ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΗΓΑΣΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟ

Ο Καραμανλής δεν ήθελε τη Γιάννα, ο Βαρδινογιάννης τον Θεόδωρο, ο Κωνσταντίνος και τους δύο, ενώ η Αυριανή έψαχνε στα αρχεία της…

Του συνεργάτη μας ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ

Πώς να μην πάθει κολπική μαρμαρυγή ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος! Μια ολόκληρη αγέλη λύκων, από την οποία αποτελείται η μεγαλοαστική τάξη της χώρας, έπεσε να τον κατασπαράξει τον καημένο, ενώ αυτός ήθελε να σώσει την Ελλάδα από τη βρομερή διαπλοκή, που ρημάζει τη χώρα. Ακόμη και ο αρχιστράτηγος του πολέμου κατά της διαπλοκής, Κ. Καραμανλής, στράφηκε εναντίον του, όπως λένε οι «φήμες», ενώ κατά τα άλλα βάζει τη Βουλή να ψηφίζει νόμους εναντίον της σύγχρονης…πανούκλας του Έθνους. «Δικαιωθήκαμε», έσπευσαν να δηλώσουν νεοδημοκράτες βουλευτές, γιατί «πριν καν ψηφιστεί το νομοσχέδιο άρχισε να ξεκαθαρίζει το τοπίο». Αλλά, πριν καν ο κόκορας λαλήσει, ήρθε η διακοπή των διαπραγματεύσεων.

«Το τίμημα ήταν πολύ υψηλό», διατείνονται σχεδόν όλοι, σε πρώτο πλάνο (το πλάνο της συσκότισης). Πράγματι, σχεδόν για κάθε άλλον έλληνα επιχειρηματία, η εξαγορά ενός ομίλου, όπως του Πήγασος ΑΕ, αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός. Με συνολική αξία των πάγιων στοιχείων, σύμφωνα μόνο με τον επίσημο ισολογισμό του 2003, να ξεπερνά τα 110 εκατομμύρια ευρώ (πάνω από 35 δις. δραχμές!), με 23% στο Μέγκα, με καμιά 60ριά εφημερίδες, περιοδικά, θυγατρικές και με 700 σχεδόν εργαζόμενους συν τον «αέρα» της τρομερής πολιτικής επιρροής που δίνει μια τέτοια οικονομική δύναμη, ο Πήγασος άξιζε και με το παραπάνω τα 200 εκατ. Ευρώ, που δημοσιεύματα ήθελαν τον Θ. Αγγελόπουλο να δίνει. Και είχε να τα δώσει. Για την ακρίβεια, ήταν (και είναι) ο μόνος που μπορεί να τα δώσει, κάτω από τις παρούσες συνθήκες.

Τι σημαίνει Θεόδωρος Αγγελόπουλος; Δεν είναι μόνο τα χαρτοφυλάκια που έχει στο πακέτο μετοχών της – υπό τη διοίκηση του αδελφού του – Χαλυβουργικής. (σ σ Να ποιοι είναι οι Αγγελοπουλαίοι http://anatolikos.com/olimpiada/olimpiada-gamoto.htm ) Κύριος κληρονόμος μιας δυναστείας τριών γενιών, έχει συσσωρεύσει σε θησαυροφυλάκια του εξωτερικού αμύθητο πλούτο δισεκατομμυρίων δολαρίων και εκατοντάδες κιλά χρυσού, από την εκμετάλλευση χιλιάδων εργατών και την απομύζηση δισεκατομμυρίων δραχμών από κρατικά δάνεια και προμήθειες, για δεκαετίες. «Τα τελευταία χρόνια», γράφει ο Αντ. Καρακούσης στα Νέα, την Τετάρτη, «έχουν βγει (…) τρελά λεφτά». «Πρωτοφανής», συνεχίζει, είναι η «συσσώρευση που επέτυχαν την τελευταία διετία οι δραστηριοποιούμενοι στη θάλασσα» - στη θάλασσα αίματος των Ιρακινών, θα συμπληρώναμε. Ο Θ. Αγγελόπουλος τελευταία αποκόμισε τεράστια κέρδη από τα καράβια του, με την απότομη άνοδο-ρεκόρ των ναύλων λόγω του πολέμου στο Ιράκ και της ανόδου των τιμών του πετρελαίου. Γνώστες υποστηρίζουν ότι αυτά τα κέρδη του επέτρεψαν να ανανεώσει κατά ένα μεγάλο μέρος τον εμπορικό του στόλο με αγορά ή παραγγελία 17 υπερσύγχρονων πλοίων. Δεν είχε κανένα πρόβλημα, λοιπόν, να πληρώσει τα 200 εκατ. Ευρώ. Εξάλλου, εάν ήθελε, στην κατάσταση που περιήλθε ο Γ. Μπόμπολας, μπορούσε να πιέσει την τιμή. Αλλού πρέπει να αναζητηθούν οι αιτίες της διακοπής των διαπραγματεύσεων (που μπορεί να μην είναι και οριστική).

«Επιθέσεις που δέχτηκε το ζεύγος Αγγελοπούλου από μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ», φταίνε για τη διακοπή, σύμφωνα με την Καθημερινή. Αλλά, υπήρχαν και «επίμονες υπόνοιες για τις επιδιώξεις, που μπορεί να υποκρύπτονται πίσω από την επιχειρηματική αυτή πρωτοβουλία». Ας δούμε και τον Ελεύθερο Τύπο, που απηχεί τα συμφέροντα της οικογένειας Βαρδινογιάννη: «Πιέσεις και μηνύματα» δέχθηκε «και ο Θ. Αγγελόπουλος, η πρόθεση του οποίου να επιχειρήσει εντυπωσιακή είσοδο στο χώρο του Τύπου ενεργοποιεί, εκ των πραγμάτων, ανακλαστικά ανταγωνισμού από τους υπόλοιπους “παίκτες”». Αυτό είναι, λοιπόν, το κλειδί! Λειτούργησαν τα «ανακλαστικά ανταγωνισμού» και σε αυτά, σύμφωνα με πληροφορίες, πρωτοστάτησε η οικογένεια Βαρδινογιάννη, η οποία έστειλε το «μήνυμα» πως η «εντυπωσιακή είσοδος» του ζεύγους σημαίνει κανονική κήρυξη πολέμου.

Το τι ακριβώς σημαίνει αυτό, φρόντισε να το «κάνει λιανά» προς το ζεύγος η Αυριανή του Γ. Κουρή, «φίλου» του Βαρδινογιάννη. «Στο κλαρί βγάζει τη Γιάννα», έγραψε η (κατ’ ευφημισμόν) εφημερίδα, «το καρτέλ των διαπλεκόμενων εθνικών προμηθευτών στην αναγώνια προσπάθειά του να εκβιάσει το πολιτικό σύστημα δημιουργώντας ένα κόμμα-σφήνα ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ». Η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο κόμμα, αλλά και «στο κλαρί». Ο Γ. Κουρής, ουσιαστικά, απείλησε ευθέως ότι θα βγάλει την ταραχώδη ζωή της Γιάννας «στο κλαρί». Ήδη, «σοβαρές» εφημερίδες υπενθύμιζαν την «περίφημη λιποθυμία της»που την οδήγησε στην αγκαλιά του Θεόδωρου, κατά τη διάρκεια των εγκαινίων του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης, που ανακαινίστηκε με δαπάνες του νυν συζύγου της. Αντίθετα με τους νεόπλουτους που στήριξαν το ΠΑΣΟΚ και για τους οποίους κάτι τέτοια αποτελούν τίτλους τιμής, για μια μεγαλοαστική οικογένεια, που ξεκίνησε τις δραστηριότητές της στον κλάδο της μεταλλουργίας το 1922 με τον παππού Θεόδωρο Αγγελόπουλο, τέτοιου είδους επιθέσεις είναι ανοικείες και μπορούν να οδηγήσουν σε βαριά «καρδιακά επεισόδια».

Το συγκεκριμένο μέτωπο δε, στο οποίο επικεφαλής είναι ο Βαρδινογιάννης, είναι ευρύ και αποτελείται από κάποιους «υπόλοιπους παίκτες» στο χώρο των ΜΜΕ με ισχυρή επιρροή: Λαμπράκης και Τεγόπουλος, δεν μπορούσαν να ανεχτούν την «εντυπωσιακή είσοδο» ενός τόσο μεγάλου «παίκτη». Πολύ περισσότερο, που η οικονομική κατάσταση τόσο του πρώτου, όσο και του δεύτερου, είναι οικτρή. Η είσοδος Αγγελόπουλου, δεν θα είχε επιπτώσεις μόνο στο Έθνος και την Ημερησία, αλλά και στο Μέγκα, όπου το οικονομικό βάρος του πρώτου καθιστούσε τους άλλους μετόχους μικρούς κομπάρσους. Έτσι, η εξαγορά του Πήγασου, θα λειτουργούσε σαν μοχλός πλήρους αναδιάταξης του συσχετισμού δυνάμεων και σαν αρχή δημιουργίας ενός έλληνα Μπερλουσκόνι ή μιας… Μπερλουσκόνα.

Αλλά, ούτε και ο Κ. Καραμανλής ευνοούσε την εξαγορά. Αυτό το επιβεβαιώνουν όλες σχεδόν οι εφημερίδες. «Έντονη φημολογία για πολιτικές πιέσεις», γράφουν Τα Νέα, που υπενθυμίζουν με νόημα «τις ψυχρές σχέσεις του κ. Καραμανλή με την κ. Γιάννα Αγγελοπούλου», ενώ τονίζουν ότι «η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να ασκήσει πιέσεις στον κ. Θ. Αγγελόπουλο» για να μην ολοκληρώσει τη συμφωνία. Ο Ελεύθερος Τύπος γράφει ότι η κυβέρνηση δεν θέλει μια «εισβολή μεγαλοεπιχειρηματιών» στο χώρο του Τύπου. Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας Πριν, συγκεκριμένος άνθρωπος του περιβάλλοντος του Κ. Καραμανλή έκανε πέραν από σαφές στον Θ. Αγγελόπουλο την άποψη του πρωθυπουργού για διακοπή των διαπραγματεύσεων. Η «εισβολή» ενός επιχειρηματία τέτοιου μεγέθους στον Τύπο θα αποτελούσε εξαιρετικό πολιτικό κίνδυνο για τον Κ. Καραμανλή.

Εναντίον της εξαγοράς του Πήγασου λειτουργούσε αντικειμενικά και ο αδελφός του Θεόδωρου, Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος, ο οποίος, πέρα από την οξύτατη οικογενειακή διαμάχη, θα έχανε κάθε επαφή με τις δημόσιες προμήθειες και έργα, λόγω της συγγένειας πρώτου βαθμού και άρα αποκλεισμού του, με βάση το νέο νόμο για το «βασικό μέτοχο». Ακόμη ένα μέτωπο, λοιπόν, όχι λιγότερο οδυνηρό.

Ο Γ. Μπόμπολας βρίσκεται τώρα σε δεινή θέση. Βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα, με ένα πιστόλι που του ακούμπησε στον κρόταφο η συμμαχία κυβέρνησης-επιχειρηματιών. «Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς», του διαμήνυσε ο Πρ. Παυλόπουλος σε συνέντευξή του. Ο Πήγασος είναι για τον Γ. Μπόμπολα ένα βαρίδι ασήκωτο (και ζημιογόνο) που το χρηματοδοτούσε με τα υπερκέρδη του από τον κατασκευαστικό βραχίονα του ομίλου του. Είναι πολύ δύσκολο να βρει πλέον αγοραστές, διότι ούτε οι «αεριτζήδες» φιλο-πασόκοι επιχειρηματίες μπορούν να αγοράσουν τον Πήγασο, ούτε το πολιτικό και επιχειρηματικό κλίμα είναι ευνοϊκό για αυτόν.

Και όταν οι ιπποπόταμοι τσακώνονται την πληρώνουν τα βατράχια του βάλτου. Εργαζόμενοι στις εφημερίδες, τα περιοδικά και τα κανάλια, όχι μόνο συμφερόντων Μπόμπολα, αλλά όλου του κλάδου των μέσων ενημέρωσης που κλυδωνίζεται και η δημοκρατική ενημέρωση μετατρέπονται σε παιχνίδι στα χέρια των ομίλων και της κυβέρνησης. Για τους εργαζόμενους, σημασία δεν έχει τόσο το ποιος θα είναι αφεντικό, όσο η διασφάλιση των θέσεων και όρων εργασίας τους. Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι, εδώ, τεράστια. Ενώ ρυθμίζει νομοθετώντας κάθε λεπτομέρεια – μέχρι μετόχου της τάξης του 1% - τον ανταγωνισμό σε όφελός της, απορρυθμίζει το εργασιακό περιβάλλον γενικά και δεν διασφαλίζει νομοθετικά την οικονομική και κοινωνική θέση των εργαζόμενων στα ΜΜΕ. Τι σημαίνει αυτό; Απαγόρευση απολύσεων, αξιοπρεπείς μισθούς, σκληρές ποινές για πολιτικές πιέσεις των ιδιοκτητών στους δημοσιογράφους, κατάργηση των ειδικών κονδυλίων του υπουργείου Επικρατείας για εξαγορά των δημοσιογράφων. Σοβαρές ευθύνες έχει και η ΕΣΗΕΑ και όλες οι Ενώσεις του Τύπου, οι οποίες αρκέστηκαν σε ανακοινώσεις και απλώς εκλιπαρούν για μια θέση στο «διάλογο», αντί να ορθώσουν ένα αγωνιστικό μέτωπο αντιμετώπισης της επίθεσης. Οι αριστερές δυνάμεις στο χώρο των ΜΜΕ πρέπει άμεσα να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες, όπως καλεί το @ριστερό Ριζοσπαστικό ΜΜΕτωπο, να οργανώσουν την κοινή τους δράση και να ορθώσουν ένα μέτωπο αντίστασης με προοπτικές αντεπίθεσης.