|
Δύο έθνη, ένας «εθνικός στόχος»;
[Το κείμενο που ακολουθεί, είναι μια συλλογική δουλειά ανένταχτων αριστερών που δραστηριοποιούνται στα Βόρεια Προάστια.
Το μεγαλύτερο τμήμα των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 πρόκειται να πραγματοποιηθούν στην ευρύτερη περιοχή των Βορείων Προαστίων με επίκεντρο τη περιοχή του Ολυμπιακού Σταδίου. Ο προβληματισμός που
αναπτύσσεται αφορά τόσο στο επίπεδο των ήδη υλοποιούμενων έργων και των επιπτώσεων τους στην ευρύτερη περιοχή όσο και στο επίπεδο της γενικότερης πολιτικής κατάστασης για το τι εκπροσωπούν σήμερα οι
Ολυμπιακοί Αγώνες.]
Α. ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
Πρόκειται για αθλητικό γεγονός με ευγενή άμιλλα αθλητών στο πνεύμα της ειρήνης & της συναδέλφωσης των λαών, όπως επιτάσσουν τα αρχαία Ολυμπιακά ιδανικά ;
Όσο και αν προσπαθούν να πείσουν γι αυτό, σήμερα τουλάχιστον είναι εμφανές ότι αυτό απέχει μίλια από την αλήθεια. Αλλά σ αυτό το εμφανές που όλοι σχεδόν γνωρίζουν ή έστω είναι υποψιασμένοι, υπάρχει μεγάλη ασάφεια και
γίνεται μεγάλη προσπάθεια να καλύψουν την αλήθεια ή καλύτερα να κρύψουν την βρωμιά, δηλαδή τα τεράστια συμφέροντα, οικονομικά και πολιτικά, που κρύβονται πίσω από τα υποτιθέμενα Ολυμπιακά ιδανικά.
Η πρώτη σύνδεση κεφαλαίου με τους Ολυμπιακούς αγώνες και τον υποτιθέμενο ερασιτεχνικό αθλητισμό ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του 60, αρχές 70. Το ξεκίνημα ήταν με την εταιρεία της ΑDIDAS
που συνδέθηκε με τα πιο κορυφαία στελέχη των Ο.Ε. ανά τον κόσμο και κυρίως ανέδειξε τους «βασιλιάδες» της Δ.Ο.Ε. (Χουάν Αντόνιο Σάμαραγκ Δ.Ο.Ε., Ζοάο Χαβελάνζε F
.I
.F
.Α.).
Αυτούς που στην πραγματικότητα μέσω της εξαγοράς τους έκαναν την Δ.O
.Ε, μια τεράστια Α.Ε., όχι μόνο με οικονομική, αλλά και πολιτική δύναμη. Πολλοί απ αυτούς φιγουράριζαν στις μισθολογικές καταστάσεις της ΑDIDAS
.
Σήμερα οι «αθάνατοι», μέλη της Δ.O
.Ε. ζουν πραγματικά σαν «κροίσοι».
Ο θεσμός της χορηγίας που ξεκίνησε από τότε, δημιούργησε μια σχέση αλληλεξάρτησης εταιρειών και Δ.Ο.Ε., με αποτέλεσμα να μην διακρίνεις εύκολα το «αφεντικό». Οι εταιρείες ή η Δ.O
.Ε.; Αλλά αυτό από μόνο του δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει αυτή η στενή σχέση τους που είναι σχέση ζωής και θανάτου πλέον.
Τεράστια κέρδη εταιρειών συνδέονται με τους Ολυμπιακούς αγώνες. Κέρδη που τα ύψη τους φτάνουν ώστε οι εταιρείες - χορηγοί να γιγαντώνονται σε τριπλάσιο βαθμό, όχι ως προς τα κέρδη μόνο αλλά ως προς το μέγεθός τους
κυρίως και την επέκταση τους στην αγορά σ όλο τον κόσμο. Τη σύνδεσή τους με ντόπια κεφάλαια άλλων χωρών και την είσοδό τους σ αυτές τις αγορές. Το που, σε ποια χώρα - πόλη θα δοθούν οι Ολυμπιακοί αγώνες είχε άμεση σχέση με τις επιδιώξεις των εταιρειών να συνδεθούν με συγκεκριμένες
αγορές. Και αυτό απέκτησε φυσικά και πολιτικές διαστάσεις (πολιτικοί στόχοι που είχαν να κάνουν με οικονομικά συμφέροντα π.χ. Ολυμπιακοί Μόσχας και είσοδος στην αγορά των σοσιαλιστικών χωρών).
Β) ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η Δ.Ο.Ε.
Αυτή η κλειστή ομάδα με τους «αθάνατους» από κάθε χώρα, 111 τον αριθμό (46 Ευρώπη, 21 Αμερική, 20 Αφρική, 19 Ασία, 5 Ωκεανία) συμπεριφέρεται σαν παγκόσμια κυβέρνηση (με πολλά απ τα μέλη της μέλη βασιλικών οικογενειών -εν
ενεργεία ή μη- και στρατιωτικούς προερχόμενους από στρατιωτικοφασιστικά καθεστώτα). Χωρίς πολλοί απ αυτούς να είναι
διακεκριμένοι αθλητές αλλά παράγοντες αθλητικών Ομοσπονδιών δηλαδή επιχειρηματίες. Ο ίδιος ο πρόεδρος επί χρόνια της Δ.Ο.Ε. (ο Σάμαραγκ) υπηρέτησε μέχρι τέλους επί 20 χρόνια το φασιστικό καθεστώς του Φράνκο (μέλος του φασιστικού κόμματος, έφτασε μέχρι Υπουργός Αθλητισμού). Δεν
ελέγχεται από κανέναν στην λειτουργία της και δημιουργεί μόνη της τους κανονισμούς της και τα συμφέροντά της. Επιβάλλει πολλές φορές στις κυβερνήσεις τους νόμους της, που δεν έχουν να κάνουν μόνο με αθλητικούς κανόνες, αλλά και την οικονομική εξυπηρέτηση των εταιρειών - χορηγών.
Ό,τι έχει σχέση με τους Ολυμπιακούς αποτελούν πλήρη ιδιοκτησία της, την οποία παραχωρεί κάθε φορά στην αντίστοιχη Ο.Ε., με δικαίωμα βέτο όμως στα περισσότερα ζητήματα. Η παραχώρηση γίνεται κατοχυρώνοντας έτσι κι
αλλιώς με προκαταβολή τα οικονομικά της συμφέροντα. Σ οποιαδήποτε εμπορική συμφωνία γίνεται έχει το ποσοστό της κατοχυρωμένο, όπως επίσης και το ποσοστό της επί των κερδών. Φροντίζει να υπάρχει όρος καμιάς κρατικής παρέμβασης στις οικονομικές της συναλλαγές, οι οποίες ορίζει να
είναι αφορολόγητες. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο εκμετάλλευσης στο κράτος-κυβέρνηση ή την πόλη-δήμο παρά μόνο στην Ο.Ε. ή την οργανωτική επιτροπή (Αγγελοπούλου). Και φυσικά στις εταιρείες που θα είναι αποκλειστικοί χορηγοί, υπό την εποπτεία των διεθνών χορηγών - εταιρειών, που
κλείνουν συμβόλαια απ ευθείας με τη Δ.Ο. Ε. και τελευταία σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου (πάνω από 10 χρόνια). Οι ντόπιοι χορηγοί δεν μπορούν να παρενοχλήσουν στο ελάχιστο συμφέροντα των διεθνών χορηγών-εταιρειών που είναι τα πραγματικά αφεντικά. Οι περισσότερες εταιρείες απ αυτές και
όσες κρύβονται από πίσω είναι αρκετά χρόνια συνεταιράκια με τη Δ.Ο.Ε., όπως η COCA
COLA
, KODAK
, MC
DONALD
κ.λ.π.
Μέσα απ τις επενδύσεις τους -χορηγίες- όλα αυτά τα χρόνια είδαν τις εταιρείες τους να γιγαντώνονται και τα ποσά των χορηγιών αύξαναν αλματωδώς, προφανώς, γιατί αύξαναν τα κέρδη τους π.χ. η ADIDAS
, η πρώτη εταιρεία οργανωτής της χρηματοδότησης της Δ.Ο.Ε. έφτασε το 1987 σε παγκόσμιο τζίρο 2,2 δις δολάρια και πουλούσε 250.000 ζευγάρια παπούτσια τη βδομάδα. Η θυγατρική της (δημ. σχέσεων) I
.S
.L
. έχει αποκλειστικά δικαιώματα σε διοργανώσεις και τον αιώνα που διανύουμε.
Μια πρόσφατη εταιρεία-χορηγός (απ το 1997) η SAMSUNG
μετά τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϋ αύξησε τις πωλήσεις της (μόνο στις Η.Π.Α.) κατά 311% .
Γ. ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ 2004
Η Ολυμπιάδα δε δόθηκε το 1996 στην Ελλάδα γιατί δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες
(πολιτικές και οικονομικές ). Οι συνθήκες για είσοδο στα Βαλκάνια των εταιρειών και κατάκτησης των αγορών. Μεσολάβησε ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας που δημιούργησε τις συνθήκες να πέσει σαν ώριμο φρούτο η επέκταση των εταιρειών σ αυτές τις χώρες και με το πρόσχημα της βοήθειας και
ανάπτυξής τους (πρώτα διάλυση της κρατικής αλλά και οικονομικής οντότητάς τους και μετά έρχονται οι
«ευεργέτες»). Η Ελλάδα έδωσε εξετάσεις και πέτυχε να παίξει το ρόλο του ιμπεριαλιστικού ιμάντα στα Βαλκάνια, το δρόμο απ τον οποίο δεν μπορείς να μην περάσεις για να φτάσεις στον προορισμό σου. Είναι σαφές ότι μέσω των Ολυμπιακών αγώνων θα επιταχυνθεί με πολύ γρήγορους ρυθμούς
αυτή η διαδικασία που ήδη γίνεται (αυξήσεις κεφαλαίων, συγχωνεύσεις εταιρειών-ομίλων, αγορά τεχνογνωσίας, σύνδεση ξένων επιχειρηματικών ομίλων με τις ελληνικές κ.λ.π.)
Δεν είναι τυχαία η τοποθέτηση της Αγγελοπούλου σαν επικεφαλής της Ο.Ε. και στο να πάρει την Ολυμπιάδα, αλλά και στο να την υλοποιήσει. Γυναίκα ιδιοκτήτη ενός απ τους πιο ισχυρούς επιχειρηματικούς ομίλους (Αγγελόπουλου-Χαλυβουργία)
με στενές σχέσεις διεθνείς με βασιλικές οικογένειες και ανθρώπους που επηρεάζουν την Δ.Ο.Ε. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να βάλει άλλον επικεφαλής για την εκτέλεση της Ολυμπιάδας ατύχησε πολύ γρήγορα και επιβλήθηκε η κυριαρχία της σαν επικεφαλής (για να μην ξεχνάμε και ποιος είναι το
αφεντικό).
Η Ο.Ε. του Αθήνα 2004 αποτελείται από 16 μέλη διορισμένα, εκ των οποίων τα 5 κάνουν κουμάντο, απόλυτης επιλογής της Αγγελοπούλου. Μέσα στους 16 είναι ο πρόεδρος της Γ.Σ.Ε.Ε. και 2 Δήμαρχοι (Αθήνας / Μαρούσι). Εξ αυτών οι 5
έχουν θέσεις διευθυντών σε πολυεθνικές εταιρείες ή τράπεζες ή και κρατικές θέσεις που πέρασαν ή είναι ακόμα. Ο ένας υποδιευθυντής της Τράπεζας Ελλάδος,
πρόεδρος ασφαλιστικής εταιρείας, διευθύνων σύμβουλος θυγατρικών εταιρειών του τραπεζικού ομίλου Λάτση και αντιπρόεδρος τραπεζικής Βουλγαρικής εταιρείας.
Ο άλλος διευθυντής σε εμπορικές και ασφαλιστικές πολυεθνικές εταιρείες ταυτόχρονα. Ο άλλος γενικός διευθυντής της DOW
πολυεθνικής χημικής εταιρείας με έδρα τη Ζυρίχη και σύμβουλος του Υπουργείου Βιομηχανίας παράλληλα.
Είναι σαφές τι εκφράζουν και συμβολίζουν αυτοί οι άνθρωποι και τι είδους «εθνικό» στόχο εξυπηρετούν.
Το σίγουρο είναι ότι θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των εταιρειών που θα εκμεταλλευτούν την Ολυμπιάδα & θα εκτινάξουν στα ύψη τα κέρδη των εταιρειών.
Όρισαν 40 χορηγιακές κατηγορίες για να μην εμπορευματοποιήσουν λέει τους Αγώνες. Ορισμένοι από τους βασικούς χορηγούς που έχουν ανακοινωθεί μέχρι τώρα είναι: ΑL
ΡΗΑ Τράπεζα Πίστεως, ΗUND
ΑΙ, ΔΕΛΤΑ-ΦΑΓΕ που ενώθηκαν γι αυτό το σκοπό, ΟΤΈ COS
ΜΟΤΕ, και ακολουθούν και άλλοι. Χώρια, τα Ολυμπιακά προϊόντα που δόθηκαν σε εταιρείες με το ανάλογο ποσοστό κέρδους στην Ο.Ε. Υπολογίζουν ορισμένες μόνο απ αυτές τις εταιρείες, οι πωλήσεις τους να φτάσουν περίπου 700 εκ. Ευρώ. Κοινοπραξίες και συγχωνεύσεις γίνανε για τον αγώνα
δρόμου των αποκλειστικών χορηγιών, που θα απολαμβάνουν πέρα των άλλων την αποκλειστική διαφήμιση τους παγκόσμια χωρίς ανταγωνισμό. Και ο χορός των δις δεν έχει τελειωμό. Είναι σαφές ότι ο κύκλος των εταιρειών που θα κερδίσουν απ αυτή την υπόθεση είναι αρκετά διευρυμένος. Δεν
συμμετέχουν μόνο τρανταχτές εταιρείες, αλλά και πολλές άλλες μικρότερες και μέχρι τους μικρομεσαίους που προσπαθούν να συνδεθούν και να πάρουν κομμάτι από την πίτα. Απ την άλλη, την υποδομή για όλα αυτά αναλαμβάνει ο κρατικός προϋπολογισμός σε τριπλάσιο σχεδόν αριθμό απ αυτά που
βάζει η Ο.Ε. μέσω των εταιρειών (1,5 τρις απ τον κρατικό προϋπολογισμό, 650 δις η Ο.Ε.).
Δ) ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ
ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Πρέπει να ξεχωρίσουμε τα Ολυμπιακά έργα και τα έργα υποδομής που γίνονται γύρω απ αυτούς σαν ξεχωριστό ζήτημα απ την δράση του υπόλοιπου κεφαλαίου που εκθέσαμε
στο πρώτο μέρος του κειμένου. Σήμερα συμμετέχει με πάνω από 16% στο Α.Ε.Π. της χώρας και υπολογίζεται ότι την επόμενη τετραετία θα περάσει το 20%. Κατέχει τις εκτελέσεις των μισών δημόσιων συμβάσεων. Η συνολική παραγωγή του στην Ε.Ε.
κατέχει το 35% της παγκόσμιας αγοράς. Η απασχόληση είναι πάνω απ το 8% στην Ε.Ε. και στην χώρα μας θα το υπερβεί. Για την τετραετία υπολογίζεται ότι θα φτάσει στην Ελλάδα συνολικά τους 350.000 εργαζόμενους.
Οι κατασκευαστικές
εταιρείες είναι απ τις πρώτες που δραστηριοποιούνται εκτός συνόρων στα υπόλοιπα Βαλκάνια. Ο κύκλος εργασιών τους για το 2001 ήταν πάνω από 1 τρις, ο οποίος μέχρι το 2004 θα εκτιναχθεί και όχι μόνο μέχρι το 2004, αλλά και μετά με τα έργα του Γ Κ.Π.Σ.. Τα Ολυμπιακά έργα θα πιάσουν
το 1 τρις,
ενώ για τη συνέχεια, τα έργα υποδομής του Γ Κ.Π.Σ. θα αγγίξουν τα 6,5 τρις. Έχουν λοιπόν μπροστά τους ένα πακτωλό χρημάτων σχεδόν εξασφαλισμένο. Απ το μόνο που θα μπορέσουν να κινδυνέψουν
είναι
ένα
οργανωμένο ταξικό εργατικό κίνημα. Το τελευταίο σχετικά διάστημα έχουμε ενώσεις εταιρειών σε ομίλους πανίσχυρους πλέον. Μπροστά στα μάτια μας οι εταιρείες γιγαντώνονται και μαζί μ αυτό γιγαντώνονται τα κέρδη τους και ο βαθμός εκμετάλλευσης των εργατών με ξέφρενους ρυθμούς.
Ε) O ΡΟΛΟΣ THΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ TΩN ΑΛΛΩΝ ΘΕΣΜΩΝ
Ο ρόλος της κυβέρνησης είναι να κρατήσει σε ισορροπία τα γενικότερα συμφέροντα του κεφαλαίου, να ρυθμίσει τις σχέσεις ανταγωνισμού του και να προωθήσει τα συνολικά συμφέροντά
του, μέσω πολιτικών αποφάσεων (από νομοθετικές ρυθμίσεις έως τη χάραξη εξωτερικής πολιτικής ευθυγραμμισμένης με τα συμφέροντα τους). Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα που έχει να λύσει η κυβέρνηση είναι η θωράκιση του πολιτικού καθεστώτος με το πρόσχημα της τρομοκρατίας και της ασφάλειας των
Ολυμπιακών αγώνων. Μετά τον τρομονόμο θα ακολουθήσουν και άλλες ρυθμίσεις αστυνομικού χαρακτήρα μιας πραγματικής πολιτικής δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα. Μια πρώτη γεύση παίρνουμε ήδη και στο Μαρούσι με μαζικές προσαρμογές στο αστυνομικό τμήμα αλλοδαπών και ελλήνων για
εξακρίβωση στοιχείων με επίσημη εκδοχή τα έκτακτα μέτρα λόγω Oλυμπιακών.
Θα υπάρξει ένα τέτοιο πλαίσιο, όπου οποιαδήποτε αντιδραση θα θεωρείται λίγο πολύ προδοσία ή το λιγότερο ζημιά δημοσίου συμφέροντος. Ήδη έχουν τοποθετηθεί εκατοντάδες κάμερες
σε δρόμους της Αθήνας, θα ενταθεί η τρομοκρατία στους ξένους εργάτες. Ρόλο καλούνται να παίξουν οι Δήμοι αλλά και τα Συνδικάτα. Οι Δήμοι αναλαμβάνουν τη διευκόλυνση στο να παραχωρήσουν γη για τα σχέδιά τους (που μέχρι τώρα το κατασκευαστικό κεφάλαιο
δεν είχε βάλει χέρι και τώρα με το πρόσχημα των Ολυμπιακών την αξιοποιούν). Π.χ. βιομηχανία αποφάσεων του Συμβουλίου Επικρατείας παραχώρησης δημοσίων εκτάσεων και δασικών, χάριν δημοσίου συμφέροντος (για να μην ξεχνάμε και την
«ανεξαρτησία» των δικαστών).
Επίσης αναλαμβάνουν τον τομέα της προπαγάνδας του εθνικού στόχου δηλαδή κάλυψης της αλήθειας (εθελοντισμός - πολιτισμός). Να διακοσμήσουν τον πραγματικό στόχο τους, ώστε αυτός
να μην φαίνεται. Σοβαρό ρόλο αναλαμβάνουν και με το πρόσχημα της ασφάλειας στην αστυνόμευση (μέσω δημοτικής αστυνομίας που θα διογκωθεί και θα αναβαθμιστεί).
Τα Συνδικάτα με πρώτη τη Γ.Σ.Ε.Ε. που υπέγραψε το μνημόνιο συνεργασίας με την Αγγελοπούλου καλούνται να διασφαλίσουν την εργασιακή ειρήνη και να απορροφήσουν κάθε τράνταγμα που
μπορεί να προκληθεί από αυθόρμητες, είτε οργανωμένες αντιδράσεις των εργατών - οι οποίοι πρέπει να δώσουν ακόμα και την ζωή τους για τα υποτιθέμενα Ολυμπιακά ιδανικά (6 θάνατοι ήδη και δεκάδες σοβαροί τραυματισμοί).
ΣΤ) H ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ
Από πλευράς των τάξεων είναι σαφής η θέση της αστικής τάξης και τι επιδιώκει.
Δεν πρόκειται απλώς για κάποια μεσοπρόθεσμα κέρδη κάποιων αλλά για την μακροβιότερη επιβίωσή τους σαν τάξη και σαν σύστημα μέσα απ τη βελτίωση της θέσης τους στον διεθνή
ανταγωνισμό του κεφαλαίου. Και η βελτίωση της θέσης τους συνιστά συγχωνεύσεις σε ομίλους, σύνδεση με πολυεθνικές και ιμπεριαλιστικό ρόλο στα Βαλκάνια.
Η θέση των μικρομεσαίων σε μια περίοδο ανάπτυξης, τους καθιστά πιο Συντηρητικούς, ενισχύει τις αυταπάτες τους στο να ανεβάσουν τη θέση τους στην αγορά των καπιταλιστών (και σ
αρκετούς απ αυτούς δεν είναι μόνο αυταπάτη). Συνολικά τους φέρνει πιο κοντά στη θέση της αστικής τάξης και των στόχων της. Ένα μέρος τους μόνο, (τα πιο φτωχά στρώματα, αυτοαπασχολούμενοι κλπ) μπορεί αντικειμενικά να βρεθεί κοντά στους στόχους της εργατικής τάξης, εφ όσον αυτοί
υπάρξουν στην πράξη και όχι σε διακηρύξεις.
Η θέση της διανόησης δεν φαίνεται συνολικά να ξεχωρίζει, αλλά ευθυγραμμίζεται πλήρως μ αυτή τη γραμμή του «εθνικού» στόχου, της δυνατής Ελλάδας κ.λ.π.
Σκόρπιες φωνές δεν αλλάζουν την εικόνα ή το πολύ - πολύ επιδιώκουν να βάζουν υποτίθεται όρους σ έναν ανελέητο ανταγωνισμό όπου δεν μπορούν να υπάρξουν κανόνες παρά μόνο ο κανόνας του κέρδους.
Η θέση της εργατικής τάξης αντικειμενικά βρίσκεται σ ευθεία αντίθεση με αυτόν τον «εθνικό» στόχο, γιατί απλούστατα είναι ταξικό ζήτημα. Όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να γίνουν
χωρίς χειροτέρευση των όρων που η εργατική τάξη πουλάει την δύναμη της, χωρίς αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσής της, χωρίς στην κυριολεξία την εξόντωσή της
. Στο όνομα της Ολυμπιάδας επιδιώκουν ακόμα μεγαλύτερη καθήλωση των μισθών (8ετή σύμβαση πρότειναν στην Γ.Σ.Ε.Ε.), αύξηση του πραγματικού χρόνου εργασίας (υπερωρίες, κατάργηση πενθημέρου, κατάργηση του πρόσφατου άρθρου για τις υπερωρίες ζητούν άμεσα, με πρόσχημα την Ολυμπιάδα και
την έγκαιρη παράδοση της), ευέλικτες μορφές εργασίας (ωρομίσθιοι / συμβασιούχοι κ.λ.π.), αποφυγή κάθε τυπικού εμποδίου για την αλόγιστη χρησιμοποίηση των ξένων εργατών.
Οι οικονομικές και πολιτικές επιδιώξεις περνούν μέσα απ την φθορά της εργατικής Τάξης, ακόμα και μέσα από το αίμα της
Ζ) ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΘΕΣΗΣ & ΣΤΟΧΩΝ
Η θέση μας δεν μπορεί να είναι μια αντιOλυμπιακή γενικά θέση χωρίς ταξικό περιεχόμενο. Δεν μπορεί να έχει προοπτική, ούτε αποτέλεσμα σαν τέτοια και κυρίως σαν κίνημα άμβλυνσης
των επιπτώσεων της Ολυμπιάδας σ όλα τα επίπεδα
(από οικονομικά, να μην πληρώσει ο λαός, έως περιβαντολογικά και άλλα τέτοια χωρίς πρόθεση χλευασμού τους).
Είναι ανάγκη να κατανοηθεί ότι το ζήτημα Ολυμπιάδα μπορεί ν αντιμετωπιστεί μόνο στα πλαίσια ταξικής σύγκρουσης εργατών και κεφαλαίου, γιατί τέτοιο είναι.
Μόνο ένα εργατικό κίνημα που θα βάλλει ευθέως κατά των στόχων του κεφαλαίου μέσα απ την Ολυμπιάδα και όχι γενικώς ενάντια στους Ολυμπιακούς από ιδεολογική θέση, μπορεί να βάλει την πολιτική σφραγίδα των εργατών και να συσπειρώσει γύρω του ένα γενικότερο κίνημα στην ουσία του
ζητήματος.
Θα μπορούσε να αποτελέσει μια από τις σοβαρές ευκαιρίες του εργατικού κινήματος να βρεθεί σε καλύτερη θέση πάλης και ανόδου του.
Και αυτό το εργατικό κίνημα δεν θα μπορεί να παίξει ρόλο αν πέσει στην παγίδα του ρεφορμισμού, δηλαδή να εκμεταλλευτούμε κάθε κλάδος τις περιστάσεις, να αρπάξουμε κάτι καλύτερο
κι εμείς και ίσως ν αναβαθμίσουμε και την θέση μας
(συντεχνιακά). Αυτό θα ήταν όχι μόνο κοντόφθαλμο αλλά και μια μεγάλη αυταπάτη, που συγκεκριμένες δυνάμεις συνειδητά προωθούν.
Μέλλον μπορεί να έχει το κίνημα μόνο αν βάλει εκείνα τα ζητήματα πάλης που μακροπρόθεσμα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εργατών, οξύνουν την ταξική πάλη, ανεβάζουν το βαθμό
οργάνωσης της σ όλα τα επίπεδα. Αυτά δεν είναι γενικά, αλλά συγκεκριμένα ζητήματα που έχουν αποτελέσει αντικείμενο πάλης και έχουν τις προϋποθέσεις να κυριαρχήσουν αρκεί ένα πρωτοπόρο κομμάτι εργατών να τα υιοθετήσει και να τα βάλει στη ζωή. Με βάση αυτά αναρωτιόμαστε τι γίνεται στα
μεγάλα έργα, πέρα από το να μετράμε εμείς τους νεκρούς εργάτες και η κυβέρνηση και οι καπιταλιστές τα κέρδη και την ταχύτητα παράδοσης των έργων.
Υπάρχει «μορατόριουμ» για να παραδοθούν τα έργα στην ώρα τους;
Τι σόι ασφαλιστικό θα μπορούσε να περάσει η κυβέρνηση αυτή την εποχή, αν είχε απέναντι της το προλεταριάτο των κατασκευών σε μετωπική σύγκρουση για το ασφαλιστικό, αυξήσεις μέσα
από συμβάσεις, 7ωρο στην οικοδομή κ.α. ; Και μιλάμε βέβαια όχι για ΓΣEΕ και ΕΚΑ, αλλά για ΠΑΜΕ και
άλλες «ταξικές δυνάμεις»!
Τέλος, κρίσιμο ζήτημα (αν όχι το πιο κρίσιμο) θα αναδειχτεί η οργάνωση των ξένων εργατών και η ενότητα τους με την εργατική τάξη της χώρας.
Τελικά στην θέση του «εθνικού» στόχου που προβάλλει η κυβέρνηση και η αστική Τάξη, να προβληθεί με όλες μας τις δυνάμεις ένας σαφής ταξικός στόχος που να αντανακλάται στην πράξη;
Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί ότι τα παραπάνω αφορούν μόνο τη δράση των κομμουνιστών στην εργατική τάξη στους χώρους δουλειάς.
Έχουμε πει και παλιότερα ότι από τις επιπτώσεις των ολυμπιακών και παράπλευρων έργων δημιουργούνται αντιδράσεις και αναπτύσονται συσπειρώσεις για τις επιπτώσεις τους στο
περιβάλλον κλπ.
Σε πολλούς δήμους (Μαρούσι και γειτονικοί) τα ζητήματα των ολυμπιακών αγώνων αποτέλεσαν κεντρικό ζήτημα για όλες σχεδόν τις δυνάμεις στις δημοτικές εκλογές.
Τα ζητήματα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, η απόκρουση του αυταρχισμού όπου και όπως εκφράζεται, η αποκάλυψη της νέας «μεγάλης ιδέας» των ολυμπιακών, πρέπει να αποτελέσουν
θέματα που θα δημιουργούν συσπειρώσεις στην βάση της πρακτικής αντίθεσης και αντίδρασης στην κυρίαρχη λογική κυβέρνησης κεφαλαίου και των λοιπών πολιτικών εκφραστών.
Η άμεση απάντηση σε κάθε κρούσμα αυταρχισμού και αστυνομοκρατίας, οι παραστάσεις, διαμαρτυρίες κ.α. στα αστυνομικά τμήματα όταν γίνονται προσαγωγές κ.λ.π, πρέπει να είναι άμεσος
στόχος μας, καλώντας τις δημοτικές αρχές και παρατάξεις να παίρνουν θέση, αξιοποιώντας και τους μηχανισμούς νομικής υποστήριξης που υπάρχουν γι αυτό το σκοπό.
Επίσης η οργάνωσης καμπάνιας (με ό,τι αυτό ξέρουμε ότι χρειάζεται) στη βάση της αντίθεσης στον «εθελοντισμό» με σύνθημα κανένας να μη δουλέψει τσάμπα για τα κέρδη των χορηγών
είναι ένα ζήτημα που διευκολύνει να ανοίξει η κουβέντα για το ρόλο της ολυμπιάδας, και κυρίως να εκφραστεί η αντίθεση σε αυτήν. Πλησιάζουμε στον τελευταίο χρόνο πριν τους ολυμπιακούς. Βρισκόμαστε παραμονές των δημοτικών εκλογών που αντικειμενικά
ανεβάζουν τη συζήτηση γύρω απ αυτά τα ζητήματα.
Πρέπει αυτή η δραστηριότητα μας να ξεκινήσει άμεσα.
Έτσι και αλλιώς εδώ και καιρό όλοι κρίνονται κυρίως με το τι κάνουν και όχι με το τι λένε.
|
