και κοινωνικός χώρος τοποθετείται στη θέση του κατηγορουμένου και θεωρείται ύποπτος. 

Η καταστολή αυτή μεθοδεύεται σε συνδυασμό με ένα όργιο τρομολαγνείας που προωθείται από τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε.. Βασικό συστατικό του καθημερινού δελτίου ειδήσεων και της εφημερίδας, το ζήτημα της «τρομοκρατίας» διαποτίζει αργά αλλά σταθερά τη συνείδηση των πολιτών. Είναι φυσικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο αφού χωρίς την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση θα ήταν αδύνατη η μεθόδευση της καταστολής. Τα Μ.Μ.Ε., φορώντας το προσωπείο της «ανεξαρτησίας» από το κράτος και τους μηχανισμούς του και έχοντας το πλεονέκτημα της καθημερινής παρουσίας τους στη ζωή των πολιτών μπορούν πολύ εύκολα να περνούν μηνύματα στις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Αν προσπαθούσαμε να ορίσουμε την τρομοκρατία θα λέγαμε ότι είναι η χρήση του φόβου ως μέσου για την επίτευξη κάποιων στόχων. Στις μέρες μας η λέξη τρομοκρατία «φοριέται» πολύ, παρόλ’ αυτά συνεχώς ξεχνάμε αυτό τον απλό ορισμό. Έτσι ξεχνάμε τι πραγματικά μας φοβίζει, τι μας απειλεί και μας τρομοκρατεί και εύκολα περνάμε στο να ανάγουμε την ασφάλεια σε ιδανικό.

ΤΙ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ:

Επικράτηση της κοινωνίας παρακολούθησης-ελέγχου : Ολοένα και περισσότερο οι κάμερες μπαίνουν στη ζωή και την καθημερινότητά μας. Από τις κάμερες στα μαγαζιά, που είχαν την ανόητη πρόφαση της προστασίας από κλοπή, γρήγορα περάσαμε στις κάμερες στους κοινόχρηστους χώρους, ενώ σήμερα έχουμε το νέο μόρφωμα που λέγεται ρηάλιτι τηλεπαιχνίδια. Ο κόσμος όλο και περισσότερο φαίνεται να αποδέχεται την ιδέα ότι δεν έχει προσωπικές στιγμές, ότι δεν έχει ιδιαίτερη ζωή, ότι έχει την υποχρέωση να αποτελεί θέαμα. Μήπως η παρακολούθηση των χώρων εργασίας, της αναψυχής και του σπιτιού δεν αποτελεί σήμερα μόνο επιστημονική φαντασία;

Δημιουργία θέματος κοινωνικής-ατομικής ασφάλειας : Συνεχώς γύρω μας ανακινείται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο το ζήτημα της ασφάλειας. Οι πάντες μιλάνε για ασφάλεια, ενώ η αστυνομοκρατία στους δρόμους και στις γειτονιές γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Εν’ όψει ολυμπιακών αγώνων και με τη δικαιολογία της ασφάλειας επιβάλλονται πολιτικές και καταστάσεις που καταστρατηγούν τις ελευθερίες των πολιτών, ενώ η δημοτική αστυνομία αλωνίζει στους δρόμους μπας και κόψει καμιά κλήση για παράνομη στάθμευση. Ο κάθε άνθρωπος πλέον θεωρείται ύποπτος μέχρι να αποδείξει, αν μπορεί,  το αντίθετο.

Κουλτούρα καταστολής-ποινικοποίησης : Η κοινωνία αρχίζει σιγά-σιγά να διακατέχεται από μία κουλτούρα καταστολής κάθε υποψίας διαφορετικότητας. Το διαφορετικό μετατρέπεται σε μεμπτό, το ξεχωριστό μεταφράζεται σε αξιόποινο, όχι σε έναν φανταστικό κόσμο αλλά παντού, γύρω μας, δίπλα μας, μερικές φορές ακόμα και στο ίδιο το μυαλό μας. Μετατρεπόμαστε συνεχώς σε μία κοινωνία ανελευθεριών και απαγορεύσεων, ρυθμίσεων, μεταρρυθμίσεων και ποινών. Η καταστολή της σκέψης εντείνεται με σκοπό την πλήρη υποταγή των ανθρώπων στις επιταγές των ισχυρών, την ισοπέδωση της ιδιαιτερότητας, την παύση της κριτικής. Αντί να μιλάμε για σκεπτόμενους πολίτες μιλάμε για προκατειλημμένους τηλεθεατές.

Τρομολαγνεία-ενοχοποίηση ανθρώπων από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης : Τα ΜΜΕ, ελληνικά και ξένα επιδίδονται σε ένα όργιο τρομολαγνείας. Τα ΜΜΕ δικάζουν και καταδικάζουν με συνοπτικές διαδικασίες, χρησιμοποιώντας για αποδείξεις τις άναρθρες κραυγές κάθε λογής φασιστοειδούς που εμφανίζεται στα τηλεοπτικά παράθυρα και τους μύδρους των δημοσιογράφων της ασφάλειας και της Πρεσβείας. Ταυτόχρονα κρατώντας τα ηνία της καθημερινότητας και άρα και τη διαμόρφωση γνώμης των απλών ανθρώπων κατασκευάζουν ειδήσεις, αλλοιώνουν αλήθειες, δημιουργούν ψέματα.

Κρατική τρομοκρατία : Το κράτος ανοιχτά και ξεδιάντροπα τρομοκρατεί τους ίδιους τους πολίτες. Η τρομοκρατία αυτή δεν απευθύνεται μόνο σε συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα ή πολιτικές ομάδες, όπως παλιότερα, αλλά προς όλους ανεξαιρέτως. Η εποχή που ο εγκληματίας φοβόταν εάν έκανε έγκλημα περνά και δίνει τη θέση της στην εποχή που ο πολίτης φοβάται εάν δε ρουφιανέψει το γείτονά του, εάν δε μπορεί να αιτιολογήσει τις αποφάσεις της καθημερινότητάς του, να αποδείξει που ήταν κάθε ώρα και στιγμή του εικοσιτετραώρου του.

Ποινικοποίηση των πολιτικών & κοινωνικών αγώνων : Σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω εισάγονται τρομονόμοι σε όλα τα κράτη του δυτικού κόσμου οι οποίοι με την επίφαση της ασφάλειας τοποθετούν στη θέση του κατηγορουμένου τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγωνιστές. Διαδηλώσεις χαρακτηρίζονται παράνομες (ακόμα και στις «δημοκρατικές» χώρες της Βόρειας Ευρώπης), συνδικαλιστές φυλακίζονται και ακτιβιστές καταδικάζονται. Οι ισχυροί έχουν καταλάβει πολύ καλά ποιοι είναι οι εχθροί τους και τους κυνηγούν με κάθε μέσο.