KYBE ΡΝΗΣΕΙΣ – ΥΑΙΝΕΣ

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ για τις Ευρωπαϊκές καπιταλιστικές κυβερνήσεις και τις προσπάθειες τους για κατεδάφιση των θεμελίων του καπιταλιστικού «κράτους πρόνοιας» του 20^ου αιώνα.

Μαύρος, κατάμαυρος μήνας ο Ιούλιος του 2003 από κοινωνική και πολιτική σκοπιά, θα μείνει σίγουρα στην ιστορία του εργατικού κινήματος της Ευρώπης ως ένα συμβολικό σημείο εκδήλωσης των πιο επιθετικών κινήσεων του κεφαλαίου για την κατεδάφιση των θεμελίων του καπιταλιστικού «κράτους πρόνοιας» του 20^ου αιώνα στις δυο χώρες-πυλώνες που καθορίζουν το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου – της Γερμανίας και της Γαλλίας. Μια σοσιαλδημοκρατική και μια δεξιά κυβέρνηση αντίστοιχα ανέλαβαν να υλοποιήσουν αυτό το έργο παράλληλα, έτσι ώστε να δοθεί και το μήνυμα ότι σε πολιτικό επίπεδο δεν υπάρχει καμία δυνατότητα περιορισμού της ζημιάς μέσω της αλλαγής κυβέρνησης.

Πανηγύριζε την προπερασμένη Παρασκευή ο δεξιός γάλλος πρωθυπουργός Ζαν – Πιερ Ραφαρεν, καθώς η συντριπτική κυβερνητική πλειοψηφία περνούσε στη βουλή τον ανατριχιαστικό νόμο για τις συντάξεις, βάσει του οποίου απαιτούνται πλέον 40 χρόνια ένσημα για να βγει κανείς στη σύνταξη! Το όριο αυτό μάλιστα θα ισχύσει ως το 2012, οπότε θα γίνει 41 χρόνια και θα συνεχίσει να αυξάνεται στη συνεχεία! Η λογική του νόμου είναι απλή: οι «τυχεροί» εργαζόμενοι – που για την ώρα είναι εκείνοι του δημόσιου τομέα – θα δουλεύουν ως τον τάφο και θα παίρνουν σύνταξη τέσσερα-πέντε χρόνια το πολύ, ίσως και λιγότερο. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, όπου βέβαια κανένας δεν πρόκειται να κρατάει στη δουλειά του γέρους 70 και 75 χρόνων, πολύ απλά θα παίρνουν εξαιρετικά μειωμένες συντάξεις (γιατί δεν θα έχουν ένσημα 40 και 45 χρόνων που θα απαιτούνται) που θα αντιστοιχούν στην πραγματικότητα σε επιδόματα που σήμερα δίνονται στους άπορους. Για να εξασφαλίσουν μάλιστα ότι παρ΄  όλα αυτά δεν θα επιβιώνουν παρά πολλοί εργαζόμενοι για να πάρουν σύνταξη, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προωθούν την κατάλυση και των δωρεάν συστημάτων ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, όπου εκεί πρωτοπορεί η Γερμανία.

Πραγματικά, τη Δευτέρα 21 Ιουλίου, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκερχαρτ Σρεντερ ανακοίνωσε επίσημη συμφωνία της με τη χριστιανοδημοκρατική αντιπολίτευση (η οποία έχει και την πλειοψηφία στην άνω βουλή, το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, που επικυρώνει τους νόμους) για σαρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας. Με περικοπές παροχών και πρόσθετες εισφορές εκ μέρους των ασθενών, οι Γερμανοί θα επιβαρυνθούν απευθείας οι ίδιοι μόνο μέσα στο 2004 το αστρονομικό ποσό των 10 δισεκατομμυρίων ευρω (3,4 τρισεκατομμύρια δραχμές)!!! Καταργούνται αμέσως οι δωρεάν επισκέψεις στους γιατρούς, όπως ήταν μέχρι τώρα, και από εδώ και πέρα οι Γερμανοί όχι μόνο θα πληρώνουν 10 ευρω σε κάθε επίσκεψη, αλλά θα πληρώνουν και 40 ευρω «συνδρομή» το χρόνο για να έχουν το δικαίωμα να επισκέπτονται τον γιατρό! Θα πληρώνουν επίσης 10 ευρω για κάθε μέρα που θα νοσηλεύονται σε νοσοκομείο, ενώ πλέον οι ίδιοι οι ασθενείς θα επιβαρύνονται με τις αποζημιώσεις που θα παίρνουν όταν βρίσκονται σε αναρρωτική άδεια και όχι ο εργοδότης τους! Επιπλέον, Καταργούνται όλες οι προσθετικές εργασίες για δόντια, τα επιδόματα για ιαματικά λουτρά και σύντομα θα καταργηθούν και τα επιδόματα για τα γυαλιά όρασης!

Δεν έχουν σκοπό να σταματήσουν εδώ. Ο Βολφγκανγκ Νοβακ, ένας εκ των δυο συγγραφέων του μανιφέστου για την «ανανέωση» της σοσιαλδημοκρατίας που είχαν υπογράψει οι Σρεντερ και Μπλερ, ζητάει να οριστεί η ηλικία των…69 ετών ως ελάχιστο όριο συνταξιοδότησης. Ο καθηγητής Χάινριχ Αουγκουστ-Βινκλερ, επίσης σύμβουλος του Σρεντερ, δηλώνει ότι πρέπει να καταργηθεί η δωρεάν παιδεία στα πανεπιστήμια! «Θα ήταν πιο δίκαιο να υποχρεώνουμε τους σπουδαστές να πληρώνουν για τις σπουδές τους με τη μορφή ενός φόρου ειδικού, μόλις αρχίζουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα», προτείνει… Υπερβαίνει τα όρια αυτού του άρθρου η συνέχιση της απαρίθμησης των αντιδραστικών αλλαγών που είτε συντελούνται είτε κυοφορούνται. Οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες όμως είναι κατακλυσμιαίες και οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε. Η κοινωνία βαθύτατα ατομισμού και ταξικών χασμάτων που αναδύεται μέσα από αυτές τις σαρωτικές αλλαγές των θεμελίων του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού κράτους έχει τρομερές επιπτώσεις στην ιδεολογία των μαζών, εργαζόμενων και άλλων. Θα επηρεάσει – ήδη επηρεάζει – βαθύτατα την πολιτική και κοινωνική τους στάση.

Ο αντικαπιταλιστικός αγώνας αποτελεί τη μοναδική διέξοδο. Ταυτόχρονα όμως ακόμη και οι πλέον υποτυπώδεις ιδέες της Αριστεράς, ακόμη και αυτή η αφηρημένη έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης ΄η της κοινωνικής δικαιοσύνης, περιθωριοποιούνται, εξοβελίζονται από τη συλλογική συνείδηση των μαζών. Η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, αποδεικνύεται μέχρι στιγμής ανίκανη να τις επαναφέρει στο προσκήνιο, παρά την επιδείνωση της κοινωνικής κατάστασης.

Η απειλή αμερικανοποιησης, με πλήρη πολιτική αποβλάκωση του κόσμου και η αχαλίνωτη αποκτήνωση του κεφαλαίου, γίνεται όλο και πιο αισθητή για την Ευρώπη, παρά τις πολιτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές της παραδόσεις.

 07/08/2003