Φοβερός
πόλεμος για τη μοιρασιά
δισεκατομμυρίων μεταξύ των
κυρίαρχων μερίδων των πολυκλαδικών
μονοπωλιακών ομίλων.
Στο
όνομα του «πλουραλισμού της
ενημέρωσης» παραδόθηκαν τα ΜΜΕ
στους ιδιώτες. Αποτέλεσμα η
δημιουργία μονοπωλιακών ομίλων που
κυριαρχούν στην «αγορά ιδεών». Στον
αέρα και την ιδιωτική ασυδοσία οι
δημόσιες συχνότητες. Πόλεμος για τη
μοιρασιά τους. Τυπικά ανεξάρτητο το
ΕΣΡ. Η εμπειρία των ΗΠΑ. Η ιδεολογική
διαπάλη μεταξύ «ρύθμισης» και «απορρύθμισης».
Το
αληθινό περιεχόμενο του «πολέμου
κατά της διαπλοκής» του Κ. Καραμανλή.
Γαλάζια
τζάκια
και ΜΜΕ, όρος για τη μακρόχρονη
παραμονή της Νέας Δημοκρατίας στην
εξουσία. Ο «βασικός μέτοχος», τα «παρένθετα
πρόσωπα» και οι «οφ σορ» εταιρείες.
Ανελέητος ανταγωνισμός για τη
διανομή και αναδιανομή της δημόσιας
περιουσίας από νέο Κοινοτικό
Πλαίσιο Στήριξης, ιδιωτικοποιήσεις,
δημόσια γη, τζόγο και εξοπλιστικά
προγράμματα.
Στην
εποχή του «πολεμικού καπιταλισμού»,
κάθε κυβέρνηση που σέβεται τον
εαυτό της ξεκινά και έναν πόλεμο.
Βέβαια, καθείς με τον τρόπο του: Ο
πλανητάρχης δίχασε τις Ηνωμένες
Πολιτείες με έναν πλανητικό πόλεμο.
Ο Κ. Καραμανλής ετοιμάζεται να
διχάσει τη χώρα με έναν…χαρτοπόλεμο:
Με πιστοποιητικά «διαφάνειας» του
ΕΣΡ και με νόμους για το «βασικό
μέτοχο» και τα «παρένθετα πρόσωπα».
Ο πολυαναμενόμενος «πόλεμος κατά
της διαπλοκής» που έχει ξεκινήσει η
κυβέρνηση της ΝΔ σε συμμαχία με
συγκεκριμένους μονοπωλιακούς
ομίλους, διεξάγεται κάτω από τις
παντιέρες του «υγιούς ανταγωνισμού»,
του «δημόσιου συμφέροντος» και,
βέβαια, της «δημοκρατίας». Παρότι
χιλιομπαλωμένες οι παντιέρες,
φαίνεται ότι ο πόλεμος συνεπαίρνει
τους πολιτικούς μας ηγέτες και στο
κοιμισμένο τοπίο της συναίνεσης
πέφτουν παθιασμένες μπαταριές. Μια
μάχη κατά της διαπλοκής ομίλων-ΜΜΕ-κράτους
έχει τόσες πιθανότητες να στεφθεί
με επιτυχία, όση και η προσπάθεια να
αδειάσει το Αιγαίο με ένα κόσκινο.
Αυτό το γνωρίζει πριν από όλα ο
πρωθυπουργός και το επιτελείο του.
Όμως, άλλοι είναι οι στόχοι τους. Και
αξίζουν το πάθος. Η αποτυχία ή
επιτυχία τους συνδέεται με το εάν η
σημερινή κυβέρνηση θα αποτελέσει
μια σύντομη γαλάζια παρένθεση ή εάν
θα στρογγυλοκαθήσει για μερικές
τετραετίες στο σβέρκο μας. Μόνο με
την πολιτική της νίκη και ένα
γαλάζιο κρατικό μηχανισμό είναι
αμφίβολο εάν θα καταφέρει να
περάσει τα σκληρά μέτρα που
ετοιμάζει χωρίς να καταρρεύσει.
Είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου να
αποκτήσει η ΝΔ τα δικά της
επιχειρηματικά τζάκια, τα δικά της
ΜΜΕ και – στο μέλλον – έναν πρόεδρο
στη ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ. Επί του τρίτου
πυλώνα, ίσως τη βολεύει να υπάρχει
στην κορυφή του μια ελεγχόμενη
αντιπολίτευση. Αλλά, χωρίς ισχυρά
ΜΜΕ, χωρίς μεγάλους
επιχειρηματικούς ομίλους που να τη
στηρίζουν και να στηρίζονται σε
αυτήν, μακροημέρευση στην
πρωθυπουργική καρέκλα δεν υπάρχει
για τον Κ. Καραμανλή και για το κόμμα
του. Η κυβέρνηση σπρώχνεται και
παράλληλα προσπαθεί να αξιοποιήσει
τον επιχειρηματικό πόλεμο για τη
διανομή και αναδιανομή της πίτας
που είναι τεράστια. Την ίδια στιγμή,
προσπαθεί να αντλήσει κύρος και να
αξιοποιήσει προς όφελός της την
κοινωνική δυσαρέσκεια για την
κατάντια στην οποία έχουν οδηγήσει
τα ΜΜΕ οι βαρόνοι ιδιοκτήτες τους.
Οι εργαζόμενοι, η Αριστερά και
ιδιαίτερα η επαναστατική Αριστερά
έχουν κάθε λόγο να πάρουν μέρος σε
αυτόν τον «πόλεμο» και να μη
φυγομαχήσουν, όπως προτείνει το ΚΚΕ.
Τους αφορά. Μόνο που πρέπει να πάνε
με τα δικά τους όπλα και όχι με τα «θεσμικά»
παιγνιδάκια, όπως προτείνει ο
Συνασπισμός.
Το
ΠΟΛΙΤΙΚΟ
ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει
για το θέμα αυτό ένα άρθρο του
συνεργάτη μας ΚΩΣΤΑ
ΜΑΡΚΟΥ το
οποίο υπάρχει και στο ΠΡΙΝ
που
κυκλοφορεί.
Στο όνομα του πλουραλισμού της ενημέρωσης τα ΜΜΕ παραδόθηκαν στους ιδιώτες
Η κυρίαρχη άποψη για τη «διαπλοκή»
σήμερα έχει σχεδόν αποκλειστικά
περιοριστεί στις σχέσεις μεταξύ
επιχειρηματιών που κατέχουν
μέσα μαζικής ενημέρωσης και
ταυτόχρονα αναλαμβάνουν την
εκτέλεση δημόσιων έργων,
προμηθειών ή την παροχή
υπηρεσιών του δημοσίου.
Δεν περιλαμβάνονται οι
σχέσεις ισχυρών επιχειρηματιών και
πολιτικών, το «πολιτικό χρήμα», η
συγκέντρωση των μέσων ενημέρωσης σε
λίγα χέρια, οι σχέσεις επιχειρήσεων,
κράτους και δημοσιογράφων και άλλες
πλευρές που κατά καιρούς έχουν
συμπεριληφθεί στον όρο «διαπλοκή».
Η νομική μορφή του προβλήματος
εντοπίζεται: Στο «βασικό μέτοχο»
ΜΜΕ, που μέχρι τώρα θεωρείται όποιος
κατέχει πάνω από 5%. Στη δυνατότητα «παρένθετων
προσώπων» (συγγενών ή «ανθρώπων-σκιών»)
ενός επιχειρηματία να κρύβουν τον
αληθινό ατομικό ιδιοκτήτη. Στη
χρήση υπεράκτιων εταιρειών (οφ σόρ)
για τον ίδιο λόγο. Το πρώτο έχει
ξεπεραστεί πλέον και το πρόβλημα
εντοπίζεται στα «παρένθετα πρόσωπα»
και στις υπεράκτιες εταιρείες. Για
παράδειγμα: Στη μετοχική σύνθεση
της Πήγασος
Εκδοτική ΑΕ (Εθνος, Ημερησία,
Ζάπινγκ κ.ά.), ιδιοκτήτες
φαίνονται οι Γιώργος Μπόμπολας,
Μαρία Μπόμπολα, Φώτης Μπόμπολας και
Μπούρντα Χόλντιγκ. Η Πήγασος
Εκδοτική ελέγχει επίσης το 21% του Μέγκα
μέσω της εταιρείας Τηλέτυπος,
μαζί τον Τεγόπουλο (11,7%) και τον
ΔΟΛ (10,8%). Ο γιός του Γιώργου,
Λεωνίδας Μπόμπολας που κατέχει το
18,9% της Ελληνικής
Τεχνοδομικής και είναι ο
κυρίαρχος του πολυκλαδικού
μονοπωλιακού ομίλου Μπόμπολα με
κύρια δραστηριότητα στον κλάδο
κατασκευών (ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ ΑΕ, ΑΚΤΩΡ κ.ά.)
εμφανίζεται τυπικά να μην έχει
σχέση με μέσα ενημέρωσης. Παράλληλα,
στη σύνθεση των μετόχων
εμφανίζονται υπεράκτιες εταιρείες
που καλύπτονται από το σκοτάδι των
φορολογικών και επιχειρηματικών
παραδείσων όπου εδρεύουν (σε νησιά
της Μάγχης, της Καραϊβικής, στην
Κύπρο, τη Μάλτα κ.ά.), με διάφορα
ποσοστά. Στην πλειοψηφία τους είναι
εταιρείες-μαϊμού των γνωστών
ιδιοκτητών για να καλύπτουν τις
δραστηριότητές τους. Όλα τα
παραπάνω σαν μέθοδοι του «επιχειρείν»
ισχύουν επίσης για τον όμιλο Ιντρακόμ,
τον ΔΟΛ, τον όμιλο Σαραντόπουλου, αλλά
και για κάθε σοβαρό πολυκλαδικό,
πολυεθνικό, μονοπωλιακό όμιλο, όπως
οι όμιλοι Βαρδινογιάννη, Αλαφούζου,
όλων των τραπεζών, των μεγάλων
ημικρατικών επιχειρήσεων (ΟΤΕ, ΔΕΗ
κλπ.).
Οι σχέσεις αυτές οδήγησαν
στη μονοπώληση των δημόσιων έργων
και των προμηθειών από 4-5 ομίλους
επί ΠΑΣΟΚ, με υπέρογκα κέρδη, ενώ
ταυτόχρονα οι ίδιοι όμιλοι
μονοπωλούσαν (κατείχαν κυρίαρχη
θέση) στην πληροφόρηση. Η θέση αυτή
αμφισβητείται από τους
ανταγωνιστές τους. Το κίνητρο
βρίσκεται στα τεράστια πακέτα, στις
«δουλειές του δημοσίου» που
πρόκειται να μοιραστούν και στα νέα
υπερκέρδη που αυτά υπόσχονται.
Πρόκειται για πακέτα ύψους 14 δις.
Ευρώ ετησίως, δηλαδή για 45 δις. Στα
επόμενα τέσσερα χρόνια! Με την
κατάργηση του «μαθηματικού τύπου» η
ΝΔ προωθεί νομοσχέδιο για τη
λεγόμενη «αυτοχρηματοδότηση» των
δημόσιων έργων, δηλαδή την πλήρη
παράδοση δημόσιας περιουσίας στον
έλεγχο των ομίλων. Με το νομοσχέδιο
θα ρυθμίζονται έργα συνολικού
προϋπολογισμού επτά δις. Ευρώ. Σε
αυτά δεν περιλαμβάνονται μόνο τα «κλασσικά»
δημόσια έργα (δρόμοι κλπ.), αλλά
ακόμη και η κατασκευή και ιδιωτική
εκμετάλλευση νοσοκομείων και
σχολείων, με τη μέθοδο της γέφυρας Χ.
Τρικούπη (ιδιωτική χρηματοδότηση,
ιδιωτική χρήση). Έτσι, στους άμεσα
ενδιαφερόμενους όμιλους, δεν
περιλαμβάνονται μόνον οι
κατασκευαστικές, αλλά και οι
χρηματοδότες, οι τράπεζες.
Παράλληλα, η κυβέρνηση προωθεί
αποφασιστικά την πλήρη παράδοση της
ενέργειας στο ιδιωτικό κεφάλαιο,
ενώ με την πλήρη ιδιωτικοποίηση των
ΟΤΕ (επενδύσεις, σήμερα μισού δις.
Ευρώ), της ΔΕΗ (3,1 δις. Για το 2004-07),
αναμένονται τεράστια φιλέτα στις
προμήθειες. Βασικό κίνητρο
ανταγωνισμού είναι το ξεπούλημα της
δημόσιας γης μέσω της ΕΤΑ ΑΕ, η
αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για
τον τζόγο (φιλέτο αξίας 5 δις. Ευρώ),
οι επενδύσεις στην πληροφορική κλπ.
Πολλά από αυτά περιπλέκονται γύρω
από τα κονδύλια του Δ’ ΚΠΣ, που
αποτελεί το κυριότερο μήλο της
έριδας. Τέλος υπάρχει η χρυσοφόρα
αγορά των εξοπλιστικών, πολεμικών
δαπανών, αξίας άνω των δύο δις. Ευρώ.
Ο «πόλεμος κατά της
διαπλοκής» είναι το όνομα του
ξεπουλήματος της δημόσιας
περιουσίας και του ανταγωνισμού για
τη μοιρασιά της.
ΑΥΡΙΟ: ΟΙ ΒΑΡΟΝΟΙ ΤΩΝ ΜΜΕ ΚΑΙ Η
ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ
