ΛΕΩΦΟΡΕΙΟΠΕΙΡΑΤΕΙΑ: ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρωταγωνιστής η ελληνική αστυνομία. Η πειρατεία στο λεωφορείο έδειξε πως οι αστυνομικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν την αμερικανική και βρετανική τεχνογνωσία και έλεγξαν σχεδόν με απόλυτο τρόπο την πληροφόρηση, αφήνοντας στα κανάλια να ασχοληθούν με την περίπου παραδοσιακή «αλβανοφαγία». Ο Γ. Αυτιάς από το πρωϊ φώναζε για την αλβανική ταυτότητα των δραστών, ενώ η ρατσιστική επιχείρηση συνεχίζεται και τις επόμενες μέρες.

Στην αρχή το υπουργείο και οι αστυνομικοί, αφού απέκτησαν τον έλεγχο του χώρου και απομάκρυναν τις κάμερες στα 500 μέτρα από το λεωφορείο, άρχισαν να «ταϊζουν» με πληροφορίες τους αστυνομικούς συντάκτες, αφήνοντας παράλληλα την υπάλληλο του ΚΤΕΛ, να παίξει το ρόλο του τηλεοπτικού διαμεσολαβητή. Παράλληλα όταν οι απαγωγείς άρχισαν να αφήνουν ομήρους και η αστυνομία συγκέντρωνε πληροφορίες φτιάχνοντας το προφίλ τους, ξεκίνησε η διοχέτευση λανθασμένων πληροφοριών σε πολλά μέσα, επίσημα και ανεπίσημα.

Μετά για ένα περίεργο λόγο, η αστυνομία έδειξε να χάνει τον έλεγχο και τα κανάλια, δια των παρουσιαστών, να μετατρέπονται σε διαπραγματευτές. Αφού ο Χασάν έθεσε τους όρους, σε δύο ή τρία κανάλια, έχοντας λίγο πριν απελευθερώσει πέντε ομήρους, όλα ξανάπεσαν στο σκοτάδι. Η πληροφόρηση είχε διακοπεί και η αστυνομία είχε τον έλεγχο. Η εικόνα του σταθμευμένου λεωφορείου είχε εξαφανιστεί από τις οθόνες καθώς ξεκινούσαν τα σίριαλ και τα ριάλιτι, έχοντας όμως μεταδώσει ένα μήνυμα. Πως «κάνει πολύ καλά τη δουλειά της», κάτι που επαναλάμβαναν διαρκώς οι τηλεοπτικοί σταθμοί, συνεχίζοντας τις έμμεσες ή άμεσες επιθέσεις εναντίον των Αλβανών, σε τέτοιο σημείο να εμφανιστεί περίπου ως…σοσιαλιστής ο υπ. Δημόσιας Τάξης Γ. Βουλγαράκης, ζητώντας να μην τα φορτώνουμε όλα στους μετανάστες.

* Τι σημαίνει αυτή η νέα πολιτική της αστυνομίας; Τι θα σηματοδοτήσει; Ποιος είναι ο νέος ρόλος των καναλιών; Τι παίχτηκε τελικά με την περίεργη αυτή λεωφορειοπειρατεία; Είναι τα νέα ερωτήματα…

Εμείς που δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα με τους φτωχούς μετανάστες Αλβανούς και οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας, στεκόμαστε και πάλι αλληλέγγυοι στη λάσπη που εξαπολύεται εναντίον τους και δημοσιεύουμε εκτός από την ανακοίνωση του ΦΟΡΟΥΜ ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ  ένα άρθρο της συντρόφισσας ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ και ένα του συνεργάτη μας ΔΗΜΗΤΡΗ Ι. ΚΑΤΣΑΓΑΝΗ με τίτλο «ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ».

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αισθανόμαστε την ανάγκη ως πολιτική συλλογικότητα Αλβανών μεταναστών να διευκρινίσουμε ορισμένα γεγονότα καθώς και τις αρχές που υπαγόρευσαν τη συγκεκριμένη στάση μας απέναντι στο τραγικό συμβάν της σημερινής λεωφορειοπειρατείας.

Συνειδητή επιλογή μας αποτέλεσε η άρνησή μας να προβούμε σε δημόσιες δηλώσεις στα Μ.Μ.Ε. σχετικά με το θέμα της λεωφορειοπειρατείας, γιατί απλούστατα δεν αντιλαμβανόμαστε ότι μας συνδέει κάτι με αυτό καθ’ αυτό το γεγονός περισσότερο απ’ ό,τι συνδέει οποιονδήποτε κάτοικο της Ελλάδας που αγωνιά για την τελική έκβασή του. Το ότι οι δράστες είναι Αλβανικής εθνικότητας δεν αποτελεί χαρακτηριστικό που μπορεί να μας καταστήσει απολογητές του εγκλήματός τους ή ειδήμονες στην ανάλυση του συγκεκριμένου συμβάντος. Αν παραχωρούσαμε συνεντεύξεις επί του συγκεκριμένου θέματος θα τροφοδοτούσαμε αυτό ακριβώς το κλίμα που καλλιεργείται από τα Μ.Μ.Ε., ότι η εθνικότητα των δραστών έχει ένα ιδιαίτερο βάρος σε σχέση με την πράξη τους, δηλαδή ότι η αλβανική τους καταγωγή καθόρισε και την εγκληματική τους συμπεριφορά.

Πρόκειται για ένα έγκλημα που η αρμοδιότητα χειρισμού του ανήκει στο κράτος και τις κατασταλτικές αρχές του, τις οποίες δεν υποχρεούμαστε να υποκαταστήσουμε και όχι για κάποιο πολιτικό γεγονός το οποίο καλύπτει η πολιτική μας δραστηριότητα.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια και στο κλίμα ανεύθυνης και επιπόλαιας διοχέτευσης πληροφοριών από Μ.Μ.Ε. διαψεύδουμε κάθε υποτιθέμενη συμμετοχή μέλους μας στην επιχείρηση διαπραγμάτευσης με τους δράστες, το όνομα του οποίου ακούστηκε χωρίς καμιά προσπάθεια διασταύρωσης της πληροφορίας από τον εν λόγω δημοσιογράφο. Για άλλη μια φορά άλλωστε παρακολουθούμε το ίδιο κλίμα κιτρινισμού και τρομολαγνείας, που δίνει βήμα στον κάθε φορέα ρατσιστικών αντιλήψεων για να προπαγανδίσει μέσω των Μ.Μ.Ε. τις φασίζουσες απόψεις του.

Ζητήματα προς ανάλυση στην οποία θα είχαμε λόγο είναι για παράδειγμα ο ρατσιστικός λόγος των Μ.Μ.Ε. ή οι δείκτες εγκληματικότητας στην Ελλάδα σε σχέση με τους μετανάστες, αλλά όχι αυτό καθ’ αυτό το εγκληματικό γεγονός ως είδηση.

ΦΟΡΟΥΜ ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - Αθήνα 15.12.2004

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

ΝΑΤΑΣΑ ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ

Πειρατεία σε λεωφορείο. Δύο δράστες οπλισμένοι, 29 όμηροι στα πρόθυρα κρίσης, εκατοντάδες άνδρες της αστυνομίας με το «δάχτυλο στη σκανδάλη», δεκάδες τηλεοπτικά συνεργεία στον τόπο του εγκλήματος, διαπραγματεύσεις, αγωνία και μπόλικα δελτία ειδήσεων. Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι γίνεται λόγος, για τα συστατικά κάποιας επιτυχημένης (εισπρακτικά) κινηματογραφικής περιπέτειας, χολιγουντιανής προελεύσεως. Κι όμως, όποιος άνοιξε την τηλεόρασή του, έστω και για ένα τέταρτο, την Τετάρτη 15/12 από τις 5.50 το πρωΐ έως αργά τα μεσάνυχτα, θα αντιλήφθηκε ότι πρόκειται για πραγματικό γεγονός, που έτυχε ιδιαίτερα δραματοποιημένης μεταχείρισης από τα ελληνικά ΜΜΕ. Το συμβάν έλαβε χώρα σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ Αττικής στον Γέρακα, όταν δύο Αλβανοί μετανάστες (σ.σ. ο ένας «Χασάν» ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί αν είναι ο Χασάν που καταζητείται για φόνο, είναι έμπορος ναρκωτικών και συγγενής του υπουργού Υγείας της Αλβανίας ή άλλος με το ίδιο (πραγματικό όνομα) που μένει κι αυτός στα Μεσόγεια) το κατέλαβαν απαιτώντας αρχικά να τους πάει στη χώρα τους και στη συνέχεια ζητώντας λύτρα για να αφήσουν τους ομήρους. Ο…εφιάλτης έληξε τελικά το βράδυ όταν αφέθηκαν όλοι οι όμηροι ελεύθεροι και οι δράστες παραδόθηκαν στην αστυνομία.

Πράγματι, το να βρίσκονται σε κίνδυνο 29 ανθρώπινες ζωές είναι εξαιρετικά σημαντικό γεγονός και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και αντιμετώπισης. Ωστόσο, η κάλυψη του γεγονότος από την ελληνική τηλεόραση στερούνταν στοιχειώδους σοβαρότητας. Βαρύγδουπες μεταδόσεις που δεν είχαν όμως τίποτε να πουν, μόνιμη εικόνα στην οθόνη τα «κολλημένα» πλάνα από το σταματημένο λεωφορείο, δημοσιογράφοι με «έγκυρες» πληροφορίες που διαψεύδονταν μετά από λίγη ώρα, δημοσιογραφικές…προφητείες για το πώς θα αντιδράσουν οι δράστες, απάρτισαν το ολοήμερο υπερ-ακρόαμα που πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Το δημοσιογραφικό δαιμόνιο επιδεικνύοντας υπερβάλλοντα ζήλο, έδωσε πληθώρα σεναρίων πολλά από τα οποία έφταναν στο όριο του γελοίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο τρόμος που κατέλαβε δημοσιογράφο όταν είδε να πετούν μια σακούλα από το λεωφορείο, η οποία «σίγουρα έχει εκρηκτικά», ενώ στην πραγματικότητα είχε τα…ούρα των επιβατών. Κι όλα αυτά στο όνομα της ενημέρωσης του κοινού… Μια ενημέρωση που πρέπει να έχει αρκετές δόσεις τρόμου και αίματος για να είναι και αρκετά εμπορική, που απαιτεί ο ανθρώπινος πόνος να προβάλλεται με τέτοιο τρόπο ώστε να φτάνει στα όρια του εξευτελισμού. Τέτοια ήταν η αδηφάγος μανία της τηλεόρασης την Τετάρτη το βράδυ, που είχε κανείς την εντύπωση ότι ένα μακελειό ήταν επιθυμητό για χάρη της ακροαματικότητας…

Πέρα όμως από το κυνήγι της…αποκλειστικότητας, τα τηλεοπτικά δελτία αφιέρωσαν αρκετό χρόνο και σε «έγκριτες» αναλύσεις δημοσιολόγων και πολιτικών, που οι απόψεις τους, όσο ακραίες και αν ήταν, έχαιραν αποδοχής και νομιμοποίησης. Έτσι, οι τηλεθεατές έγιναν πολλάκις αποδέκτες ρατσιστικών και ξενοφοβικών μηνυμάτων, από διάφορα είδη φασιστοειδών που παρέλασαν στα τηλεοπτικά παράθυρα. Εκπρόσωποι του ΛΑΟΣ και του Ελληνικού Μετώπου έγιναν αυτοστιγμής επίσημοι συνομιλητές των δημοσιογράφων, οι οποίοι τους έδωσαν βήμα για να εκφράσουν το μένος τους εναντίον των «εγκληματιών» Αλβανών. Μάλιστα, μέλη του Ελληνικού Μετώπου του Βορίδη δεν δίστασαν να μοιράσουν προκηρύξεις με απειλητικά συνθήματα εναντίον των μεταναστών, στο χώρο που βρίσκονταν ακινητοποιημένο το λεωφορείο. Το σίγουρο είναι πως αυτή η στάση των ΜΜΕ, δεν είναι διόλου τυχαία. Αντίθετα, εντάσσεται στο γενικότερο κλίμα ρατσισμού και μηδενικής ανοχής που καλλιεργείται με τη συναίνεση και του αντιδραστικού συνασπισμού εξουσίας, στοχεύοντας στην υιοθέτηση επικίνδυνων και αποπροσανατολιστικών θεωριών από τους εργαζόμενους και τη νεολαία.

Φυσικά, την αίσια έκβαση της λεωφορειοπειρατείας φρόντισε να εκμεταλλευτεί δεόντως και η κυβέρνηση της ΝΔ. Η αποφυγή του…μακελειού παρουσιάστηκε σαν πολιτική επιτυχία της κυβέρνησης, η οποία πήρε τα εύσημα ακόμη και από την αμερικάνικη πρεσβεία… Ο υπουργός Δημόσιας Τάξεως Γ. Βουλγαράκης έσπευσε να αποδώσει την επιτυχία, στα μέτρα ασφάλειας που είχαν παρθεί για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εβγαλε λάδι δηλαδή, με συνοπτικές διαδικασίες τους τρομονόμους, τις κάμερες, τα συστήματα παρακολούθησης, την αυξανόμενη καταστολή. Έτσι, επιχείρησαν εκ των υστέρων να νομιμοποιήσουν τα δεκάδες εκατομμύρια που μοίρασαν για την ασφάλεια των Ολυμπιακών.

Δεν έλειψαν βέβαια και οι απόψεις, που υποστήριξαν ότι χρειάζεται να ενταθεί το πλέγμα αστυνόμευσης, ζητώντας να καθιερωθούν αεροπορικού τύπου έλεγχοι και στα ΚΤΕΛ. Βέβαια, όπως απέδειξε και η ίδια η πραγματικότητα, η καταστολή δεν μπορεί να αποτρέψει παραβατικές συμπεριφορές. Αντίθετα, όσο αυξάνεται η κοινωνική ανισότητα και αδικία, τόσο θα οπλίζονται τα χέρια εκατοντάδων απελπισμένων ανθρώπων που στην ουσία αδυνατούν να επιβιώσουν.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ι. ΚΑΤΣΑΓΑΝΗΣ

Πριν λίγα χρόνια, σ’ αυτήν εδώ τη χώρα ζήτημα είναι αν κυκλοφορούσαν δύο – τρία βιβλία για την Αλβανία. Αυτά ήταν του Χότζα που στο τέλος λειτουργούσαν συκοφαντικά για την ίδια τη χώρα του και οπωσδήποτε δεν είχαν σχέση με την πραγματικότητα. Φυσικά παρά τη φτώχεια τους κυκλοφόρησαν και ένα βιβλίο με τα πρακτικά της δίκης του «τροτσκιστοζηνοβιεφικού κέντρου» στη Μόσχα το 1938 για να μην υπολειφτούν αυτού του μεγάλου αντεπαναστατικού εγκλήματος. Ξέραμε επίσης ότι ο «μακαριστός» δεσπότης Κονίτσης κ. Σεβαστιανός έβαζε τέρμα τα μεγάφωνα στα σύνορα να ακούγεται «ο θείος λόγος» στους άθεους Αλβανούς. Τώρα, όμως, έχουν ανοιχτεί μερικές σελίδες για την Αλβανία, όπως το εξαιρετικό βιβλίο της Miranda Vikers από τις εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ.

Η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και συνακόλουθη «νέα τάξη» των ιμπεριαλιστών έφερε στην επιφάνεια τα πιο απίθανα άλυτα ιστορικά προβλήματα σε όλο τον πλανήτη. Τα Βαλκάνια, η πιο κοντινή πυριτιδαποθήκη των μητροπολιτικών χωρών του καπιταλισμού της Ευρώπης, έχουν μπει δεκαπέντε ήδη χρόνια στην πολεμική «επίλυση» των λεγομένων εθνικών προβλημάτων τους με την παραδοσιακή συμμετοχή των ιμπεριαλιστών. Η κυριαρχία εθνικιστικών κύκλων έχει σαν αποτέλεσμα να εφευρίσκεται κάθε μέρα και μια «απόδειξη» εθνικότητας για κάθε περιοχή η οποία έχει ως άμεσο αποτέλεσμα η ίδια «απόδειξη» να θίγει ευθέως τα «ιερά και τα όσια» της άλλης περιοχής με πρώτο αποτέλεσμα την νέο – εθνοκάθαρση. Η ιστορική καθυστέρηση εκδικείται με αιματηρό τρόπο.

Θεωρώντας ότι η εργατική τάξη κάθε βαλκανικής περιοχής πρέπει να στραφεί στη γνώση ιστορικών στοιχείων της εκτός των έωλων εθνικών «πηγών» καταχωρούμε εδώ μερικά στοιχεία για τους γείτονές μας Αλβανούς που τα γυρίσματα της διεθνούς ταξικής πάλης τους έκαναν, στην παρούσα φάση να αυξήσουν κατά ενάμισι εκατομμύριο περίπου το προλεταριακό δυναμικό της Ελλάδας. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 κατά δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες πέρασαν τα σύνορα της Ηπείρου και την Αδριατική για να εγκατασταθούν στην Ελληνική ύπαιθρο και πόλεις και στην Ιταλική χερσόνησο με σαπιοκάραβα που βούλιαξαν παίρνοντας στον υγρό τάφο χιλιάδες νέους ανθρώπους. Στη χώρα μας έπεσαν και πέφτουν θύματα άγριας εκμετάλλευσης από κάθε λογής μικρό και μεγάλο εργοδότη. Αλλά και οι ίδιοι συμπατριώτες τους νεόκοποι «καπιταλιστές» τους έφαγαν τις οικονομίες με τις περίφημες «πυραμίδες» με αποτέλεσμα μια ένοπλη εξέγερση και μια απόλυτη διαπίστωση περί του χαρακτήρα των «ελευθεριών» τους από το χοτζικό καθεστώς.

Οι Αλβανοί, απόγονοι των αρχαίων  Ιλλυρίων, ζουν στην περιοχή από τότε που έζησαν και τα αρχαία ελληνικά φύλα και μάλιστα από τότε κράτησαν στον πυρήνα της ζωής τους πολλά κοινά στοιχεία παρά τις μορφολογικές διαφορές της ιστορικής εξέλιξης τους που επεκτάθηκαν στην περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η κατάρρευση του αρχαίου κόσμου έδωσε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία την επικυριαρχία στην περιοχή για να παραχωρηθεί αυτή στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Το δέκατο μ. Χ. αιώνα γίνονται γνωστοί ως Αλβανοί ή Αλβανίτες. Το δέκατο τρίτο αιώνα στην απαρχή της παρακμής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας διείσδυσαν στον ευρύτερο ελληνικό χώρο εξυπηρετώντας τις ανάγκες των βυζαντινών δεσποτών στις συγκρούσεις τους. Το 1389 με την ιστορική ήττα των Σέρβων από τους Οθωμανούς στο Κόσσοβο εγκαταστάθηκαν στην περιοχή με αποτέλεσμα η μαρτυρική αυτή περιοχή να θεωρείται λίκνο και των δύο εθνών. Στα 1444, κάτω από την ηγεσία του Γεωργίου Σκεντέρμπεη, προσπάθησαν να διώξουν τους Οθωμανούς, αλλά το 1479 υποτάχθηκαν πλήρως στον Σουλτάνο παρά τις συχνές τοπικές εξεγέρσεις. Η ανώτερη για την εποχή μορφή διοίκησης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας επέτρεψε την ελεύθερη μετακίνηση των λαών μέσα στα σύνορά της με αποτέλεσμα, υπαρχόντων υβριδικά έστω των εθνικών χαρακτηριστικών, να γίνουν τα Βαλκάνια και όλη η επικράτεια της ένα μωσαϊκό εθνοτήτων. Έτσι δεν ήταν παράξενο για τον με ελληνικότατο όνομα Κωνσταντίνο Χριστοφορίδη {1830-1895} να μεταφράσει τη Βίβλο και άλλα κλασικά κείμενα στα Αλβανικά, τονίζοντας τη σημασία της γλώσσας για το έθνος των Αλβανών. Επίσης δεν κρύβεται με τίποτα ότι ο Αλβανός Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήθελε να κάνει το πρώτο πολυεθνικό κράτος στα νοτιοδυτικά Βαλκάνια κι ακόμα πιο πολύ δεν κρύβεται το γεγονός ότι η επανάσταση του 1821 ήταν μάλλον ελληνοαλβανική. Η ιστορική απαίτηση για λύση του Ανατολικού ζητήματος δηλαδή του διαμελισμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έφερε τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές να κανοναρχούν στις εξελίξεις δηλαδή να εντέλλονται τις σφαγές και τους ατελείωτους βαλκανικούς πολέμους.

Η Η. Η. Munro διαπίστωσε γενικά και αόριστα ότι «αυτοί οι Βαλκάνιοι δυστυχώς να παράγουν περισσότερη ιστορία απ’ αυτή που μπορούν να καταναλώσουν». Στις συνθήκες μετά τους βαλκανικούς πολέμους η Ελλάδα και η Σερβία ήταν εκείνες που λυσσαλέα επεδίωκαν τον διαμελισμό της Αλβανίας όπως αυτή «διασώζονταν» από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια τα οποία ήταν σχεδόν πάντα αλληλοσυγκρουόμενα. Η «αθώα» Βενιζελική Ελλάδα συναγωνίζονταν τη Σερβία σε σφαγές και πυρκαγιές. Μάλιστα, όπως σημειώνει ο Τρότσκι στο βιβλίο του για τους βαλκανικούς πολέμους, οι Σέρβοι έβγαζαν και τα πορτόξυλα από τα σπίτια των Αλβανών στα Σκόπια. Το ζήτημα της εγκαθίδρυσης του έθνους κράτους έφερε στα Βαλκάνια τις πιο αδυσώπητες καταστροφές και αλλοιώσεις. Ήταν αυτό που ώθησε τον Τρότσκι να διατυπώσει την κλασική και απολύτως ισχύουσα διαπίστωση πως στα Βαλκάνια ή θα είσαι αταλάντευτος διεθνιστής ή θα γίνεις ένας ηλίθιος σωβινιστής στην υπηρεσία των τότε «λιλιπούτειων» βασιλιάδων και σήμερα του κάθε λογής Μπερίσα ή Καρατζαφέρη κλπ.

Η ενδογενείς καθυστερήσεις του Αλβανικού κρατικού μορφώματος της δεκαετίας του ’20 λόγω του προκαπιταλιστικού – φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής αφ’ ενός απομόνωσαν τη χώρα και αφ’ ετέρου την οδήγησαν στη ρουφιχτική αγκαλιά του ιταλικού φασιστικού κράτους και του βασιλιά φυλάρχου Ζώγου που παρά ταύτα δέχτηκε απαστράπτουσα Μερσεντές – δώρο του Χίτλερ στους γάμους του με βιεννέζα κόμισσα που του βρήκαν οι αδελφές του σε προξενικό σαφάρι στους οίκους της ευρύτερης γερμανικής επικράτειας. Ντρόπιασε όμως τους συμπεθέρους στα «επιστρόφια», όταν κοντά στην όπερα της Βιέννης ανταπέδωσε εν μέσω της κουστωδίας τους πυροβολισμούς επίδοξων δολοφόνων του τραβώντας το ρεβόλβερ από το σακάκι του. Ο βασιλιάς υποπτευόταν τους πάντες και πάνω σ’ αυτό τον ακολούθησε, όχι αναίτια για να λέμε την αλήθεια, ο Εμβέρ Χότζα. Οι Αλβανικές μάζες αντιστάθηκαν στον ιταλικό στρατό που κατέλαβε εν ψυχρώ την Αλβανία για να αποκτήσει προγεφύρωμα στα Βαλκάνια.

Το ιδρυμένο από το 1928 στη Μόσχα ΚΚ Αλβανίας, από διωγμένους οπαδούς ενός προοδευτικού επισκόπου του Δυρραχίου, πήρε σάρκα και οστά το 1941 στην Αλβανία με την καθοριστική συμβολή των γιουγκοσλάβων κομμουνιστών. Από τις οχτώ ιδρυτικές ομάδες, οι δύο ήταν τροτσκιστικές. Ο ηγέτης του κόμματος τότε, Αλή Κελμέντι, είχε πάρει μέρος στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και ήταν αυτός που στρατολόγησε στο Παρίσι το 1935 το δάσκαλο των γαλλικών, Εμβέρ Χότζα. Όπως και στην Ελλάδα το ΕΑΜ Αλβανίας στρατολόγησε συντριπτικά ανώτερο αριθμό παρτιζάνων σε σχέση με το Αλβανικό ΕΔΕΣ που ας σημειωθεί δε δέχονταν στις γραμμές του γυναίκες οι οποίες σπάζοντας από τη μακραίωνη απαξίωση αύξησαν κατά έξη χιλιάδες τους μαχητές του ΕΑΜ-LNC υπό την καθοδήγηση των γιουγκοσλάβων κομμουνιστών.

Το τέλος του πολέμου βρήκε την Αλβανία στη χειρότερη θέση ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη. Όχι μόνο δεν είχε καμία υποδομή, αλλά ο σταλινικός Εμβέρ Χότζα, αδιαφιλονίκητος κομματικός και κρατικός ηγέτης ενεπλάκη στις διαμάχες του Στάλιν με τον Τίτο παίρνοντας το μέρος του πρώτου γιατί φοβόταν την απορρόφηση της Αλβανίας από τη Γιουγκοσλαβία και από μια πιθανή Βαλκανική Ομοσπονδία. Με δεδομένο ότι ο Τίτο δεν έσπασε επιστημονικά από τον σταλινισμό έγινε στην περιοχή το τρίγωνο της πιο φονικής διαμάχης. Ο Χότζα κάθε τόσο και λιγάκι «καθάριζε» το κόμμα από «τιτοϊκά» και «τροτσκιστικά» στοιχεία με αποφάσεις μιας κεντρικής επιτροπής που σε μεγάλο βαθμό απαρτίζονταν από στενούς συγγενείς – συνέχεια του «κανούν» δηλαδή της παραδοσιακής βεντέτας. Κάθε στροφή της εξωτερικής πολιτικής του Στάλιν και στη συνέχεια του Χρουστσόφ απέναντι στον Τίτο σήμαινε σφαγές στην Αλβανία. Αφού ανακάλυψε τη σταλινική γνησιότητα στην Κίνα, ο Χότζα στράφηκε προς τα εκεί μέχρι που εγκαταλείφθηκε κι αυτή η αναφορά οπότε και απομονώθηκε πλήρως από όλες τις χώρες. Παρά ταύτα, το έργο των Αλβανών κομμουνιστών ήταν γιγάντιο σε σχέση με το πώς παρέλαβαν τη χώρα. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι Αλβανικές μάζες δημιούργησαν τις στοιχειώδεις βάσεις της οικονομικής και κοινωνικής τους ζωής.

Οι μεγάλες αλλαγές του ’89-’91 δεν ήταν δυνατόν να αφήσουν άθικτο το σταλινικό καθεστώς της Αλβανίας. Ο πολύμορφα βίαιος τρόπος αλλαγής των συνθηκών ζωής σ’ αυτή τη χώρα με κύριο ζήτημα τη μαζική έξοδο του πληθυσμού συν γυναιξί και τέκνοις σε άλλες χώρες σε συνδυασμό με τις διαμάχες αλβανικών πληθυσμών στο Κόσσοβο, Μαυροβούνιο και στην προσφάτως αναγνωρισθείσα από τις ΗΠΑ, Μακεδονία συνθέτει ένα εύφλεκτο μίγμα που δεν «καίει» μόνο τις «αθώες» γειτόνισσες, αλλά και τον ίδιο τον Αλβανικό λαό με τις προφανείς ενδοεθνικές διαφορές.

Αναμφίβολα οι λίγες αυτές γραμμές  σκιαγραφούν απλά την ιστορική πορεία της Αλβανίας. Σαφέστατα όμως διακρίνεται το βαλκανικό δράμα και το ιστορικό στόμωμα των εντολοδόχων αστικών ηγεσιών να το λύσουν. Η πλούσια και φυσικά πανέμορφη αυτή περιοχή της Ευρώπης, ξαναθέτει το ιστορικό αίτημα της σοσιαλιστικής ενοποίησης από τα κάτω. Οι τελευταίες εξελίξεις απαξιώνουν ουσιαστικά τις υποτιθέμενες δυνατότητες των ηγετίσκων να φέρουν την ειρήνη και την ανάπτυξη σε μια εποχή που βαλκανοποιείται η Ευρώπη ολόκληρη. Η Αλβανία, με βάση την ιστορική βεβαίωση, είναι η χώρα των ενόπλων εξεγέρσεων και προηγείται ποσοτικά ως προς αυτό όλων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Το διαδεδομένο ιδεολόγημα της «Μεγάλης Αλβανίας», όχι μόνο δεν έχει βάση, αλλά μοιάζει με λογαριασμούς των καραγκιόζηδων εκτός Αλβανίας κυρίως. Το βαλκανικό σοσιαλιστικό αίτημα είναι πιο κοντά από ποτέ στον εσωτερικό λόγο της ιστορικής εξέλιξης.