοδος είναι να απορρίψεις όλο το
σύστημα και τις συνιστώσες του, όχι
να γίνεις εσύ μια από τις συνιστώσες,
έστω και η ακροαριστερή. Όπως,
δυστυχώς, ορισμένες οργανώσεις της
εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που
φαντάστηκαν ότι μπαίνουν στην
κεντρική πολιτική σκηνή και ότι θα
μπορούν να επιδράσουν στην εργατική
τάξη εάν δορυφοροποιηθούν σε
κάποιον από τους δορυφόρους του
αστικού πολιτικού συστήματος.
* Δεν θα μπορούσαμε, ωστόσο, να
συναντηθούμε στο κίνημα;
* Δείτε το κεντρικό σύνθημα του
Συνασπισμού: «Συναντηθήκαμε στους
δρόμους, θα συναντηθούμε στις κάλπες».
Εμείς το είπαμε από την πρώτη στιγμή:
συναντηθήκατε στους δρόμους για να
σας πάνε στις κάλπες!
ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ
ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ
* Γιατί ΜΕ.Ρ.Α., λοιπόν;
* Το ΜΕ.Ρ.Α. έχει τη σημασία μιας
εστίας πολιτικής, που συσπειρώνει
δυνάμεις, χρόνια τώρα, για να γίνουν
το προζύμι ενός κινήματος που θα
ανατρέψει το σύστημα συνολικά και
δεν θα ενσωματωθεί σε αυτό, έστω σαν
η πιο κριτική φωνή. Ο ιδεολογικός,
προγραμματικός λόγος που έχει από το
1999 *δηλαδή, ο συνδυασμός μιας
πολιτικής ρήξης με τον ιμπεριαλισμό
με μια πολιτική ρήξης με οποιαδήποτε
αστική κυβέρνηση και μιας ρήξης με
την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς εθνικό
απομονωτισμό, αλλά με την προοπτική
μιας νέας ενοποίησης από τα κάτω σε
σοσιαλιστικές βάσεις, αυτοί οι
άξονες μάς αντιπαρατάσσουν με το
σύστημα συνολικά. Αυτό δεν σημαίνει
ότι το ΜΕ.Ρ.Α. πέτυχε το σκοπό του, ότι
δεν έχει παλινδρομήσεις, ότι σε
πολλές περιπτώσεις δεν καρκινοβατεί.
Δεν πιστεύω ότι παρέμεινε σαν ένα
σχήμα που δραστηριοποιείται στις
εκλογές μόνον, διότι χωρίς το ΜΕ.Ρ.Α.
δεν θα υπήρχαν πολλές άλλες
κινητοποιήσεις, εντελώς
εξωκοινοβουλευτικού χαρακτήρα.
Ποιος φανταζόταν ότι χωρίς το ΜΕ.Ρ.Α.
θα υπήρχε η Πρωτοβουλία Αγώνα και η
μάχη της Θεσσαλονίκης, ή, παλιότερα,
η Πρωτοβουλία Κατά της Επίσκεψης
Κλίντον, μερικούς μήνες μετά τις
εκλογές του 1999. Από αυτή την άποψη, το
ΜΕ.Ρ.Α. αποτελεί ένα σημαντικό
προγραμματικό κεκτημένο, το οποίο
πρέπει να αναπτυχθεί παραπέρα, μέσα
σε μια νέα κατάσταση που
διαμορφώνεται.
* Πάμε στο ...μέλλον, λοιπόν. Πώς
προσδιορίζει το ΕΕΚ τη σχέση του ΜΕ.Ρ.Α.
με τον πόλο της αντικαπιταλιστικής
και επαναστατικής Αριστεράς;
* Ένας μεγάλος μπολσεβίκος
επαναστάτης, από τους ιδρυτές του
δικού μας κινήματος, είχε πει ότι
εκείνο που οδηγεί σε
καιροσκοπισμούς είναι πάντα η
ανυπομονησία. Εμείς πιστεύουμε ότι
πρέπει να δείξουμε και υπομονή και
επιμονή στα κεκτημένα, γνωρίζοντας
ότι δεν θα υπάρξουν αυτόματες λύσεις.
Υπάρχει μια τάση στην άκρα Αριστερά,
γενικά, να φτιάχνουμε ένα σχήμα
μετωπικό και που παλεύουμε για ένα
ζήτημα που, αφού πετύχει τον πρώτο
του άμεσο σκοπό, μετά υπάρχει η
βιασύνη, που έχει οπορτουνιστικές
συνέπειες, να διαλύσουμε αυτό το
σχήμα, υποτίθεται για να το
διευρύνουμε σε κάτι άλλο. Ουσιαστικά,
πηγαίνοντας ανολοκλήρωτα από σχήμα
σε σχήμα, να βαδίζουμε με βήματα
σημειωτόν. Το ΕΕΚ πιστεύει ότι το ΜΕ.Ρ.Α.
θα συνεχίσει την πάλη του για την
εκπλήρωση των προγραμματικών στόχων
που έθεσε το 1999 και έτσι θα
δημιουργήσει και τους όρους για την
αυτοϋπέρβασή του, σύμφωνα με τις
αναπτυσσόμενες ανάγκες.
* Και τι θεωρείτε σαν «εκπλήρωση
προγραμματικών στόχων»;
* Το ΜΕ.Ρ.Α. έχει το παρελθόν του, στη
δύσκολη δεκαετία του ‘90, με τους
πολύ δύσκολους πολιτικούς αγώνες
που δόθηκαν με τη Λαϊκή
Αντιπολίτευση, με τη Μαχόμενη
Αριστερά. Ήταν, όμως, κυρίως
αμυντικοί αγώνες. Όλο το περιεχόμενο
της πάλης ενάντια στην Τζανετακιάδα,
ενάντια στην αποκήρυξη του
κομμουνισμού, ενάντια στο «τέλος της
Ιστορίας», βρίσκεται σε μια καμπή.
Από αυτή την περίοδο άμυνας πρέπει
να περάσουμε σε μια περίοδο
αντεπίθεσης, ανασυγκρότησης
δυνάμεων για ένα κίνημα
επαναστατικής ρήξης. Αυτό δεν θα
προέλθει από μια και μόνη,
μεσσιανικού τύπου πολιτική δύναμη,
αλλά από την αλληλεπίδραση
διαφορετικών δυνάμεων και τη
μετωπική συσπείρωσή τους σε
προγραμματική βάση
|
|
