|
ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΜ
ΜΟΡΕΛΟ ΚΙΘΑΡΙΣΤΑ ΤΩΝ RAGE AGAINST THE MACHINE
ΕΡ: Πότε άρχισες να παίζεις
κιθάρα;
|
ΑΠ:
Ξεκίνησα
μάλλον αργά, όταν ήμουν 17. Πήρα ένα
δίσκο των Sex
Pistols
και είχε πάνω του το πανκ ροκ
σύνθημα «Μπορώ να το κάνω και εγώ».
Πριν από αυτό, ήμουν μεγάλος
οπαδός της χέβι μέταλ που
περιλάμβανε την υπερβολή. |
 |
Έπρεπε
να είχες τεράστιους ενισχυτές και
πανάκριβες κιθάρες. Έπρεπε να ξέρεις
να παίζεις το «Stairway
to
Heaven»,
να έχεις κάστρο σε λίμνη της Σκωτίας,
λιμουζίνες, γκούπις και διάφορα
τέτοια. Εγώ είχα μόνο ένα υπόγειο στο
Ιλινόϊς. Τίποτα από τα παραπάνω δεν
μου ταίριαζε.
Όταν
άκουσα Sex
Pistols,
Clash,
Devo
βρήκα κάτι που ήταν εφικτό. Σκέφτηκα
πως αυτή η μουσική ήταν το ίδιο καλή
με ό,τι άλλο έχω ακούσει αλλά μπορώ να
την παίξω το ίδιο απόγευμα. Πήρα το
δίσκο των Sex
Pistols
και μέσα σε 24 ώρες ήμουν μέλος
μπάντας.
ΕΡ:
Οι Rage
Against
the
Machine
ήταν ένα ξεκάθαρα πολιτικό
συγκρότημα. Οι Audioslave
δεν έχουν πολιτικούς στίχους. Πώς
συνέβη αυτό;
ΑΠ: Υπάρχουν πολλά ξεκάθαρα πολιτικά
συγκροτήματα που δεν πουλούν
δεκατέσσερα εκατομμύρια δίσκους
όπως οι Rage
Against
the
Machine
επειδή το πρώτο πράγμα για το οποίο
πρέπει να φροντίσουν είναι η μουσική
χημεία. Μπορείς να έχεις την πολιτική
σου και τις αναλύσεις σου αλλά πρέπει
να φτιάξεις μια καλή ροκ εν ρολ
μπάντα.
Αυτό
μπορεί να επιτευχθεί μονάχα οργανικά.
Η σύγκληση αυτών των τεσσάρων
μουσικών δημιούργησαν μια μπάντα που
ονομαζόταν Rage Against
the
Machine
που είχε ένα πολιτικό περιεχόμενο. Αν
είχαμε προσπαθήσει να βάλουμε ιδέες
και μουσική σε ένα μικρό κουτάκι τότε
το πράγμα δεν θα είχε δουλέψει.
Με
τους Audioslave
βρεθήκαμε εμείς οι τέσσερις σε ένα
δωμάτιο και σκεφτήκαμε τι θα κάνουμε.
Δεν θα προσπαθήσουμε να γίνουμε οι Rage
Against
the
Machine,
δεν θα προσπαθήσουμε να γίνουμε οι Soundgarden, θα δούμε πως θα αναπτυχθούμε.
Εξελίχθηκε μουσικά, πολύ πετυχημένα
για μας, με ένα τρόπο που μας έκανε να
νιώσουμε ωραία.
Για
μένα οι Audioslave
δεν είχαν πολιτικό περιεχόμενο και
γι’ αυτό δημιούργησα τους Axis
of
Justice
(Άξονα Δικαιοσύνης). Για μένα είναι
σημαντικό να έχω μια μεγάλη ροκ εν
ρολ μπάντα και ταυτόχρονα να μπορώ να
παλεύω την εξουσία σε καθημερινή
βάση. Εδώ έχουμε την απόκλιση, την
πολιτική μου μέσω των Axis of
Justice
και την μουσική μου μέσω των Audioslave.
ΕΡ: Tί
είναι
οι
Axis of Justice?
ΑΠ: Πρόκειται για μια μη κερδοσκοπική
πολιτική οργάνωση που δημιουργήθηκε
από εμένα και τον Σερτζ Τάνκιαν,
τραγουδιστή των System
of
a
Down.
Δημιουργήσαμε την οργάνωση πριν δυο
χρόνια ώστε να οικοδομήσουμε μια
γέφυρα μεταξύ των προοδευτικών
μουσικών, οπαδών της ροκ και της ραπ
μουσικής και τοπικών οργανώσεων.
Επί
δέκα χρόνια που βρισκόμουν στους Rage Against
the
Machine,
τα παιδιά με ρωτούσαν, «Μ’ αρέσει η
μπάντα σας. Νιώθω να με παροτρύνει.
Πώς μπορώ να εμπλακώ;» Δημιουργήσαμε
αυτή την οργάνωση για να απαντήσουμε
σε αυτό το ερώτημα των παιδιών που
είναι όπως ήμουν κάποτε και εγώ.
Μεγάλωσα σε μια μικρή συντηρητική
πόλη. Είχα αυτές τις ιδέες μέσα στο
μυαλό μου αλλά δεν υπήρχε τίποτα να
τις συνδέσει. Δεν θα γνώριζα αν
γίνεται πορεία ενάντια στα πυρηνικά
στην διπλανή πόλη.
Έτσι
στέλνουμε την τέντα των Axis
of
Justice
στις περιοδείες οποιουδήποτε μας το
ζητήσει, δωρεάν. Οργανώνουμε
περίπτερα στα σόου. Καλούμε τοπικές
ομάδες και ομιλητές. Παρουσιάζουμε
βίντεο και τα παιδιά έρχονται. Στο Ozzfest
πριν από δυο χρόνια και στο Lollapalooza
πέρσι είχαμε τον πιο εκπαιδευτικά
τεταμένο χώρο που υπήρξε ποτέ σε ροκ
εν ρολ παράσταση.
ΕΡ: Γιατί αποφασίσατε να κάνετε
κάτι τέτοιο στο Ozzfest?
AΠ:
Στο
Ozzfest,
πριν μερικά χρόνια στο Σαν
Μπερναντίνο, αηδίασα από τα πολλά
τατουάζ περί λευκής δύναμης και Ναζί
που είχαν πολλοί λες και ήταν κάτι
καλό. Κάθε μπάντα που ανέβηκε ήταν
πολυεθνική, από την μπάντα του Όζι
Όσμπορν έως τους System
of
a
Down.
Σκέφτηκα, ξέρεις κάτι; Αυτή η μουσική
είναι και δική μου. Πιστεύω πως
έπρεπε να έχουμε κάποια εκπροσώπηση
στην εκδήλωση. Όταν δημιουργήσαμε
τους Axis
of
Justice
στο Ozzfest,
είχε μεγάλη επιτυχία. Το μόνο
πρόβλημα ήταν ότι οι οργανώσεις δεν
είχαν αρκετό έντυπο υλικό για να
δώσουν.
ΕΡ:
Διάβασα ότι μια φιλοδοξία σου είναι
να συνδικαλίσεις τους ρόκερ και τους
ράπερ.
ΑΠ: Πράγματι. Υπάρχει ένα συνδικάτο
μουσικών αλλά δεν ανταποκρίνεται
στις βίαιες επιθέσεις που δέχονται
οι ρόκερ και οι ράπερ. Τα πράγματα
είναι διαφορετικά αν παίζεις στην
φιλαρμονική αλλά στην μουσική μας θα
μπορούσα να σου υπογράψω σήμερα ένα
συμβόλαιο που λέει πως εγώ λαμβάνω τα
πάντα και εσύ τίποτα. Δεν υπάρχει
διέξοδος. Δισκογραφικές εταιρείες,
εταιρείες μάνατζμεντ, εταιρείες
διασκέδασης, πρακτορεία και
διαφημιστές όλοι μαζί δολοπλοκούν.
Αυτοί είναι οι αφέντες της μουσικής
βιομηχανίας. Εμείς οι καλλιτέχνες
νοικιάζουμε ένα δωμάτιο. Κάποιες
φορές έχουμε ένα φτηνό δωμάτιο και
άλλες φορές σουίτα πολυτελείας. Όλοι
οι παραπάνω όμως τρώνε μαζί και
βοηθούν ο ένας τον άλλο πολύ πριν καν
δημιουργήσεις συγκρότημα και θα
είναι και μετά από τη διάλυση της
μπάντας σου. Η δομή υπάρχει και δεν
ευνοεί τους καλλιτέχνες.
Ας
πούμε ότι κοιτάς τα 200 πιο
επιτυχημένα τραγούδια και είχες τους
Dixie
Chicks,
Audioslave,
System
of
a
Down,
Ja
Rule
και DMX
σε απεργία. Δεν πρόκειται να κάνουμε
περιοδείες, σταματάμε. Αγωνιζόμαστε
για την ήδη κατεστραμμένη μουσική
βιομηχανία σταματώντας την εργασία
μας έως ότου αλλάξουμε τους κανόνες.
Τί θα συνέβαινε τότε; Δεν ξέρω αλλά θα
ήθελα να το έβλεπα.
ΕΡ: Γιατί η βασική δισκογραφική
συμφωνία δεν ευνοεί τον καλλιτέχνη;
ΑΠ: Σήμερα αν υπογράψεις με κάποια μεγάλη
ή ανεξάρτητη εταιρεία συμβαίνουν τα
εξής πράγματα. Φτιάχνουν ένα
προϋπολογισμό για να κάνεις το δίσκο
σου. Ας πούμε 100.000 δολάρια που στα
δανείζουν. Βγάζεις το δίσκο σου.
Ξοδεύεις κάποια λεφτά σε κιθάρες και
κάποια άλλα σε τεχνικά πράγματα. Τώρα,
το δισκογραφικό σου συμβόλαιο λέει
ότι παίρνεις 10 σεντς στο δολάριο. Από
τη στιγμή που σου έδωσαν 100.000 δολάρια
για το δίσκο σου τους χρωστάς. Τους
πληρώνεις με τις δέκα σεντς ανά
δολάριο. Μπορεί να έχεις πουλήσει
500.000 δίσκους και ακόμα να χρωστάς
στην εταιρεία σου. Έως τη στιγμή που
θα μπορέσεις να αυξήσεις αυτά τα δέκα
σεντς, ο καλλιτέχνης είναι χαμένος
όπως και να το δεις.
Πριν
από τους Rage
Against
the
Machine
βρισκόμουν σε μια μπάντα που λεγόταν Lock Up στην εταιρεία Geffen.
Είχαμε ακριβώς την ίδια συμφωνία που
σου περιέγραψα. Επέστρεφα στο
Λίμπερτιβιλ και όλοι πίστευαν ότι
ήμουν εκατομμυριούχος ενώ δεν
συνέβαινε κάτι τέτοιο.
ΕΡ: Πότε ήρθε η πολιτική
αφύπνιση σου;
ΑΠ: Νομίζω ότι από τη στιγμή που είσαι
μαύρος και μεγαλώνεις σε μια πόλη
λευκών, η πολιτική εμφανίζεται από τη
πρώτη μέρα. Διάφοροι περνούν και σε
βρίζουν. Η μητέρα σου σού εξηγεί τι
συμβαίνει και σού δίνει είτε ένα λόγο
του Μάλκομ Χ ή του Μάρτιν Λούθερ
Κινγκ ανάλογα με την μέρα και το
μέγεθος του αντιπάλου σου.
Στο
σπίτι μου υπήρχε μια πολιτική
ατμόσφαιρα που την είχα για δεδομένη.
Είχαμε στο σπίτι μου φωτογραφίες του
Τζόμο Κενιάτα (πρώτο πρόεδρο της
Κένυα) και του Κβάμε Νκρούμα (πρώτο
πρόεδρο της Γκάνα). Όταν πήγα
γυμνάσιο και άρχισα να μελετώ την
παγκόσμια και την αμερικάνικη
ιστορία., άκουσα μια διαφορετική
οπτική για τα παγκόσμια γεγονότα και
αυτό με ανάγκασε να αμφισβητήσω
πολλά πράγματα.
Όταν
ήμουν 16 ετών, πέθαναν 12 απεργοί
πείνας του IRA μαζί με τον Μπόμπι Σαντς. Μέσα
μου υπήρχε ένας μικρός καθολικός
αλλά δεν γνώριζα πολλά για τα
γεγονότα. Γνώριζα όμως ότι πρόκειται
για παιδιά στην ηλικία μου που στην
κυριολεξία πέθαιναν για ένα πολιτικό
σκοπό για τον οποίο πίστευαν.
ΕΡ: Νιώθεις κάποια αντίδραση
επειδή μίλησες κατά του πολέμου στο
Ιράκ;
ΑΠ: Όχι. Τίποτα παραπάνω από τα
συνηθισμένα. Υποθέτω πως καλλιτέχνες
όπως οι Dixie Chicks
γνώρισαν μια βίαιη επίθεση από τα ΜΜΕ.
Το να πρεσβεύω όμως αμφιλεγόμενες
αριστερές θέσεις δεν είναι κάτι νέο
για μένα και τη δουλειά μου. Ειδικά με
τον πόλεμο στο Ιράκ, θεώρησα
σημαντικό να γαλβανίσω την νεολαία
που βρίσκονταν στο ακροατήριο μου.
Υπάρχουν πολύ λίγες στιγμές
στην ιστορία μου που ένιωσα ως
μουσικός και ακτιβιστής πιεσμένος.
Μια από αυτές ήταν την επομένη της 9/11.
Το Clear
Channel
απαγόρευσε να παίζονται όλα τα
τραγούδια των Rage Against
the
Machine
από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς τους.
Έστειλαν αυτό το υπόμνημα σε όλους
τους σταθμούς και μαζί με τα δικά μας
δεν μπορούσαν να παιχτούν το Imagine
toy
John
Lennon
και των Gap
Band
«You
dropped
a
bomb
on
me».
Ο μόνος καλλιτέχνης που κανένα
κομμάτι τους δεν μπορούσε να παιχτεί
ήταν οι Rage
Against
the
Machine.
ΕΡ:
Πώς συμβιβάζεσαι με το να παλεύεις
ενάντια στις εταιρείες και να
βρίσκεσαι σε μεγάλη εταιρεία;
ΑΠ: Οι Rage Against
the
Machine
πούλησαν 14 εκατομμύρια δίσκους
απόλυτης ανατρεπτικής επαναστατικής
προπαγάνδας. Αυτό οφείλεται ότι τα
άλμπουμ βγήκαν με τη Sony και έλαβαν αυτού του είδους τη διανομή.
Έχεις
δυο επιλογές. Θαυμάζω συγκροτήματα
όπως τους Φουγκάζι που ακολουθούν
την άλλη πορεία. Είναι απόλυτα
ανεξάρτητοι. Αν κάνεις όμως αυτό,
τότε πρέπει να γίνεις επιχειρηματίας.
Τότε θα πρέπει να καθίσω εκεί και να
ανησυχώ για τις παραγγελίες στο
Βέλγιο και να είμαι σίγουρος ότι
έφθασαν. Αυτό δεν πρόκειται να το
κάνω.
Στους
Rage
Against
the
Machine
και τους Audioslave
είχαμε και έχουμε απόλυτο
καλλιτεχνικό έλεγχο γύρω από όλα τα
πράγματα. Κάθε δευτερόλεπτο του κάθε
βίντεο, κάθε δευτερόλεπτο σε κάθε
άλμπουμ, κάθε κομμάτι διαφήμισης
προέρχεται άμεσα από εμάς. Δεν το
βλέπω σαν συναλλαγή. Ζούμε στον
καταραμένο τον καπιταλιστικό κόσμο.
Αν θες να πουλάς 45άρια από το μίνι βαν
σου, μπράβο σου. Ίσως αυτό να δουλεύει
καλύτερα, δεν ξέρω. Θα σας δω στο
τέλος.
(συντομευμένη
μορφή της συνέντευξης από το
περιοδικό Progressive)
Mετάφραση:
Άρ. Mα.
|
