|
ΕΚΛΟΓΕΣ
Ήρθε
η ΜΕΡΑ της ενίσχυσης της
ριζοσπαστικής Αριστεράς
Η
εκλογική ενίσχυση του ΜΕΡΑ
πιο
χρήσιμη από τους βουλευτές ΚΚΕ-ΣΥΝ
Ένα
άρθρο του συνεργάτης μας ΓΙΑΝΝΗ
ΕΛΑΦΡΟΥ από
το ΠΡΙΝ
που
κυκλοφορεί.
Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα,
τραγουδούσαν πριν από χρόνια οι
Τρύπες και σίγουρα για δεκάδες και
εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και
γυναίκες των κινημάτων και της
Αριστεράς όλη αυτή η φαρσοκωμωδία «συμμετοχικής
δημοκρατίας» και τηλεοπτικής
δικτατορίας δημιουργεί αλλεπάλληλα
κύματα οργής. Και για μια ακόμα φορά,
δεν τους προκαλεί ασφυξία μόνο η
πρασινογάλαζη «επέλαση των βαρβάρων»,
αλλά και ο μίνι δικομματισμός μιας
ανάπηρης Αριστεράς, που μόνη της
έννοια προεκλογικά είναι να
περισώσει τα εκλογικά της ποσοστά
και να διαφυλάξει τις καρέκλες στη
βουλή «για το καλό μας».
Είναι πραγματικά τραγικό, να βλέπεις
τη ρεφορμιστική Αριστερά να «ξεφτάει»
σε κάθε είδους ρετάλια. Π. Κουναλάκης,
Μ. Δαμανάκη, Π. Σκοτινιώτης, μεταξύ
άλλων συγκεντρώθηκαν στο Γκλόρια
την περασμένη Τρίτη για να
υπογράψουν το συμβόλαιο με τον
Γιώργο. Λεπτομέρεια: μέχρι πρότινος
αποτελούσαν ηγετικά στελέχη του
Συνασπισμού, που εσχάτως
εμφανίζεται και ως ...ριζοσπαστική
Αριστερά. Δυστυχώς, η απόσταση από το
αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο στον
αριστερό κυβερνητισμό και από εκεί
στη μετατροπή σε μαζορέτες του Giorgos
δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαίνεται.
Εξάλλου, ακόμα και τώρα που ο ΣΥΝ
εμφανίζεται με την πιο αριστερή
φρασεολογία από δημιουργίας του, δεν
είναι λίγοι εκείνοι που κλείνουν το
μάτι στην ευρύτερη «δημοκρατική
παράταξη». Ο Δ. Χατζησωκράτης έλεγε
πρόσφατα: «Για να υπάρξει σύγκλιση
Αριστεράς και Κεντροαριστεράς,
απαραίτητο είναι να υπάρχει με
ισχυρό και αυτοτελή ρόλο η Αριστερά...».
Το ΚΚΕ παραπέμπει για μια ακόμα φορά
την επαναστατική στρατηγική στις
καλένδες. «Σε πολλά καθημερινά
ζητήματα του λαού αφήνουμε κατά
μέρος τον στρατηγικό μας στόχο για
αλλαγή του συστήματος και παλεύουμε
για τη βελτίωση της καθημερινότητας
από κοινού με όλους εκείνους που
θέλουν το ίδιο» έλεγε ο Χ. Φλωράκης
στο Βήμα την προηγούμενη Κυριακή.
Φυσικά, με τέτοια λογική ούτε για τα
καθημερινά προβλήματα μπορείς να
αγωνιστείς, αφού αυτά απαιτούν
στρατηγικές απαντήσεις.
Τι κάνουμε λοιπόν; Ένα σημαντικό
τμήμα των εργαζομένων και των νέων
του κινήματος κοιτούν με συμπάθεια,
αν και με κάποια δυσπιστία, τη
ριζοσπαστική Αριστερά και πιο
συγκεκριμένα το ΜΕΡΑ, αλλά
απογοητεύονται από την ισχνή
εκλογική του παρουσία. Σε αυτό τον
κόσμο δεν είμαστε άγνωστοι. Μας
ξέρει χρόνια στους αγώνες. Αλλά
αμφισβητεί τη δυνατότητα της
επαναστατικής Αριστεράς να
συγκροτήσει ευδιάκριτο πολιτικό
ρεύμα, ικανό να αντέχει και στην
εκλογική πίεση. Κι όμως, ίσως τώρα
ήρθε η ώρα για χιλιάδες αγωνιστές
και αριστερούς να κάνουν το βήμα: Να
ψηφίσουν για πρώτη φορά το ΜΕΡΑ! Ας
δούμε πέντε λόγους που συνηγορούν σε
αυτή την τομή:
Ο πρώτος είναι η εποχή, που αλλάζει.
Αν η δεκαετία του ‘90 ήταν δεκαετία
υποχώρησης του κινήματος και
διαφύλαξης κάποιων πυρήνων, η
δεκαετία που άνοιξε από το Σιάτλ και
τη Γένοβα εκφράζει μια νέα εποχή
άγριας αντιπαράθεσης ανάμεσα στην
παγκόσμια αντεπανάσταση και στους
σπόρους μιας αντεπίθεσης των
δυνάμεων της εργασίας. Εάν λοιπόν
την προηγούμενη δεκαετία οι
αριστεροί έκαναν «συντήρηση»,
προσπαθώντας να «σώσουν οτιδήποτε
κι αν σώζεται», ψηφίζοντας ΚΚΕ ή ΣΥΝ,
σήμερα ο άνεμος φέρνει προσκλητήριο
συσπείρωσης γύρω από την Αριστερά
της ανατροπής, τον πιο αποφασιστικό
αντίπαλο του συστήματος.
Ο δεύτερος είναι η δυνατότητα. Η
ριζοσπαστική Αριστερά παρέμενε
χρόνια κατακερματισμένη σε
μικροομάδες, περιορισμένη στο χώρο
της, αδυνατώντας όμως να παρέμβει
στο συνολικό πολιτικό σκηνικό. Αυτό
δεν έχει αλλάξει ακόμα. Αλλά ειδικά
με την περσινή εμπειρία της
Πρωτοβουλίας Αγώνα, εμφανίστηκε η
δυνατότητα η αντικαπιταλιστική
Αριστερά όχι μόνο να ενοποιείται,
όχι μόνο οι πολύμορφες πολιτικο-κοινωνικές
συσπειρώσεις της να δρουν πολιτικά,
αλλά να διαμορφώνει στην πράξη έναν
τρίτο πολιτικό πόλο του συνολικού
κινήματος (πέρα από αυτούς του
Κοινωνικού Φόρουμ των ΣΥΝ - ΠΑΣΚΕ και
της ΕΕΔΥΕ - ΚΚΕ). Φυσικά, μέχρι τη
δημιουργία ενός πολιτικού ρεύματος
που να απευθύνεται σε όλους τους
εργαζομένους υπάρχει μεγάλη
απόσταση, αλλά η ριζοσπαστική Aριστερά
απέδειξε ότι μπορεί να τη διανύσει.
Ο τρίτος είναι η προοπτική. Για πρώτη
φορά φέτος τόσο καθαρά, η ψήφος στο
ΜΕΡΑ δεν έχει ημερομηνία λήξης, αλλά
δίνει δύναμη για την ορμητική
μετεκλογική συνέχιση των διεργασιών
για τη συγκρότηση του πόλου της
ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής
Αριστεράς. Του πόλου που μπορεί να
αναστήσει την ελπίδα για την άλλη
Αριστερά που αναζητούν εκατοντάδες
χιλιάδες εργαζόμενοι, μια Αριστερά
μαχόμενη και σκεπτόμενη, των νέων
νικηφόρων εργατικών αγώνων, της
αντικαπιταλιστικής πράξης και της
κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Η
ψήφος στο ΜΕPΑ υπερβαίνει τη σημασία
της «έγκρισης των πεπραγμένων» του
και γίνεται ψήφος προοπτικής και
ελπίδας. Το ΜΕΡΑ μπορεί και πρέπει να
υπερψηφιστεί στις 7 του Μάρτη από
όλους εκείνους που θέλουν αυτή την
άλλη Αριστερά, ακόμα κι αν δεν
συμφωνούν με το σύνολο της πολιτικής
του. Το ίδιο το ΜΕΡΑ αλλάζει στη δίνη
αυτής της συγκλονιστικής εποχής,
ενισχύεται με τη συμμετοχή των
Οικολόγων Εναλλακτικών και την
οπτική της αντικαπιταλιστικής
οικολογίας.
Ο τέταρτος λόγος είναι η ελεύθερη
επιλογή. Πολλοί ρωτούν: Και τι θα
βγει αν ψηφίσω το ΜΕΡΑ; Αν πάρει
μερικές χιλιάδες ψήφους παραπάνω; Μα
το πρώτο είναι ότι θα εκφράσεις την
ελεύθερη συνειδητή στάση ζωής σου.
Ως πότε θα γινόμαστε δωρητές σώματος,
θα αυτοεγκλωβιζόμαστε (εμείς οι
αντικοινοβουλευτικοί) σε πλαστά
εκλογικά διλήμματα και θα
αυτοακυρωνόμαστε ως συνολικές
προσωπικότητες; Ψηφίζουμε
επαναστατική Αριστερά γιατί
αποτελεί την πιο αποφασιστική
εναντίωση στη σαπίλα και τη
βαρβαρότητα του καπιταλισμού.
Ψηφίζουμε αντικαπιταλιστική
Αριστερά και το εννοούμε, γιατί, όπως
και πριν από τις εκλογές έτσι και
μετά, στο κίνημα συμμετέχουμε και
δρούμε. Εκεί διαμορφώνουμε τους
όρους για να αλλάξουμε ζωή.
Τέλος, υπάρχει και το εκλογικό
κριτήριο. Οι εκλογές στην αστική
δημοκρατία αποτελούν και μέσο
καταστολής για τις επαναστατικές
δυνάμεις. Ο περιορισμός στη ζώνη του
«μηδέν κόμμα τόσο» λειτουργεί
αποτρεπτικά στην επαφή με ευρύτερα
τμήματα της εργατικής τάξης, που
διαβάζουν με κοινοβουλευτικά γυαλιά
την πολιτική. Βεβαίως, οι μεγάλες
ανατροπές θα έρθουν από τις εκρήξεις
του κινήματος. Αλλά η συγκέντρωση
μιας ορατής εκλογικής δύναμης της
ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορεί να
λειτουργήσει ως ένας από τους
καταλύτες για την απελευθέρωση
δυνάμεων προς τον τρίτο πόλο της
Αριστεράς. Ο συγκεκριμένος στόχος
και η εκλογική ανάγκη υπερψήφισής
του από όλους τους αγωνιστές που
αναζητούν είναι ποιοτικά πολύ πιο
κρίσιμος για τη ριζική ανανέωση της
Αριστεράς από το αν θα βρεθούν στην
επόμενη βουλή μερικοί παραπάνω
βουλευτές της επίσημης Αριστεράς.
Μήπως ήρθε η ...ΜΕΡΑ λοιπόν;
|
