Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ αναδημοσιεύει σήμερα ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΗ που ανατρέπει τους ισχυρισμούς τόσο των ΗΠΑ όσο και της ΕΕ, για την οικονομική κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στον πλανήτη.

Φαίνεται πως το δολάριο δεν λέει να "αναγνωρίσει" στους αμερικάνους ότι κέρδισαν το πόλεμο στο Ιράκ. Αν και τυπικά ο πόλεμος στο Ιράκ "τελείωσε", αν και ο πρόεδρος Μπους επιβεβαίωσε την παραμονή τού Άλαν Γκρίνσπαν για άλλη μια θητεία στην θέση του προέδρου της FED, αν και κάποιοι άρχισαν να "προβλέπουν" ότι οι προσδοκίες για μια μικρή έστω βελτίωση των κερδών ορισμένων κλάδων στην Γουώλ Στρητ είναι ακόμα ζωντανές, το δολάριο δεν λέει να πάρει τα πάνω του. Έχει σπάσει κάθε όριο πτώσης σε σχέση με το ευρώ και κατά πως φαίνεται θα συνεχίσει να πέφτει χάνοντας διαρκώς έδαφος έναντι του ευρώ.

Τα προγνωστικά το "βλέπουν" να ξεπερνά πολύ σύντομα τα όρια της ισοτιμίας 1,185 με το ευρώ και να οδεύει μέσα στο επόμενο εξάμηνο για την υπέρβαση του ορίου του 1,2 δολ/ευρώ. Οι λόγοι που συσσωρεύουν τόση απαισιοδοξία για το αμερικάνικο νόμισμα είναι πολλοί. Ανάμεσά τους κυριαρχεί το τεράστιο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (θα ξεπεράσει το 5% του ΑΕΠ φέτος και θα συνεχίσει να αυξάνεται το 2004) και το ανάλογα "ογκώδες" δημοσιονομικό έλλειμμα.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι σχεδόν όλοι πλέον οι αναλυτές συμφωνούν ότι το "φθηνό" δολάριο δεν επαρκεί ως λόγος για να μειωθεί το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ στον ορατό χρονικό ορίζοντα. Αντίθετα εκτιμάται ότι το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών θα παραμείνει υψηλό και θα αγγίξει το 6% του ΑΕΠ τον επόμενο χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι οι αμερικάνικες εξαγωγές δεν μπορούν να γίνουν το εφαλτήριο για την ανάκαμψη των κερδών των αμερικάνικων επιχειρήσεων και έτσι την ανάκαμψη των χρηματιστηριακών αγορών όπως αρχικά τουλάχιστον ήλπιζαν.

Ακόμα περισσότερο οι αμερικάνικες εξαγωγές για να καταφέρουν να μειώσουν το τεράστιο έλλειμμα των ΗΠΑ χρειάζονται έναν αγοραστή και αυτός ακόμα δεν υπάρχει καθως η Ε.Ε. βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής ύφεσης. Σε συνδυασμό με αυτό, τα επιτόκια καθώς φαίνεται θα παραμείνουν σε επίπεδα χαμηλά (εκτιμάται ότι μια νέα μικρή μείωση των επιτοκίων τον Μάιο στις ΗΠΑ δεν πρέπει να αποκλείεται) για να χρηματοδοτηθεί η οικονομία με "φθηνό χρήμα", αλλά αυτό θα έχει ως συνέπεια την διατήρηση της χαμηλής ελκυστικότητας των αμερικάνικων ομολόγων έναντι "αντιπάλων" όπως π.χ. των ευρω-ομολόγων. Αυτό θα διατηρήσει και πιθανώς να ενισχύσει τις επιφυλάξεις μεγάλων θεσμικών επενδυτών στις αγορές κεφαλαίου (που ήδη έχουν αρχίσει να μειώνουν τις θέσεις τους σε αμερικάνικα ομόλογα) έναντι των τίτλων σε δολάρια σε συνδυασμό με την προοπτική περαιτέρω διολίσθησης της αξίας του αμερικάνικου νομίσματος έναντι των άλλων νομισμάτων.

Όλα αυτά όπως τονίζουν αμερικάνοι και ευρωπαίοι τραπεζίτες θα μπορούσαν να ανατραπούν αν η αμερικάνικη οικονομία περνούσε σε φάση ζωηρής ανάκαμψης, αλλά αυτό δεν διαφαίνεται από πουθενά. Αντίθετα στην καλύτερη περίπτωση τα μέχρι τώρα στοιχεία προδικάζουν ρυθμούς ανάκαμψης της τάξης του 2% - 2,5% για το 2003 που είναι το ισοδύναμο, όσο αφορά την αναζωογόνηση της οικονομικής δραστηριότητας (σε συνάρτηση με τις διαφορές μεταξύ των δύο οικονομιών), με ρυθμούς ανάπτυξης της Ε.Ε. το πολύ κατά 1% για τον χρόνο αυτό...

Με άλλα λόγια για να έρθουμε και πάλι στον "κερδισμένο" πόλεμο η αμερικάνικη οικονομία και οι "ανεξάρτητες" από την θέληση του Πενταγώνου και του Στέητ Ντιπάρτμεντ, αγορές δεν δείχνουν Π στο επίπεδο της νομισματικής τουλάχιστον κυκλοφορίας Π να αναγνωρίζουν στα στρατεύματα του Ράμσφελτ τον ρόλο του "νικητή". Αυτό που βλέπουν και αναγνωρίζουν μέσα από την στάση τους έναντι του δολαρίου είναι μια οικονομία που δεν μπορεί πλέον να σταθεί στα πόδια της ούτε ακόμα και όταν στηρίζεται στα τανκς και τα ιρακινά πετρέλαια.

07/05/2003