Εδώ ο κόσμος καίγεται, αλλά εγώ θέλω να στείλω ένα μήνυμα στον Νίκο Πορτοκάλογλου. Έλεος αγαπητέ φίλε! Κάθε φορά που δίνεις συνέντευξη ή δήλωση δεν χάνεις την ευκαιρία να χτυπήσεις με αξιοζήλευτη ειρωνεία την Αριστερά ή όσους τάσσονται ιδεολογικά σε αυτόν το χώρο.

Μια και σε ενοχλεί η μίζερη αριστερή κριτική, (δηλώσεις στην Ελευθεροτυπία, σχετικά με τα βραβεία Αρίων), μια το ιδεολογικό θολό τοπίο, μια μας ενημερώνεις για το πως η στιχουργική σου απέφυγε το σκόπελο της αριστερής θεματολογίας (συνέντευξη στο ένθετο περιοδικό για τις τέχνες της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας) και ούτω καθ΄ εξής.

Μας συγχωρείς, λοιπόν, που είμαστε τόσο μίζεροι και δεν ζούμε μες στην τρελή χαρά του εκσυγχρονιστικού οράματος που μας θέλει όλους πρωταθλητές, τώρα που έρχονται άλλες εποχές, γι΄ αυτό και καθόλου αρνητές! Μήπως φιλοδοξείς να γίνεις ο Γιάννης Πρετεντέρης της ελληνικής μουσικής σκηνής; Επιτέλους αποενοχοποιήσου!

Δεν σου ζήτησε κανείς να κάνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που ξέρεις καλά να κάνεις. Ούτε μπορείς να γίνεις πιο συντηρητικός ή πιο ριζοσπάστης, από ότι σου υπαγορεύουν οι κοινωνικές εμπειρίες και η βαθύτερη φύση σου. Αλλά πάψε να προεξοφλείς τη δράση μιας ολόκληρης γενιάς τραγουδοποιών, που ακόμα παλεύουν να βγουν από το καβούκι τους για να παίξουν ένα βαθύτερα παρεμβατικό ρόλο με την τέχνη τους. Άλλωστε, οι μέρες της ισοπεδωτικής τηλεκουλτούρας το επιβάλλουν ως χρέος.

Και επιτέλους, σε μια εποχή που αμερικανικά γεράκια και ευρωπαϊκά κοράκια ξεσκίζουν τις ζωές μας, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιπιλάνε την καραμέλα της ηττοπάθειας; Η ήττα δυστυχώς διαγράφεται στα πρόσωπα αυτών των μετρίως μέτριων και πάντα μετρημένων, που παίρνουν τον κόσμο μας ως δεδομένο και δεν αντιδρούν στις εκπτώσεις της ανθρώπινης ζωής.

Που δεν αντιδρούν στο δόγμα ο θάνατός σου - η ζωή της πολυεθνικής, η αποβλάκωση σου - η ζωή της δισκογραφικής, η μετάλλαξή σου - η ζωή της διαφημιστικής και πάει λέγοντας. Θα σου πρότεινα δε να κοιτάξεις λίγο πιο αριστερά από το συνηθισμένο, αν θελήσεις ποτέ να συναντήσεις αυτούς που επιμένουν να σκορπούν λίγη από την "αντιδραστική μιζέρια", προκαλώντας φυσικά αλλεργία στους καθεστωτικούς τηλεκανίβαλους και σε όσους αφηνιάζουν με τα κόκκινα πανιά και τις υψωμένες γροθιές!

Αγαπητέ μου, ζούμε στον ίδιο κόσμο με διαφορετικές κοσμοθεωρίες, και αυτό είναι ενδιαφέρον. Ακούμε παράλληλα πολλά από τα τραγούδια σου, ξαποστέλνοντας από το βαρύ φορτίο της καθημερινότητάς μας και συναντιόμαστε... Αλλά σκέψου και τούτο: ακόμα και η πιο ισχυρή βόμβα αφοπλίζεται...με τρία ακόρντα και δυο στίχους που αντιστέκονται!

 10/05/2003