Η μεταλλαγμένη «Νέα Μεταπολίτευση»

    To ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα το EDITORIAL της εφημερίδας ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ που κυκλοφορεί, θεωρώντας ότι κάνει μια εξαιρετική πολιτική ανάλυση της πολιτικής κατάστασης κι ενδιαφέρουσες προτάσεις .     

Μετά την καρατόμηση Λαλιώτη, την παράδοση της κομματικής ηγεσίας στον εκλεκτό της Ουάσιγκτον Χρυσοχοΐδη, τον ανασχηματισμό-παρωδία, ακολούθησε η πρόταση για νέο εκλογικό νόμο, έπεται η περιβόητη «Χάρτα Κοινωνικής Σύγκλισης» κι ό,τι άλλο θέλει προκύψει.  Όλοι το περίμεναν ότι οι κινήσεις του Σημίτη, την επαύριο του τέλους της ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ, θα ανοίγανε άτυπα αλλά εμφανώς την προεκλογική περίοδο. Μαζί της, όμως, οι «πρωτοβουλίες» του πρωθυπουργού ανοίγουν κι ένα νέο κεφάλαιο στην κρίση συνολικά του αστικού πολιτικού συστήματος, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την κατάρρευση της χούντας τον Ιούλιο του 1974.

       Κανένας δεν αμφιβάλλει ότι πρόκειται για κινήσεις που εντάσσονται σε μια στρατηγική πολιτικής επιβίωσης ενόψει των επικείμενων εκλογών, όποτε κι αν γίνουν αυτές, μια στρατηγική που απεγνωσμένα επιχειρεί να συγκροτήσει το κυβερνόν Κόμμα όσο έχει στα χέρια του και το καρπούζι και το μαχαίρι της εξουσίας. Αλλά τα πράγματα δεν περιορίζονται σε εκλογικούς υπολογισμούς. Μετά το φιάσκο του «εκσυγχρονισμού», το ετοιμόρροπο πια ΠΑΣΟΚ του Σημίτη έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει ευρύτερες αποστολές που του αναθέτουν η άρχουσα τάξη κι οι ιμπεριαλιστές πάτρωνές της, πριν παραδώσει τη σκυτάλη της κυβέρνησης στη νεοδημοκρατική Δεξιά του Κωστάκη Καραμανλή, στην οποία και άνοιξε το δρόμο.

       Η αποστολή της τώρα δεν περιορίζεται μόνον στη προώθηση της μετάλλαξης του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ώστε από  ιδιότυπο λαϊκιστικό αντιϊμπεριαλιστικό ριζοσπαστικό υβρίδιο της Μεταπολίτευσης να κόψει οριστικά από το «ενοχλητικό» παρελθόν του και να γίνει ένα ακόμα πιο ανοιχτά φιλοϊμπεριαλιστικό σοσιαλφιλελεύθερο όργανο διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, συνεχίζοντας κι ολοκληρώνοντας τάσεις που υπήρχαν και γιγάντωσαν στη σχεδόν 20ετή πασοκική νομή της αστικής εξουσίας. Το καθήκον που έχει αναλάβει η κυβέρνηση Σημίτη, στα τελευταία βήματα μιας άθλιας αντιλαϊκής πορείας, είναι ευρύτερο: είναι η αντιδραστική μετάλλαξη της ίδιας της  μεταπολιτευτικής αστικής δημοκρατίας συνολικά.

       Είναι χαρακτηριστικές οι προτεινόμενες αλλαγές στον εκλογικό νόμο. Ανεξάρτητα ποιες απ’ αυτές θα γίνουν τελικά αποδεκτές και θα θεσπιστούν, η λογική αυτών των αλλαγών, όπως πολλοί σχολιαστές παρατήρησαν, είναι η αντικατάσταση του συστήματος διαχείρισης της αστικής εξουσίας του καιρού της Μεταπολίτευσης με άξονα το δίπολο ΝΔ/ΠΑΣΟΚ με ένα νέο πολιτικό σύστημα που θα περιστρέφεται γύρω από τον άξονα Κεντροδεξιά/Κεντροαριστερά.

       Με άλλα λόγια, ό,τι  συντελέστηκε στην Ιταλία με τη δικαστική εξουσία και την επιχείρηση Βρώμικα Χέρια, το ίδιο επιχειρείται να γίνει στην Ελλάδα μέσα από το κυβερνόν κοινοβουλευτικό Κόμμα, με την στήριξη ει δυνατόν και των άλλων κοινοβουλευτικών Κομμάτων και προπαντός της Αριστεράς, ή έστω ενός μέρους της. Δεν προτείνεται απλώς αλλαγή εκλογικού νόμου αλλά η «αυτο-μετάρρυθμιση» του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, μια «Νέα Μεταπολίτευση», κάτι ανάλογο με την «επανίδρυση του Κράτους» που υπόσχεται απειλητικά κι η ΝΔ και που ουσιαστικά θα ισοδυναμεί με την κατεδάφιση του μεταπολιτευτικού πολιτικού οικοδομήματος σε βάρος του λαϊκού δημοκρατικού κεκτημένου.

       Την επιχειρούμενη αλλαγή  του πολιτικού συστήματος, και παραπέρα των όλων σχέσεων Κράτους και κοινωνίας την προοιώνιζε ήδη από πέρσι η επέλαση της τρομοϋστερίας με πρόσχημα την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη». Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι την ίδια ώρα που αναγορεύεται από τους κρατούντες η μεταπολιτευτική αστική δημοκρατία ως το ύψιστο αγαθό και αξία, επιβάλλεται στο όνομά της μια άτυπη κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» όπου με έκτακτες διατάξεις και τρομονόμους αυτοχειριάζεται η ίδια η «υμνούμενη» μεταπολιτευτική δημοκρατία.

       Η αλλαγή πολιτικού συστήματος υπαγορεύεται από την ίδια την όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης διεθνώς, στην Ευρώπη και στον «ασθενή κρίκο» της ΕΕ, την Ελλάδα. Όλοι αναγνωρίζουν ότι απλώς με την αλλαγή κυβέρνησης, με την διαδοχή του ΠΑΣΟΚ από τη ΝΔ όπως προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, δεν ξεπερνιέται η κρίση. Έγραφε, χαρακτηριστικά ο Κ.Ι. Αγγελόπουλος στη κυριακάτικη Καθημερινή της 20^ης Ιουλίου: « Η σημερινή κατάσταση σε αυτή την κρίσιμη ‘μεταβατική’ θεωρούμενη περίοδο έχει φέρει μια πολιτική ακινησία, στα κόμματα εξουσίας, αλλά και στην ελάσσονα αντιπολίτευση.Έτσι, αν ληφθεί υπόψη  ότι και η πιθανότατα νικήτρια των επομένων εκλογών Νέα Δημοκρατία είναι επίσης περιορισμένη σε μια διαχειριστική αντίληψη των πραγμάτων και σε αδυναμία κι αυτή να αναγνώσει την παρούσα κοινωνική κατάσταση και να επισημάνει συγκεκριμένα αίτια της σύγχυσης επιθυμιών και συμφερόντων, τότε φανερό είναι πως και μετεκλογικά, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η νέα κυβέρνηση θα βρίσκεται εκεί όπου είναι τώρα η σημερινή ».

        Η «πολιτική ακινησία», που παρατηρεί το εύστοχο αυτό σχόλιο, όλων των κομμάτων του Κοινοβουλίου, των δύο κομμάτων εξουσίας αλλά και της «ελάσσονος αντιπολίτευσης» του ΣΥΝ και του ΚΚΕ είναι εκδήλωση πολιτικού αδιεξόδου και κρίσης.

        Τα δύο κόμματα αστικής εξουσίας θα κάνουν τα πάντα να έρθουν και να παραμείνουν στην εξουσία. Το ότι το θέλουν είναι προφανές. Μπορούν, όμως; Μπορούν να αντέξουν στους επερχόμενους κλονισμούς καθώς η Ευρώπη βυθίζεται στην ύφεση, η Μέση Ανατολή φλέγεται κι η Ελλάδα βρίσκεται στο σταυροδρόμι όλων των ιστορικών αντιφάσεων; Μπορούν να πάρουν τα μέτρα που απαιτεί η οικονομική κρίση του καπιταλισμού χωρίς λαϊκές «αναταράξεις» είτε βρίσκεται στην εξουσία μια λαομίσητη Δεξιά είτε ένα απαξιωμένο πια ΠΑΣΟΚ της λαϊκής εξαθλίωσης; Πώς θα οχυρωθεί η ίδια η αστική εξουσία από τις θύελλες που εγκυμονεί η μεταβατική περίοδος που περνάμε;

      Είναι σαφές  κι από τα προηγηθέντα κι από τα εκκολαπτόμενα στις χώρες της ΕΕ και της Λατινικής Αμερικής, ότι οι άρχουσες τάξεις προσπαθούν να οχυρώσουν τα συμφέροντά τους  οικοδομώντας ευρύτερες κεντροαριστερές και κεντροδεξιές συμμαχίες. Χρησιμοποιούν σα βρόχο την αστική δημοκρατία για να πνίξουν στη γένεσή τους λαϊκές εξεγέρσεις  στη Λατινική Αμερική, όπου αυτή τη στιγμή βρίσκεται εν ενεργεία το πιο προωθημένο σχήμα κυβερνητικής Κεντροαριστεράς (η κυβέρνηση Λούλα στη Βραζιλία) κι από την άλλη η πλημμυρίδα της εξέγερσης δεν σταματά ( Αργεντινή, Βολιβία, Περού κ.α). Στην Ευρώπη υπάρχει όξυνση και κλιμάκωση των ταξικών συγκρούσεων και, παρά τις επί μέρους αποτυχίες του διεκδικητικού κινήματος (στη Γαλλία, Γερμανία) στη πρώτη φάση αυτού του νέου κύματος, τίποτα ακόμα δεν έχει κριθεί. Την ίδια στιγμή οι δεξιές κυβερνήσεις που διαδέχτηκαν τις χρεοκοπημένες κεντροαριστερές κυβερνήσεις - με πιο «κλασικό» παράδειγμα την παραπαίουσα κυβέρνηση του μπουφόνου Μπερλουσκόνι- κάθε άλλο παρά είναι σε θέση να αναχαιτίσουν και να ελέγξουν την επιδεινούμενη κατάσταση. Είναι φανερό ότι νέες μορφές κεντροαριστερής ταξικής συνεργασίας με δορυφοροποίηση της Αριστεράς ( αλλά και της άκρας Αριστεράς...) βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

       Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια εντάσσονται κι οι τελευταίες προεκλογικές κινήσεις της κυβέρνησης Σημίτη. Χρειάζεται και το κυβερνόν Κόμμα αλλά προπαντός η ίδια η άρχουσα τάξη κι ο ιμπεριαλισμός μια «αναδόμηση» του συστήματος με άξονα το δίπολο Κεντροαριστερά / Κεντροδεξιά. Προς αυτή τη κατεύθυνση έγιναν στο πρόσφατο παρελθόν κι όλες οι δημαγωγικές κινήσεις προς τη κατεύθυνση του «αντιπαγκοσμιοποιητικού» κι αντιπολεμικού κινήματος, προωθώντας μέσω του ΣΥΝ και του Φόρουμ την δορυφοροποίηση και των ριζοσπαστικών τμημάτων του κινήματος μαζί και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

       Ο ΣΥΝ  το πολιτεύεται σαν να λέει «Τραβάτε με κι ας κλαίω», διαμαρτύρεται, απαιτεί, συζητάει και προπαντός κοιτάζει πώς να εκποιήσει σε ψήφους το άνοιγμά του στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ.. Το ΚΚΕ διατελεί εν πλήρει συγχύσει καθώς ψάχνει και δεν βρίσκει τον δικό του ζωτικό χώρο μέσα σε ένα κλυδωνιζόμενο κι αναδομούμενο αστικό πολιτικό σύστημα. Για την ώρα προτιμάει το βήμα σημειωτόν, αρνούμενο τις κυβερνητικές προτάσεις, ζητώντας απλή αναλογική και μένοντας πάντα στα πλαίσια ενός μαχητικού ρεφορμισμού κι απέλπιδος ψηφοθηρίας σε μια διαρκώς συρρικνούμενη βάση.

      Οι ευθύνες  γίνονται πιο μεγάλες για τις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς. Η συγκρότηση παλιότερα της Λαϊκής Αντιπολίτευσης και της Μαχόμενης Αριστεράς, αργότερα του ΜΕΡΑ και της «Πρωτοβουλίας Αγώνα» εκφράζουν την αντίσταση στην ενσωμάτωση στην αστική τάξη πραγμάτων και τη δορυφοροποίηση στη καθεστωτική Αριστερά, την ανάγκη και τη τάση συσπείρωσης του πιο ριζοσπαστικού τμήματος των εργαζομένων και της νεολαίας. Τα βήματα αυτά, στα οποία εξ αρχής συμμετείχε και συμμετέχει ενεργά το ΕΕΚ είναι σημαντικά, κανείς δεν μπορεί ούτε πρέπει να τα μηδενίσει- αλλά δεν αρκούν. Γίνεται τελευταία, με αφετηρία ιδιαίτερα την επιτυχημένη παρέμβαση της Πρωτοβουλίας Αγώνα στη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική πολύς λόγος για την ανάγκη ενός μετωπικού πόλου των δυνάμεων της επαναστατικής Αριστεράς. Η κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος κάνει ακόμα πιο επιτακτική τη συγκρότησή του. Βρισκόμαστε, όμως, πίσω από τα απαιτούμενα. Χρειάζεται προγραμματική-πολιτική προετοιμασία, επεκτείνοντας και βαθαίνοντας  ό,τι μέχρι τώρα κατακτήθηκε συλλογικά. Χρειάζεται διαρκής παρέμβαση του ΜΕΡΑ και της Πρωτοβουλίας Αγώνα στις κεντρικές πολιτικές μάχες και τις ταξικές συγκρούσεις, πανελλαδική δικτύωση των ταξικών σχημάτων πάλης μέσα στο συνδικαλιστικό  πολιτικο-διεκδικητικό κίνημα, κινητοποίηση της νεολαίας σε νέες βάσεις. Όσον αφορά δε τις επικείμενες εκλογές δεν μπορούμε να τηρούμε στάση στρουθοκαμήλου όταν  εκατομμύρια λαού θα τους απασχολεί το ζήτημα των αλλαγών στην πολιτική εξουσία κι οι συνέπειές του στη ζωή τους. Το ΕΕΚ υποστηρίζει την ανάγκη μιας ενεργητικής συμμετοχής της επαναστατικής Αριστεράς και στην εκλογική μάχη.

    Άμεσοι επόμενοι σταθμοί της δράσης μας είναι:

·        Η παγκόσμια αντιπολεμική κινητοποίηση στις 27 Σεπτεμβρίου ενάντια στην κατοχή του Ιράκ και της Παλαιστίνης, για τη νίκη της Ιρακινής Αντίστασης και της παλαιστινιακής Ιντιφάντα.

·        Η κινητοποίηση με την ευκαιρία των 30χρονων της λαϊκής εξέγερσης του Πολυτεχνείου

·        Η προετοιμασία της εκλογικής μάχης

·        Η προώθηση της συσπείρωσης των δυνάμεων της ταξικής Αριστεράς στο συνδικαλιστικό διεκδικητικό κίνημα σε πανελλαδική κλίμακα

·        Η υπεράσπιση των δημοκρατικών-λαϊκών δικαιωμάτων ενάντια στο τρομοκρατικό «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» του Μπους κι ενόψει των προηλειμμένων αποφάσεων στις δίκες αυτών που διώκονται σαν μέλη της 17 Ν και του ΕΛΑ

·        Η διεθνής συμμετοχή στις επόμενες κινητοποιήσεις διεθνώς του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης

·        Η ανάπτυξη του Βαλκανικού Σοσιαλιστικού Κέντρου «Κριστιάν Ρακόφσκυ» στη περιοχή μας

·        Η προετοιμασία για το Παγκόσμιο Συνέδριο της Κίνησης για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς στο Μπουένος Άϋρες το 2004

 05/08/2003