ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΣΤΗ ΜΟΝΙΜΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Πρώτος στόχος η άλωση των εργασιακών σχέσεων στις ΔΕΚΟ

Του συνεργάτη μας ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΜΟΥΛΗ

Κάθε εβδομάδα που περνάει, όλο και πιο ανατριχιαστικά, για τα εργατικά δικαιώματα, σχέδια έρχονται στο φως από την κυβέρνηση, τα οποία προφανώς δεν θα αποτελέσουν ασκήσεις επί χάρτου, αλλά θα επιχειρηθεί να εφαρμοστούν χωρίς καθυστέρηση, στο βαθμό που ο κόσμος της εργασίας δεν ξεσηκωθεί και δεν αντισταθεί αποφασιστικά.

Παράλληλα με τα μέτρα λεηλασίας του εργατικού εισοδήματος και τις κατακόρυφες αυξήσεις των φόρων, ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης προανήγγειλε μέσω συνέντευξής του στην Απογευματινή της περασμένης Κυριακής ότι η κυβέρνηση έχει άμεσο στόχο την κατάργηση της μονιμότητας στις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας.

Συγκεκριμένα, ο υπουργός Οικονομίας ανέφερε ότι, για όσους εργαζόμενους  προσλαμβάνονται από εδώ και πέρα στις ΔΕΚΟ, «σταδιακά θα ισχύει το καθεστώς που ισχύει στον ιδιωτικό τομέα». Με άλλα λόγια, θα προσλαμβάνονται με συμβάσεις αορίστου ή ορισμένου χρόνου, με τους ακόμα πιο πενιχρούς μισθούς του ιδιωτικού τομέα και με τη δυνατότητα της εργοδοσίας να απολύει όποιους και όποτε θέλει.

Πάντως, είναι εντυπωσιακό ότι στην ίδια ακριβώς γραμμή πλεύσης κινείται και η πρόταση νόμου που κατέθεσε σχεδόν ταυτόχρονα με τις αντεργατικές υπουργικές εξαγγελίες και ο εκλεγμένος με τη…συμπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής Επικρατείας Στ. Μάνος. Μάλιστα, ο γνωστός…τρομοκράτης του νεοφιλελευθερισμού ανέλαβε να προσδιορίσει χρονικά αυτή τη σαρωτική ανατροπή, σημειώνοντας στην πρότασή του ότι «από την 1^η Ιουλίου 2005 όλες οι συμβάσεις των νεοπροσλαμβανομένων στις επιχειρήσεις ιδιωτικού δικαίου του ευρύτερου δημόσιου τομέα θα διέπονται από τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας που ρυθμίζουν τις σχέσεις εργοδότη και εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα».

Έτσι, σύμφωνα με τα κυβερνητικά σχέδια, οι σχέσεις εξαρτημένης εργασίας και οι προϋποθέσεις σύναψης σύμβασης εξαρτημένης εργασίας, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις εργοδοτών και εργαζομένων, η διαδικασία καταγγελίας της σύμβασης  ή το ύψος αποζημίωσης για τους εργαζόμενους που θα προσληφθούν από 1^η Ιουλίου 2005, δεν θα καλύπτονται από τους ισχύοντες Γενικούς Κανονισμούς Προσωπικού των ΔΕΚΟ, αλλά από την εργατική νομοθεσία που ισχύει για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Επιτέλους, οι ΔΕΚΟ Α.Ε. τώρα… δικαιώνονται. Η μετοχοποίηση και η μοιρασιά των δημόσιων ιματίων των πάλαι ποτέ «επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας» στη Σοφοκλέους, η απόλυτη εναρμόνισή τους με τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια της αγοράς και η προετοιμασία τους για την ιδιωτικοποίηση και παράδοσή τους ως βορά στις «υγιείς» δυνάμεις του κεφαλαίου συνθέτουν μια μεγάλη διαδρομή, σπαρμένη με ροδοπέταλα κερδοφορίας και εκτόξευσης των δεικτών εκμετάλλευσης και λεηλασίας του εργατικού μόχθου αλλά και σάρωσης των παραδοσιακών εργασιακών δομών που ήταν απόρροια ενός άλλου συσχετισμού δύναμης. Μια «σύγχρονη», πολυεθνική ανώνυμη εταιρεία, όπως είναι για παράδειγμα ο ΟΤΕ, δεν είναι δυνατό να προχωρήσει «αναπτυξιακά» στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό με…βαρίδι τους 16.000 εργαζόμενους. Γι’ αυτό η διοίκηση Βουρλούμη, με τις ευλογίες της κυβέρνησης και τη δουλική συναίνεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΟΜΕ-ΟΤΕ (που ελέγχεται απόλυτα από την «αντιπολιτευόμενη» ΠΑΣΚΕ!) προετοιμάζεται για 6.200 «εθελούσιες» απολύσεις, παράλληλα με το πέρασμα της κατάργησης της μονιμότητας για όλο το νέο προσωπικό που θα προσλαμβάνεται πλέον με ατομικές συμβάσεις εργασίας. Ειδικά η περίπτωση του ΟΤΕ, όπου η τελική συμφωνία βρίσκεται στο τελικό στάδιο, όπως διαβεβαίωσε και ο Γ. Αλογοσκούφης, αποτελεί το κρίσιμο πείραμα και το πιο χρήσιμο όπλο της κυβέρνησης για την «απελευθέρωση» των ΔΕΚΟ από τα «δεσμά» της μονιμότητας και των σημερινών κανονισμών προσωπικού (ΓΚΠ), που υπερασπίζονται στοιχειωδώς κάποια εργατικά δικαιώματα.

Η υλοποίηση του σχεδίου κατάργησης της μονιμότητας, επίσης, θα σημάνει ανατροπές στα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, ενώ από το μεγάλο διχασμό του προσωπικού ανάμεσα σε όσους υπάγονται στους ΓΚΠ και σε όσους εργάζονται με ατομικές συμβάσεις αλλά και τους χιλιάδες εργαζόμενους με συμβάσεις έργου ή χρόνου, τους ενοικιαζόμενους κλπ, είναι σίγουρο ότι ο συνδικαλισμός με τη σημερινή μορφή του θα δεχτεί αποφασιστικά πλήγματα και θα ενσωματωθεί πιο αποτελεσματικά, εάν δεν υπάρξουν εργατικές μάχες και γενικευμένη ανταρσία στο αντεργατικό αυτό σχέδιο.

Η ΓΣΕΕ μπορεί να κάνει λόγο για «αντικοινωνικό» και «ανελεύθερο πρόσωπο του νέοφιλελευθερισμού», ωστόσο ξεχνάει να επισημάνει ότι ο Μάνος έχει εκλεγεί με το ΠΑΣΟΚ, γραμματέας του οποίου φιλοδοξούσε να χριστεί ο νυν πρόεδρός της. Η ελπίδα βρίσκεται στην μαζική, ανεξάρτητη από κράτος, κυβέρνηση, διοίκηση και καθεστωτικό συνδικαλισμό εργατική δράση, εδώ και τώρα. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να περιμένουν το «σχέδιο νόμου» για να ξεσηκωθούν, αλλά να οργανώσουν χωρίς καθυστέρηση και αποφασιστικά τον αγώνα για την ακύρωση κάθε τέτοιας σκέψης. Με συνελεύσεις, απεργίες και καταλήψεις να «τρομοκρατήσουν» οι ίδιοι την κυβέρνηση.