"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

Πολιτικά Θέματα

Αρχείο

ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Σήμερα, οι δυο αγγλοσαξονικές χώρες που γέννησαν τη θεωρία και πρακτική της «μείωσης του κράτους», πρωτοστατούν σε μια νέα προσπάθεια: στην «επανίδρυση του κράτους». Ο Καραμανλής στην προσπάθειά του να εκφράσει τις σύγχρονες αντιδραστικές τάσεις της αστικής τάξης, λάνσαρε το σύνθημα της «επανίδρυσης του κράτους» πριν τις δημοτικές. Αυτοί που πρωτοστάτησαν στην Ελλάδα για τη «μείωση του

κράτους», πρωτοστατούν τώρα για την «επανίδρυσή» του. Η Νέα Δημοκρατία κάνει ασκήσεις θεωρίας, το ΠΑΣΟΚ ασκήσεις πρακτικής.

Και μόνο μια βιαστική περιγραφή των δεδομένων είναι καταλυτική. Στις ΗΠΑ ψηφίζονται τρεις νόμοι ενίσχυσης των κατασταλτικών λειτουργιών: ο «Πάτριοτ Ακτ», ο ΤΙΠΣ, ο «Χομ Σεκιούριτι». Δημιουργείται ένας συμπληρωματικός στρατός «λαϊκών χαφιέδων συνεργατών» των μυστικών υπηρεσιών πλάι στους 200.000 (επίσημα) καταγεγραμμένους πράκτορες. Δημιουργείται ένα γιγαντιαίο υπερυπουργείο Eθνικής Aσφάλειας που θα συντονίζει και τις πέντε μυστικές υπηρεσίες. Για πρώτη φορά από τον αμερικανικό εμφύλιο ο στρατός των ΗΠΑ, ένας στρατός επαγγελματιών, μαστουρωμένων και λούμπεν δολοφόνων, αναλαμβάνει αστυνομικά καθήκοντα. Στη Μ. Βρετανία ψηφίζονται δυο τρομονόμοι, δεκάδες χιλιάδες κάμερες είναι παντού τοποθετημένες (75 φορές κατά μέσο όρο καταγράφεται ένα άτομο την ημέρα!), συλλαμβάνονται όσοι πίνουν μπίρα σε δημόσιο χώρο. Σε όλη την Ευρώπη καταργείται το πολιτικό άσυλο, όπως δραματικά έρχεται στην επιφάνεια μετά τη σύλληψη του υπαρχηγού των Τσετσένων στην Κοπεγχάγη. Ο ευρωτρομονόμος ισχύει, ενώ έρχονται στο φως οδηγίες της Ευρωπόλ για διείσδυση πρακτόρων σε αριστερές οργανώσεις και συνδικάτα. Πέρα από τους νόμους, η πρακτική αντιμετώπισης των διαδηλώσεων στο Γκέτεμποργκ, τη Γένοβα, τη Νίκαια κ.ά., αποκτά άλλες διαστάσεις. Ο Μπερλουσκόνι στην Iταλία εξομοιώνει ενάμισι εκατομμύριο απεργούς με τρομοκράτες.

Οι διεθνείς συμβάσεις μεταξύ των στρατών ισχύουν, αλλά όχι για τον εσωτερικό εχθρό, όπως αποδείχτηκε στη Μόσχα, με τη χρήση μιας χημικής «βόμβας νετρονίου» που σκοτώνει αμάχους, αλλά δεν καταστρέφει τα κτίρια.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρωτοπορία αυτών των τάσεων. Ο πρώτος τρομονόμος δοκιμάζεται στην πράξη ενώ έρχεται και δεύτερος. Η ΕΥΠ αναδιαρθρώνεται, ο Σύρρος της αντιτρομοκρατικής επισκέπτεται τον Παπαντωνίου για νέα συνεργασία μυστικών υπηρεσιών και στρατού. Ο στρατός δημιουργεί ειδικά σώματα αντιμετώπισης «ταραχών», με πρόσχημα τους Oλυμπιακούς Aγώνες. Η Ασφάλεια παίζει το ρόλο των ΜΜΕ και τα ΜΜΕ το ρόλο της Ασφάλειας. Η πολιτική διαπάλη αντιδραστικοποιείται, όπως αποδείχτηκε στις δημοτικές εκλογές, με το όργιο χρήματος, διαπλοκής και εκβιασμών κεντρικού και τοπικού κράτους.

Πρόκειται συνεπώς για μια νέα ποιοτικά κατάσταση, που οδηγεί στην εμφάνιση ενός «νέου αστικού κράτους», που αναδιατάσσει, συγχωνεύει και κάνει πιο αποτελεσματική τη λειτουργία των επιμέρους πλευρών του. Παρουσιάζεται μια νέα διαπλοκή του πολιτικού προσωπικού, της αστυνομίας, του στρατού, των ΜΜΕ, της τοπικής αυτοδιοίκησης, των διεθνών σχέσεων.

Η ενίσχυση των κατασταλτικών λειτουργιών του κράτους, όπως έχουμε πολλές φορές τονίσει, είναι τάση που απορρέει από τους νέους συνδυασμούς βαθύτερης εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Αυτή η τάση οδηγεί σε μεγαλύτερη απόσπαση το αστικό κράτος από την κοινωνία. Το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του είναι ο κύριος επιτιθέμενος σε βάρος των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων τάξεων, στρωμάτων και ομάδων.

Κι όμως: με μια τεράστια ιδεολογική εκστρατεία υπό τον τίτλο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», ο κυρίαρχος τρομοκράτης, η αστική τάξη, επιχειρεί να εμφανιστεί ως αμυνόμενη, ως θύμα, με στόχο να εμφανίσει σε αυτό τον πόλεμο κατά των εκμεταλλευομένων στοιχεία «δίκαιου αγώνα». Και κυρίως για να επιτεθεί εναντίον της αντι-βίας που γεννάει αντικειμενικά. Απέναντι σε αυτή, χρησιμοποιεί μια σειρά επιχειρημάτων, που στην Ελλάδα έρχονται ως αποτέλεσμα των θεωριών γύρω από την «17 Νοέμβρη» και την «τρομοκρατία».

ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

H αστική τάξη επιχειρεί μια σκόπιμη απόκρυψη, συσκότιση ή υποβάθμιση των πραγματικών αιτιών που γεννούν την αντίδραση στην αστική και ιμπεριαλιστική βία. Τα κοινωνικά και ταξικά αίτια παρουσιάζονται ως ιδεολογικές διαφορές: Δεν φταίει η υποβάθμιση της θέσης των αραβομουσουλμανικών χωρών στο διεθνή καταμερισμό από τα κυρίαρχα έθνη, αλλά ο ισλαμισμός. Δεν φταίει η κοινωνική και εθνική καταπίεση των Τσετσένων αλλά η θρησκεία.

Για την εμφάνιση όλων των μορφών αντίδρασης στη βία του καραμανλικού κράτους, σύμφωνα με τους αστούς απολογητές, φταίνε κάποιοι «κολλημένοι» στην αντιδικτατορική πάλη, που δεν κατανόησαν την κοινοβουλευτική δημοκρατία, η «ξεπερασμένη»Αριστερά, το «αντιιμπεριαλιστικό» ΠΑΣΟΚ κ.τλ.

Aιτία δεν είναι η ανάπηρη δημοκρατία της μεταπολίτευσης, η ψόφια αποχουντοποίηση των ελεύθερα κυκλοφορούντων βασανιστών, η αμερικανοθρεμμένη Νέα Δημοκρατία, που γέννησαν, μαζί με το μαζικό εργατικό και λαϊκό κίνημα και τις μορφές ατομικής βίας.

Και επί ΠΑΣΟΚ, η μαζική διάψευση των ελπίδων από την «Aλλαγή», τα σταθεροποιητικά πακέτα Σημίτη κ.λπ., οδήγησαν από τη μια σε ένα νέο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα και από την άλλη σε επανεμφάνιση μορφών ατομικής βίας. Το ίδιο έγινε και επί Μητσοτάκη.

Στην αστική ερμηνεία προσχώρησε και ένα τμήμα της Αριστεράς, η νατοϊκή, εκσυγχρονιστική Αριστερά (ΑΕΚΑ, Δαμανάκη κ.λπ.). Το ΚΚΕ δεν μπαίνει καν στον κόπο να αναλύσει τα αίτια, ο Συνασπισμός υπερασπίζεται την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ακόμα και την καραμανλική (που την υπεράσπισαν τότε ο Κύρκος και ο Θεοδωράκης).

Σαν δεύτερη γραμμή ερμηνείας, οι αστοί παραδέχονται κάποια «κοινωνικά αίτια» για την εμφάνιση μορφών αντι-βίας. Ποτέ όμως ταξικά αίτια. Φταίει για αυτούς η αντίθεση γενικά φτώχιας και πλούτου, η αδικία, η ανισότητα (Κάρτερ, Σόρος, εδώ Στεφανόπουλος, ακόμα και Σημίτης). Και μετά καταλήγουν σε μια ακατάσχετη ηθικολογία, σε έναν ανθρωπιστικό βερμπαλισμό, σε ευχολόγια και φτηνό «συνδικαλισμό». Αντί για πάλη κατά του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και του διεθνούς ιμπεριαλισμού, προτείνουν «εξανθρωπισμό» του καπιταλισμού, «εκδημοκρατισμό» του ΔΝΤ, του ΠΟΕ και της Νέας Τάξης, διορθώσεις στο κοινοβουλευτικό σύστημα. Ένα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς (εδώ, Συνασπισμός και κινηματισμός) σύρεται σε αυτή τη θεωρία, ενώ αυτό το δρόμο βαδίζει και το ΚΚΕ με το νεόκοπο «αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο».

Η αστική τάξη προσπαθεί επίσης να αποκρύψει ή να συγκαλύψει τις πραγματικές ταξικές διαφορές ανάμεσα στα διάφορα ρεύματα και οργανώσεις αντιβίας. Είναι η θεωρία της ταύτισης ή, πιο εκλεπτυσμένα, των «συγκοινωνούντων δοχείων». Και μάλιστα, καταγγέλλει όποιον τολμά να διαχωριστεί. Μαοϊκοί, τροτσκιστές, αντιιμπεριαλιστές, ΝΑΡ, ΚΚΕ (μ-λ), αναρχικοί και «17 Νοέμβρη», όλοι «ένα χαρμάνι». Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και «τρομοκρατίας», του Αφγανιστάν της Αλ Κάιντα, της Χαμάς και του Λαϊκού Μετώπου κ.λπ. Η επαναστατική Αριστερά οφείλει να καταπολεμήσει αυτή τη θεωρία όπως έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να διαχωρίζεται από το ΚΚΕ και τον Συνασπισμό, χωρίς να δίνει «πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης» στο αστικό κράτος, έτσι έχει το δικαίωμα να κάνει πολεμική στις οργανώσεις ατομικής βίας και να διαχωρίζεται από την οποιαδήποτε «17 Νοέμβρη», διατηρώντας το κύριο μέτωπο κατά του κράτους και της κυβέρνησης.

Ακόμα: Η αστική τάξη επιχειρεί να αποκρύψει ή να συγκαλύψει τις παρεμβάσεις, συμμαχίες ή την πολιτική αξιοποίηση των πιο «κοντινών» σε αυτή μορφών δίκαιης αντίδρασης ή αντιβίας, για να τις εντάξει στους ανταγωνισμούς της και στην επίθεση εναντίον των επαναστατικών εργατικών ρευμάτων. Οι ΗΠΑ συμμάχησαν και αξιοποίησαν την, Ουτσεκάδικη, δίκαια αντίδραση στον Μιλόσεβιτς, για επίθεση εναντίον του. Αξιοποιούν τους Τσετσένους κατά των Pώσων (βλ. αποκάλυψη Σπίγκελ). Η ελληνική αστική τάξη αξιοποίησε το ΡΚΚ εναντίον της Τουρκίας. Τμήματα του κεφαλαίου αξιοποιούν την ατομική αντιβία, ακόμα και την «17 Νοέμβρη» εναντίον ανταγωνιστών τους. Επίσης τμήματα της αστικής τάξης κολάκευαν κατά καιρούς του «λαϊκούς ήρωες» της «17 Νοέμβρη». Η δυνατότητα αξιοποίησης έχει επίσης ταξικά και πολιτικά αίτια, τα οποία βρίσκονται στον αστικό, μικροαστικό ή μη εργατικό χαρακτήρα διαφόρων ρευμάτων και μορφών αντιβίας που δημιουργούν το έδαφος της αξιοποίησης. Η αξιοποίηση είναι κυρίως πολιτική: η αρχική ταύτιση συμφερόντων οδήγησε στη συμμαχία ΗΠΑ ισλαμιστών, η μετέπειτα διάσταση συμφερόντων οδηγεί στον πόλεμο αναμεταξύ τους.

Η αστική τάξη επιχειρεί ιδιαίτερα να συγκαλύψει την προσπάθεια για οργανωτική παρέμβαση, διείσδυση, διάβρωση γενικά των μαζικών οργανώσεων και ειδικά των οργανώσεων ατομικής αντίδρασης. Επιχειρεί να αποκρύψει την παρέμβαση της ΚΥΠ, της ΕΥΠ, της ΣΙΑ, της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Ενώ νομοθετεί την προβοκατόρικη διείσδυση (τρομονόμος, Ευρωπόλ), καταγγέλλει όποιον αποκαλύπτει αυτή την πλευρά για «προβοκατορολογία» και «σεναριολογία». Δεν είναι τυχαία, η ιδεολογική τρομοκρατία κατά της «σεναριολογίας», ταυτόχρονα και την ίδια ημέρα, από τα κύρια άρθρα των εφημερίδων Ελευθεροτυπία, Καθημερινή και Νέα, αμέσως μετά την παράδοση Κουφοντίνα. Δεν είναι τυχαία η μη κλήση (ακόμα) για απολογία των Αλεξάκη, Κρυστάλη. Φυσικά, η επαναστατική Αριστερά δεν μπορεί να καταδικάζει όλους ως πράκτορες, γιατί αυτή η θεωρία έρχεται σε αντίθεση με την ταξική ερμηνεία γέννησης του φαινομένου της «ατομικής τρομοκρατίας». Ωστόσο, αυτή η πλευρά υπάρχει και ενισχύεται.

Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί η επαναστατική Αριστερά να αφήνει στο απυρόβλητο αυτό που η αστική τάξη επιδιώκει: τα καρφώματα, τη συνεργασία, την «ομολογία». Ακόμη και η συνεργασία με την Ασφάλεια που είναι προϊόν πίεσης, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Στο μέλλον θα αποκαλυφθούν τα αίτια, το βάθος και η έκταση των συνεργασιών.

Η αστική τάξη χρησιμοποιεί όλες αυτές τις θεωρίες και μεθοδεύσεις κυρίως για να αντιμετωπίσει και να εξουδετερώσει τη μαζική εργατική επαναστατική αντι-βία, το ταξικό εργατικό κίνημα, την επαναστατική και κομμουνιστική Αριστερά. Για να ηγεμονεύσει πάνω τους, κατευθείαν αν είναι δυνατό, ή δια μέσου της ηγεμονίας των άλλων εργατικών ή μικροαστικών ρευμάτων.

15/11/2002