ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Η επιτροπή αγώνα πολιτών, μια ανοικτή αμεσοδημοκρατική συλογικότητα που προέκυψε μέσα απο την κίνηση πολιτών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της πλατείας.  Μια κίνηση ενεργών πολιτών που για 5 με 6 χρόνια υπήρξε η μαχόμενη κοινωνική αντιπολίτευση ενάντια σε μια κοινωνική, οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, που στο όνομα της ανάπτυξης είχε βάλει ως στόχο τον δημόσιο και ελεύθερο χώρο. Ένα μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που βασίζεται στην προσφορά και τη παροχή φτηνών υπηρεσιών, που αλλοίωσε καθοριστικά το χαρακτήρα της πόλης των Ιωαννίνων, ιδιωτικοποιώντας δημόσιους χώρους,  καταστρέφοντας το πράσινο και την λίμνη.

Γλήγορα η δυναμική υπεράσπισης του “ξενία” ξεπέρασε τις δυνάμεις της επιτροπής αγώνα πολιτών, δημιουργώντας ένα ευρύ μέτωπο που απέκτησε πανελλήνια  χαρακτηριστικά. Μετατρέποντας το ζήτημα της σωτηρίας των “Ξενία” σε πανελλαδικό γεγονός, που είχε ως απότελεσμα την σωτηρια των υπόλοιπων “Ξενία”. Το δικό μας  δεν πρόκανε, έγινε θυσία στο βωμό του κέρδους.

Τα “Ξενία”, του πολύ γνωστού Έλληνα αρχιτέκτονα Α. Κωνσταντινίδη, αυτού που έφτιαξε την “Όαση” και το αρχαιολογικό μουσείο στην πόλη μας, υπήρξαν κτήρια της σχολής “μπαχάους”, μιας σημαντικής μοντερνίστικης αρχιτεκτονικής σχολής του 20ού αιώνα, μνημεία της νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ταυτόχρονα το κίνημα για την υπεράσπιση του “Ξενία” στην προσπάθεια του να αναδειχθούν τα δημόσια χαρακτηριστικά του χώρου, επανέγγραψε βιοπολιτικά και μαχητικά  το δημόσιο χαρακτήρα του χώρου. Ένας δημόσιος χώρος δεν «υπάρχει» αφ’ εαυτού, «υπάρχει» μόνο μέσα από την δράση των πολιτών. Ένας δημόσιος χώρος υπάρχει πραγματικά μόνο όταν οι πολίτες συνδιαμορφώνουν αυτούς τους χώρους, ως περιοχές κοινωνικής ζύμωσης, περιοχές ανοικτές στο προβληματισμό και στην αμφισβήτηση, περιοχές συνάντησης και αναφοράς. Διαφορετικά μιλάμε για «προσομοιώσεις» δημόσιου χώρου όπου οι ιδιώτες στο «ελεύθερο» χρόνο τους καταναλώνουν και αυτοκαταναλώνονται σαν εμπορεύματα. «Υπάρχει» όταν ξεφεύγουμε από την ενότητα και αντίθεση ιδιωτικού-δημοσίου και περνάμε στο χώρο και τον τόπο του «κοινού».

Η δράση του κινήματος υπεράσπισης των ελεύθερων και δημόσιων χώρων ανέδειξε ένα διαφορετικό πολιτικό πολιτισμό ισοελευθερίας. Προκάλεσε όμως την μήνη των ντόπιων ελίτ, καθώς διεκδικούσε κάτι πρωτόγνωρο για  πολιτικά ήθη της πόλης. Διεκδικούσε άμεσα τον καθορισμό των όρων ζωής των πολιτών από τους ίδιους στο επίπεδο της  κυκλοφορίας. Παρόλο που παρέμεινε και παραμένει ανοικτός ο συνολικός αυτοκαθορισμός των όρων ζωής, η ύπαρξη και η δράση των ανοικτών συνελεύσεων του κινήματος του «Ξενία» ήταν ένα κακό παράδειγμα που έπρεπε να κατασταλεί. 

Οι “προληπτικές” μηνύσεις ακόμη και σε δικηγόρους που έφτασαν στο χώρο για να υπερασπιστούν τους διαμαρτυρόμενους πολίτες, όπως ο Γ. Παπαδημητρίου, τα ματ, οι προπηλακισμοί και οι ξυλοδαρμοί, ο συλλήψεις, οι τραμπούκικες επιθέσεις σε αγωνιστές του “Ξενία¨ είχαν ως στόχο τον εκφοβισμό των πολιτών που θα ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τα «κακώς κείμενα». 

Οι ντόπιες οικονομικές και πολιτικές ελίτ με τις πλάτες της τότε κυβέρνησης, σηκώνοντας το πήχη της αντιπαράθεσης με το κοινωνικό κίνημα που της «χάλαγε την πιάτσα», κατάφεραν να ξαναεπιβάλουν τους συσχετισμούς δύναμης που προσωρινά μόνο είχαν διασαλευτεί. Παρόλα αυτά η σπορά αυτή της κοινωνικής δυναμικής που είχε αναπτυχθεί επέφερε κάποιούς καρπούς. Όπως και πιο πάνω είπαμε τα υπόλοιπα «Ξενία» αλλά  και η «Όαση» σώθηκαν. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά πως ο μόνος κοινωνικός αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν γίνεται.       

Ταυτόχρονα η κατασταλτική μανία εκείνων των ημερών του 2005, όσο και η τραμπούκικη επίθεση ενάντια μου και ένάντια στην Άλεξ Μπέγκα ένα χρόνο μετά,  από το γνωστό άτομο με την φανέλα 7, με τον γνωστό ρόλο στα γεγονότα του “Ξενία”, ξύπνησαν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά των Γιαννιωτών. Ας σημειωθεί πως για εκείνη την ενέργεια του το άτομο αυτό έχει καταδικαστεί από την δικαιοσύνη, ενώ δυο δίκες του ίδιου ατόμου με  δυο άλλους αγωνιστές του «Ξενία» γίνονται στις 14- 15 Γενάρη, η μια είναι η γνωστή υπόθεση με το “κομμένο αυτί”.      

Δημοκρατικά αντανακλαστικά που και πάλι πρέπει να ξαναξυπνήσουν.  Είναι πολιτικά ανεπίτρεπτο αγωνιστές να σύρονται στα δικαστήρια ως κοινοί εγκληματίες. Και αυτό δεν αφορά την δικαιοσύνη, αυτή την δουλειά της κάνει και την κάνει καλά, όπως είδαμε και λίγο πιο πάνω. 

Είναι ένα πολιτικό ζήτημα που όλες οι δυνάμεις του τόπου θα πρέπει να απαντήσουν.  Ένας κοινωνικός και πολιτικός αγώνας δεν δικάζεται. Ένας κοινωνικός και πολιτικός αγώνας κρίνεται μόνο στο δικαστήριο της ιστορίας.

Εκεί νομίζω πως θα κριθεί και η υπόθεση του «Ξενία», εκεί θα κριθούμε όλοι μας, είτε δώσαμε ένα χεράκι να ιδιωτικοποιηθεί ο χώρος και να γκρεμιστεί το ιστορικό κτήριο, είτε από την άλλη επιχειρήσαμε να αποτρέψουμε την καταστροφή και την ιδιωτικοποίηση.   

Όσο με αφορά- είμαι ένας από τους 10 συλληφθέντες- θα ξαναγράψω αυτό που είχα γράψει εκείνες τις μέρες στο διαδίκτυο: «Καταρχήν θα αναφερθώ στο προσωπικό μου ζήτημα: είμαι ένας ενεργός πολίτης - άτομο με ειδικές ανάγκες. Η πρώτη ιδιότητά μου είναι κατ' επιλογήν, απορρέει από μια έλλογη ανάγνωση του κόσμου και από την επιθυμία μου να συνεισφέρω στη ριζική αλλαγή του. Η δεύτερη απορρέει από μια αναγκαιότητα που, κακά τα ψέματα, δεν επέλεξα. Η κακοποίηση και σύλληψή μου κατά τη διάρκεια των συμβάντων του Ξενία αποτελεί μια συνειδητή επιλογή βιοεξουσιαστικής επιτήρησης αυτού του έστω και ταλαιπωρημένου σώματος που αρνείται να "κάτσει" φρόνιμα, που αρνείται να υποταχτεί». Και δίχως να γίνομαι βερμπαλιστικός, όσο με παίρνουν οι δυνάμεις μου,  θα συνεχίζω να μην κάθομαι φρόνιμα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ