ΘΕΤΟΥΜΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΘΕΣΗ!

Έχουμε αφήσει πολλά ανεξόφλητα χρέη από το παρελθόν, τα οποία επανέρχονται.

Φερ’ ειπείν, αυτό το πρόβλημα των απαγορεύσεων. Δικαιούται η Αριστερά, και μάλιστα η Ριζοσπαστική, να ζητά από την εξουσία την απαγόρευση δραστηριοτήτων πολιτικών ή ιδεολογικών;

Πριν μερικές εβδομάδες έγραψαν σε εφημερίδες καλοί δημοσιογράφοι (και αριστεροί) σχετικά, απ’ αφορμή τις εκδηλώσεις των νεοναζιστών. Τώρα το πρόβλημα επανέρχεται με την άφιξη στην Ελλάδα του Βρετανού ιστορικού Ντέιβιντ Ιρβινγκ, του συγγραφέα που επιδιώκει με τα βιβλία του να αμφισβητήσει την πραγματικότητα του ναζιστικού εγκλήματος.

Πρώτο – πρώτο, το Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο, γνωστό και συνεπές στην τακτική των φιμώσεων της άλλης άποψης και της υπεράσπισης των εγκλημάτων του κράτους του Ισραήλ, απαιτεί να απαγορευτεί η διάλεξη του Ιρβινγκ. Όμως το αίτημα συνυπογράφουν και άλλοι, με αριστερές περγαμηνές.

Συμπτωματικά αυτές τις ημέρες ξαναδιάβαζα το θόρυβο που έγινε στο Βερολίνο από αφορμή την έκθεση ζωγραφικής με θέμα τη RAF. Εφημερίδες, σε όλη την Ευρώπη και κάποιες οργανώσεις ζητούσαν να απαγορευτεί η έκθεση, γιατί μιλάει για την τρομοκρατία.

Υπάρχει σχέση ανάμεσα στα δυο περιστατικά; Φοβάμαι πως ναι. Και όχι μόνον τυπικά, αλλά ουσιαστικά. Και ασφαλώς, όχι με μια χριστιανική αντίληψη «μην κάνεις αυτά που δεν θέλεις να σου κάνουν».

Μιλάμε για την ανάγκη της ανοιχτής σύγκρουσης των απόψεων, αλλά συχνά στην πράξη δεν το εννοούμε έτσι ακριβώς. Πολλές φορές, κληρονομιά μας αβάστακτη, συγχέουμε τις ιδέες της επαναστατικής βίας, της ανάγκης της επανάστασης να υπερασπίσει και με τη βία τον εαυτό της, με μια ιδεολογική και πρακτική βία τη καθημερινότητας, που όπως αποδείχθηκε και αποδεικνύεται, στραγγαλίζει εν τέλει και την ιδέα της επανάστασης τρώγοντας τα παιδιά της.

Θυμάστε πως η λογική «αλήθεια είναι ότι συμφέρει το κόμμα» δεν πήγε μακριά ούτε εμάς ούτε το κόμμα.

Κι έτσι καταφεύγουμε στις απλές λύσεις των αιτημάτων απαγόρευσης, γιατί η πιο σύνθετη, αυτή της ιδεολογικής αναμέτρησης είναι εξαιρετικά δυσμενής, εφόσον οι όροι τίθενται από εκείνους που κατέχουν τα μέσα ενημέρωσης και την εξουσία.

Αντί λοιπόν της φανατικής υπεράσπισης του διαλόγου (εφόσον πρόκειται για πνευματικά ζητήματα) και ταυτόχρονα (αλλά και μέσω αυτής) της φανατικής διεκδίκησης αλλαγής των όρων που το σύστημα θέτει για την πραγματοποίηση του διαλόγου, διεκδικούμε από την εξουσία την απαγόρευση.

Πέφτουμε θύματα έτσι του εαυτού μας. Διεκδικούμε (λανθασμένα) το επί μέρους και διαιωνίζουμε το όλον.