|
"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ" Πολιτικά Θέματα |
||||
|
|
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
μολυβιά που τράβηξαν σε αυτά τα δύο μεγέθη έγραψαν: Έλλειμμα και όχι πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της τάξης 1% και χρέος ίσο με το 105,2% του ΑΕΠ. Σε ότι αφορά το 2003, η αρχική εκτίμηση της κυβέρνησης για πλεόνασμα της τάξης του 0,5%, μετατρέπεται σε έλλειμμα της τάξης του 0,7 ή ακόμη και 0,8% του ΑΕΠ, ενώ η πρόβλεψη για μείωση του χρέους στο 99,3% του ΑΕΠ αναθεωρείται προς τα πάνω μια και το χρέος πλέον ανέρχεται στο 101,3%. Τελείωσαν τα ψέματα λοιπόν για την ισχυρή Ελλάδα του εκσυγχρονισμού που μέσα από λογιστικές απάτες, αντίστοιχες αυτών που αποκαλύπτονται καθημερινά στον επιχειρηματικό κόσμο των ΗΠΑ κάνοντας να τρίζουν τα θεμέλια πολυεθνικών κολοσσών επεδίωξε μια σειρά στόχους. Αρχικά να εξαπατήσει τους κοινοτικούς, δείχνοντας στη Φραγκφούρτη, όπου εδρεύει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ότι συμμορφώνεται με τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει. Δεσμεύσεις που αποτελούσαν όρο εκ των ων ουκ άνευ για να ενταχθεί η Ελλάδα έστω και καθυστερημένα στην ευρωζώνη. Αυτή η πρακτική παρουσίασης ψευδών στοιχείων αλά Ένρον δεν επέσειε και την εσχάτη των ποινών, αν δούμε ότι το ταξίδι των εμπειρογνωμόνων της Γιουροστάτ περιλαμβάνει όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, σηματοδοτώντας το επίσημο τέλος της δημιουργικής λογιστικής στη γηραιά ήπειρο. Ο σημαντικότερος αποδέκτης όμως των λογιστικών απατών της κυβέρνησης ήταν στο εσωτερικό, όχι στο εξωτερικό. Με τα προγράμματα λιτότητας να διαδέχονται το ένα το άλλο, επί δέκα ολόκληρα χρόνια, ο Σημίτης κάτι έπρεπε να έχει να επιδεικνύει στους εργαζόμενους που αμφισβητούσαν αυτή την πολιτική. Η δημοσιονομική εξυγίανση, έστω και σαν προϊόν απάτης, έκλεινε στόματα. Έδινε υλικό απροσχημάτιστης προπαγάνδας στον τύπο, στις συνεντεύξεις υπουργών, στα προεκλογικά φυλλάδια. Έδειχνε ότι «ο τόπος νοικοκυρεύεται» για να χρησιμοποιήσουμε τη ορολογία τους. Συνεπώς η λιτότητα έπιανε τόπο και δεν πήγαινε χαμένη Εξ ίσου καθοριστικά αυτή η φιλολογία αποσκοπούσε να διασκεδάσει την διάχυτη αίσθηση ότι η δημοσιονομική κρίση είναι παρούσα. Ο Σημίτης και όλοι οι παπατζήδες της Πλατείας Συντάγματος, από τον Αλέκο Παπαδόπουλο, τον Γιάννο Παπαντωνίου μέχρι και τον σημερινό αστέρα Νίκο Χριστοδουλάκη, αποκρύπτοντας την εικόνα της δημοσιονομικής κρίσης εκτόνωναν και τις πιέσεις από το κεφάλαιο για την πολιτική τους ανεπάρκεια να αντιμετωπίσουν αποφασιστικά την μόνιμη, διαρθρωτική κρίση του ελληνικού καπιταλισμού. Με αυτό τον τρόπο όμως διεύρυναν τις κοινωνικές, πολιτικές και ιδεολογικές τους συμμαχίες. Πρόσδεναν στο άρμα του εκσυγχρονισμού τμήματα του κεφαλαίου που στέκονταν με επιφύλαξη απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, ενθυμούμενα τη δεκαετία του γ80, και συνάμα ανερχόμενα μικροαστικά στρώματα και τμήματα της μισθωτής εργασίας, που μόνο κατ όνομα υπάγονται στους κόλπους της, τα οποία στην προοπτική της υπέρβασης των διαρθρωτικών αδυναμιών του ελληνικού καπιταλισμού και της κρίσης διέβλεπαν τη βελτίωση της δικής του θέσης και την κοινωνική τους άνοδο. Την εβδομάδα που πέρασε, γυμνός βασιλιάς πλέον η κυβέρνηση Σημίτη, προκειμένου να καλύψει το κενό που βούλωναν επί χρόνια οι μεγαλοστομίες της για τη δημοσιονομική εξυγίανση, ανακοίνωσε επίσημα μια σειρά βαθιά αντιδραστικών μέτρων που θα ενσωματωθούν στο νέο προϋπολογισμό. Με τη δαμόκλειο σπάθη των ελλειμματικών προϋπολογισμών να δικαιολογεί πλέον την πιο αντιλαϊκή πολιτική ανακοινώθηκαν νέες ιδιωτικοποιήσεις, ώστε να αυξηθούν τα δημόσια έσοδα και να μειωθούν τα ελλείμματα, πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας για να μειωθούν κι άλλο οι δαπάνες του δημοσίου, απγ το οποίο φυσικά θα εξαιρούνται οι πολεμικές και οι επενδυτικές δαπάνες Όσο για το άλλο έλλειμμα των εργατικών αμοιβών που επίσημα πλέον κατατάσσει την Ελλάδα του χαμηλότερου εργατικού κόστους στο πλαίσιο της ευρωζώνης, σε Ταϊβάν της Ευρώπης, σιγή ιχθύος ή ιχθύος ή καλύτερα ενοχής 14/11/2002 |
|||
