ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΑΠΟ ΑΚΡΑΙΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ.

Συνέντευξη με την Liljana Saliaj από το Φόρουμ Αλβανών Μεταναστών

«…με αφορμή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα παίζονται πολιτικά παιχνίδια από ακραίες εθνικιστικές ομάδες και από τις δύο πλευρές, που μπορούν να πάρουν ακραίες μορφές, όπως συνέβη με τη δολοφονία του Αλβανού φιλάθλου στη Ζάκυνθο»

Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ διοργανώνει πολυεθνική γιορτή, για ποδοσφαιρόφιλους και μη, με μετάδοση από γιγαντοοθόνη του ποδοσφαιρικού αγώνα Ελλάδας – Αλβανίας, την Τετάρτη, 30 Μάρτη, στις 8.30 μ.μ. στην πλατεία Κοτζιά.

Έτσι απαντάμε στις προκλήσεις των ακροδεξιών και των εθνικιστών.

Η ΕΝΤΑΞΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΈΝΑ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ.

«… Η ένταξη είναι ένα μεγάλο ζήτημα που αφορά και τις δύο πλευρές, τη χώρα υποδοχής, το κράτος και την πολιτεία, προκειμένου να ανοίξουν οι πόρτες για την επικοινωνία, αλλά και τους ίδιους τους μετανάστες. Όσο πιο γρήγορη και ομαλή είναι η διαδικασία αυτή, τόσο καλύτερα θα ωφεληθούν και οι ίδιοι.

Μέχρι τώρα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, όταν οι μετανάστες βρίσκονται σε μια κατάσταση ανασφάλειας, σε μια διαρκή αγωνία για την ανανέωση της άδειας παραμονής με πολλές δύσκολες προϋποθέσεις και σε μια κατάσταση «ομηρίας», με περιορισμένη προσωρινή άδεια παραμονής.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζει το κράτος και η πολιτεία τους μετανάστες, έχει σημαντική επίδραση στις σχέσεις «ξένων» και «ντόπιων». Οι μετανάστες ζουν, εργάζονται στην Ελλάδα για δεύτερη δεκαετία τώρα και δεν μπορούμε πια να μιλάμε για καινούριο φαινόμενο. Οι μετανάστες αποτελούν μεγάλη εργατική δύναμη και έχουν προσφέρει δουλεύοντας σκληρά και σε πολύ δύσκολες δουλειές, αλλά ποτέ κανείς δεν άκουσε από πολιτικούς ή κυβερνητικά στελέχη να μιλούν και να υπολογίζουν τους μετανάστες. Ακούσαμε για το θρίαμβο των Ολυμπιακών Αγώνων, για το τι κατόρθωσε μία χώρα σαν την Ελλάδα, αλλά ποτέ δεν αναφερθήκανε στο γεγονός ότι οι μετανάστες συμβάλανε με την εργασία τους σε αυτήν την επιτυχία, δουλεύοντας μέρα νύχτα και χάνοντας, ορισμένοι, την ίδια τους τη ζωή.

Από παλιότερη συνέντευξη τύπου του Φόρουμ Αλβανών Μεταναστών στο ΔΣΑ

Ακούσαμε για μηνύματα φιλίας, αδελφικότητας, ειρήνης, συνύπαρξης, αλλά που απευθύνονταν αυτά τα μηνύματα; Μόνο στους ισχυρούς του κόσμου, αγνοώντας τους αδύναμους μετανάστες;. Η έλλειψη της μεταναστευτικής πολιτικής έχει ως αποτέλεσμα  το χάσμα μεταξύ κοινωνίας και μεταναστών.

Γι’ αυτό το χάσμα μεγάλη ευθύνη έχουν και τότε και τώρα τα ΜΜΕ, τα οποία είτε συνειδητά, είτε επιπόλαια, είχαν διαμορφώσει αρνητικά στερεότυπα, προκαλώντας ξενοφοβία, η οποία είναι η βάση που τροφοδοτεί τον κοινωνικό ρατσισμό και συντελεί στον αποκλεισμό των μεταναστών και την περιθωριοποίησή τους. Αν δεν πέσουν τα στερεότυπα και οι ταμπέλες, μέσα από ένα ευρύτερο δημόσιο διάλογο, όπου θα ακούγεται και η άλλη φωνή, αυτή των μεταναστών, δε θα αρχίσει ο κόσμος να προβληματίζεται, να σκέφτεται και να κρίνει, χωρίς να δέχεται ότι του σερβίρουν μόνο από μία πλευρά.

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, όταν αυτό το ζήτημα έχει εγκλωβιστεί στην αντίληψη ότι να εντάξουμε τους μετανάστες, αλλά τι θα συμβεί με το υψηλό ποσοστό Αλβανών μεταναστών; Είναι ένα πολύ μεγάλο δίλημμα, που αποφεύγουν όλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.ά. να αγγίξουν, αφού μας θεωρούν ως κίνδυνο με βάση εθνικιστικές προκαταλήψεις και προκαταλήψεις του παρελθόντος, από μια ιστορία που ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κάθε λαού. Αυτός ο φόβος έχει κάνει τη σχέση του Αλβανού μετανάστη με την κοινωνία ιδιαίτερα παγωμένη και ψυχρή, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο προκαταλήψεων και φοβιών, που έρχεται έντονα στην επιφάνεια με αφορμή τις εθνικές επετείους, μαθητικές παρελάσεις ή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Αυτή η κατάσταση γίνεται επικίνδυνη, όταν χρησιμοποιείται είτε για πολιτικά παιχνίδια είτε από ακραίες εθνικιστικές ομάδες και από τις δύο πλευρές, με τους Αλβανούς μετανάστες να υφίστανται πρώτοι αυτοί τις συνέπειες. Τα πράγματα μπορούν να πάρουν ακραίες μορφές, όπως συνέβη με τη δολοφονία του Αλβανού φιλάθλου στη Ζάκυνθο, που «τόλμησε» να πανηγυρίσει για τη νίκη της ομάδας του.

Αυτό είναι μια λανθασμένη εντύπωση που δεν έχει βάση στην πραγματικότητα. Οι Αλβανοί μετανάστες είναι μακριά και κατά κάθε εθνικιστικής στάσης, κάθε προκατάληψης, είτε προέρχεται από την Αλβανία, είτε από την Ελλάδα. Ο Αλβανός μετανάστης δεν είναι εδώ για να διεκδικήσει εδάφη και σημαίες, δε θέλει σύγκρουση με την κοινωνία που μεγαλώνουν ή και γεννιούνται τα παιδιά του, μια χώρα που έτυχε να είναι η δεύτερή του πατρίδα. Δεν θέλει να να πληγώνεται το παιδί του, όταν οι άλλοι του βάζουν την ταμπέλα «ΞΕΝΟΣ» και του αφαιρούν το δικαίωμα να σηκώνει την ελληνική σημαία, παρόλο που αυτό αγαπάει αυτή τη χώρα και τη θεωρεί και δική του πατρίδα. Δεν ισχύει όμως το ίδιο όταν την ίδια σημαία σηκώνει κάποιος Πϋρρος Δήμας, κάποια Μανιάνι ή κάποιος Σαμπάνης.

Αντίθετα, θέλει μια φιλική και ειρηνική συνύπαρξη, που θα δημιουργούσε κλίμα φιλίας και αδελφικότητας, το οποίο θα είχε θετικές επιδράσεις όχι μόνο στις σχέσεις Ελλήνων και Αλβανών μεταναστών, αλλά και στις καλές σχέσεις γειτονίας των δύο λαών.

Οι ταμπέλες και οι ετικέτες που παρουσιάζουν τον Αλβανό μετανάστη σαν υποψήφιο εγκληματία και κλέφτη ή οτιδήποτε άλλο αρνητικό λειτουργεί σαν φαύλος κύκλος προκαταλήψεων και καχυποψίας. Όπως γράφει ο κ. Δαμανάκης, «προκαταλήψεις και στερεότυπα έχουν βέβαια και οι δύο πλευρές. Όμως εκείνα των μεταναστών είναι χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα, διότι οι μετανάστες δεν έχουν δύναμη και εξουσία και άρα τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις τους δεν μπορούν να μεταφραστούν σε κοινωνική πράξη. Αντίθετα, οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα των μελών της πλειοψηφίας μπορούν ν’ αποβούν μοιραία για τους “αδύναμους” μετανάστες».

Η οργάνωση των μεταναστών

Όσον αφορά την πλευρά των μεταναστών, η ένταξη στην ελληνική κοινωνία προϋποθέτει την αυτό-οργάνωση των μεταναστών. Γιατί οργανωμένοι έχουμε μια ταυτότητα, θα μπορούσαμε να προβάλουμε αξίες, να διεκδικήσουμε και να αγωνιστούμε για κοινά μεταναστευτικά και ανθρώπινα δικαιώματα και κοινωνική δικαιοσύνη, να περάσουμε δυνατά μηνύματα φιλίας και ειρηνικής συνύπαρξης. Είναι πραγματικότητα ότι στην Ελλάδα είναι μεγάλο πρόβλημα η αυτό-οργάνωση των μεταναστών. Φαίνεται ότι δεν έχουμε καταλάβει καλά ότι η κοινωνία που ζούμε για δεύτερη δεκαετία τώρα είναι διαφορετική από τις κοινωνίες που αφήσαμε πίσω μας, είτε στην πρώην «κομμουνιστική» περίοδο, είτε στη μεταβατική φάση, η οποία δεν λέει να πάρει ακόμη οριστική μορφή. Ναι μεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης και αυτό-οργάνωσης, αλλά από την άλλη μεριά αν δεν αγωνιστείς και δεν διεκδικήσεις, δύσκολα θα κερδίσεις δικαιώματα.

Φαίνεται ότι είναι ως αποτέλεσμα μιας νοοτροπίας που έχουμε από τις χώρες προέλευσης και η έλλειψη συνδικαλιστικής κουλτούρας, που εμποδίζουν την απόκτηση κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης και διαφορετικής αντίληψης. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι τα προβλήματα δεν λύνονται μόνο κατηγορώντας τους άλλους, ερχόμενοι σε σύγκρουση με έναν υπάλληλο ή ψάχνοντας το προσωπικό «βόλεμα». Πιστεύω ότι μόνο όντας οργανωμένοι, μπορούμε να λύσουμε όλα μας τα προβλήματα σε συλλογικό επίπεδο, αλλά και η κοινωνία να μας αντιμετωπίζει με περισσότερο σεβασμό και γινόμαστε πιο αναγνωρίσιμοι και αποδεκτοί μέσα από δική μας εκπροσώπηση.

Μετά από την πρώτη φάση της νομιμοποίησης των μεταναστών, υπήρξε μια προσπάθεια αυτό-οργάνωσης, στην οποία είχαν συμβάλει οι Έλληνες αντιρατσιστές, η βοήθεια των οποίων ήταν θετική και βασική σ’ αυτό το στάδιο οργάνωσης. Όμως, η αντίληψη που έχουν κάποιοι ακτιβιστές μετανάστες τους κάνει να λειτουργούν ως «αλληλέγγυοι στους αλληλέγγυους», ζητώντας προστασία, με αντάλλαγμα την εκπροσώπησή τους από τους Έλληνες αντιρατσιστές για ζητήματα που αφορούν τους μετανάστες. Όμως οι μετανάστες θα έπρεπε να έχουν και τον πρώτο ρόλο και τον πρώτο λόγο.

Αυτή η στάση δε στοχεύει να κινητοποιήσει τους ίδιους τους μετανάστες για αυτό-οργάνωση και συντονισμό όλων των μεταναστευτικών οργανώσεων, που ήδη υπάρχουν, προς όφελος μιας ενιαίας συλλογικότητας, που θα στοχεύει στην αλληλεγγύη ολόκληρης της κοινωνίας. Η ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία είναι ένας μεγάλος δρόμος, στον οποίο πρέπει να βαδίσουμε μαζί, «ντόπιοι» και «ξένοι» για μια κοινωνία απαλλαγμένη από το ρατσισμό, την ξενοφοβία και τις διακρίσεις, για μια κοινωνία χωρίς συγκρούσεις, που όλοι μας θα μπορούσαμε να συμμετάσχουμε και να συνεισφέρουμε προς όφελος όλων των πολιτών.