|
"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ" Πολιτικά Θέματα |
||||
|
|
Σχέδιο Ανάν: Στο στόχαστρο και πάλι ο λαός της Κύπρου
Ταυτόχρονα φέρει την συμφωνία και την υπογραφή των Αμερικάνων της ΕΕ αλλά και των κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας. Είναι πια κοινό μυστικό ότι Αθήνα και Άγκυρα γνώριζαν πριν την δημοσίευση το σχέδιο και είχαν συμφωνήσει ότι θα είναι βάση συζήτησης. Ενώ υποκριτικά ανακοίνωναν, επίσημα, ότι πρώτα θα πάρουν θέση οι Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι, από την μια ο Σημίτης έσπευδε να ανακοινώσει πριν την απάντηση της Λευκωσίας την αποδοχή του σχεδίου, ενώ Τούρκοι αξιωματούχοι ουσιαστικά εμπόδιζαν τον Ντενκτάς να κάνει δηλώσεις, κλείνοντας τον τρεις ώρες για «ενημέρωση» στα γραφεία του ΟΗΕ. Η Κύπρος αναβαθμισμένη αντικειμενικά σήμερα, τόσο πολιτικο-στρατιωτικά (έλεγχος της νοτιοανατολικής Μεσογείου, των δρόμων μεταφοράς του πετρελαίου, της απόληξης των αγωγών, του μαλακού υπογαστρίου της Τουρκίας και του ενιαίου Αμυντικού δόγματος της Ελλάδας), όσο και οικονομικά (22.000 off-shore επιχειρήσεις που ξεπλένουν χρήμα της ρώσικης μαφίας και των Αράβων, τεράστιες τουριστικές επιχειρήσεις, ναυτική σημαία ευκαιρίας, η μόνη περιοχή που εκπληρούσε τα κριτήρια του Μάαστριχτ) χαίρει της ιδιαίτερης προσοχής και γίνεται σημείο διεκδίκησης των παγκόσμιων κυρίαρχων κύκλων όσο και της Ελλάδας και της Τουρκίας. Σε αυτά τα πλαίσια έρχεται η «λύση». Κατ΄ αρχή δεν πρόκειται για λύση ούτε το πρόβλημα είναι αν λέει ομοσπονδία ή συνομοσπονδία. Κεντρικό ζήτημα είναι ότι περιγράφει και επιβάλλει ένα σχέδιο στρατιωτικής και πολιτικής κατοχής του νησιού. Είναι ένα σχέδιο «αντάξιο» του ολοκληρωτικού στρατιωτικο-πολιτικού μοντέλου κυριαρχίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας «ιδιαίτερα πρωτοπόρο» . Μια τετραπλή στρατιωτική κατοχή, από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του Νεοταξικού ΟΗΕ της ΕΕ των Εγγλέζων και των Ελληνικών (ΕΛΔΥΚ) και Τουρκικών (ΤΟΥΡΔYΚ) στρατιωτικών δυνάμεων που αναβαθμίζονται τόσο ποσοτικά (5.000-10.000 άντρες) όσο και ποιοτικά. Ένα σχέδιο που προσπαθεί να «λύσει» με τον καλύτερο τρόπο για το σύστημα παγκόσμιες, περιφερειακές και εθνοτικές αντιθέσεις που ενσωματώνονται στην περιοχή. Στη βάση φυσικά των σημερινών συσχετισμών δυνάμεων. Μέσα σε 150 σελίδες φτιάχνουν ένα «Γκουαντανάμο» για τον Κυπριακό Λαό (Ελληνοκυπριακό και Τουρκοκυπριακό). Μια κρατική οντότητα στην οποία ο λαός δεν έχει κανένα στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα, το εκλογικό δικαίωμα είναι εδαφικά περιορισμένο και ελεγχόμενο από παρατηρητές, η ελεύθερη διακίνηση, η ελεύθερη εγκατάσταση και επικοινωνία είναι αυστηρά απαγορευμένη . Ένας λαός με δύο εθνότητες φυλακισμένες η κάθε μια στο «κλουβί» της, χωρίς καμιά επικοινωνία μεταξύ τους, με επιτηρητές τους στρατούς του ΟΗΕ της ΕΕ ,της Αγγλίας ,της Ελλάδας και της Τουρκίας. Με την «επαναφορά των εγγυητριών δυνάμεων» καταγράφεται με τον ποιο καθαρό τρόπο, η νομιμοποίηση όλης της προηγούμενης κατάστασης που ξεκίνησε από την Αγγλική κατοχή του νησιού, την εθνοτική αντιπαράθεση με τις υποδείξεις και τις πλάτες των «μητέρων πατρίδων», προχώρησε στην αντιπαράθεση για τον έλεγχο του νησιού μέσο της στρατιωτικοποίησης με μεταφερόμενες μεραρχίες, καταλήγοντας στα πραξικοπήματα και στην ωμή, αιματηρή στρατιωτική επέμβαση και κατοχή τμημάτων. Μιας διαδικασίας που προκάλεσε πλήθος δεινών, βασάνων και αίματος στον Κυπριακό λαό και στις δύο εθνότητες με τις δολοφονίες αγωνιστών, τους θύλακες-γκέτο, τους αγνοούμενους. και την προσφυγιά. Σε αυτό το βασανισμένο νησί καλούνται πάλι να προστατεύσουν την «τάξη» με τις στρατιωτικές δυνάμεις αυτοί που είναι κατ΄ εξοχήν υπεύθυνοι για τις σφαγές και το μίσος στην Κύπρο. Αυτοί που δεκάδες χρόνια τώρα προσπαθούν είτε να προσαρτήσουν το νησί, είτε να το μοιράσουν, ανάλογα με τους συσχετισμούς δυνάμεων. Οι προειλημμένες αποφάσεις ΗΠΑ-ΕΕ-ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ανακοινώθηκαν στις Κυπριακές ηγεσίες. Ταυτόχρονα η Ελληνοκυπριακή ηγεσία εκτιμώντας και ελπίζοντας ότι είναι μόνο χρονικό ζήτημα η ουσιαστική οικονομική κυριαρχία όλου του νησιού, σπεύδει να δεχτεί σαν βάση το σχέδιο. Θεωρώντας ότι το «σχέδιο» θα δημιουργήσει ένα αναγκαίο πλαίσιο για τα οικονομικά της σχέδια. Εκφράζοντας τα συλλογικά συμφέροντα της Ελληνοκυπριακής αστικής τάξης διαπραγματεύεται την διατήρηση των οικονομικών προνομίων της μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (προβάλλοντας όχι μόνο την στρατηγική θέση της Κύπρου, αλλά και την οικονομική κατάσταση του και το ρόλο που μπορεί να παίξει ακόμα και σαν ζώνη ελεύθερου εμπορίου). Βλέπει επίσης την ευκαιρία για μια παραπέρα διεύρυνση της εργατικής εκμετάλλευσης και στο φτηνό τουρκοκυπριακό εργατικό δυναμικό. Πάντως με το νέο σχέδιο οι διεθνείς καπιταλιστικοί οργανισμοί δεν διστάζουν και προσπαθούν να υποβαθμίσουν τους εκπροσώπους των Αστικών Τάξεων των δύο εθνοτήτων. Με την μετ΄ ονομασία τους σε συν-προέδρους ουσιαστικά μετατρέπονται σε διακοσμητικά στοιχεία και όλες οι σοβαρές αποφάσεις μεταβιβάζονται στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που σε αυτές δίνεται το δικαίωμα μέχρι και να παραχωρήσουν έδαφος του νησιού σε τρίτους. Ακόμα και αυτό το Ανώτατο δικαστήριο θα αποτελείται από έξι Κύπριους και τρείς μη Κύπριους δικαστές. Με άλλοθι τις αναμφίβολα υπάρχουσες εθνοτικές διενέξεις, χρόνια τώρα υποδαυλιζόμενες, σύσσωμοι οι καπιταλιστές διαλέγουν τον σίγουρο δρόμο της διαρκούς όξυνσης αυτών των αντιθέσεων. Της ταυτόχρονης έντασης της εκμετάλλευσης και των δύο εθνοτήτων με την ένταξη στην ΕΕ αλλά και με την κατάργηση εργατικών κατακτήσεων ειδικά στο νότιο τμήμα. Κοινωνική ασφάλεια, μεροκάματα, μισθοί, εργασιακές σχέσεις, το σχετικά υψηλό οικονομικό εργατικό εισόδημα θα μπουν στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα αναδιαρθρωθούν φυσικά προς τα κάτω και κατά τον ίδιο τρόπο και την ίδια διαδικασία που έζησε η Ελληνική εργατική τάξη. Ταυτόχρονα οι τουρκοκύπριοι θα αποτελέσουν το πάμφθηνο εργατικό δυναμικό που κάτω από την πίεση της ανεργίας και της άθλιας οικονομικής κατάστασης στο βόρειο τμήμα, θα δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί στα καπιταλιστικά αναπτυγμένα τμήματα του νησιού, πιέζοντας συνολικά τις διεκδικήσεις και τις αμοιβές προς τα κάτω. Τουρκοκύπριοι ουσιαστικά οικονομικοί μετανάστες στο ίδιο τους το νησί, χωρίς κανένα δικαίωμα και στην πράξη άλλοθι για εθνοτικές αντιπαραθέσεις, που τώρα πια θα έχουν και πιο άμεση οικονομική βάση. Φυσικά η διατήρηση και όξυνση των εθνικών αντιπαραθέσεων θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμιση του κοινωνικού προβλήματος και θα δικαιολογεί με τον καλύτερο τρόπο την ύπαρξη των «εγγυητριών δυνάμεων». Παράλληλα γνωρίζουν καλά ότι η ένταση των εθνικών ζητημάτων είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για την μείωση των κοινωνικών αντιστάσεων και των εργατικών διεκδικήσεων καθώς και την αποδοχή ασφυκτικών πλαισίων στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Άλλωστε αυτό το έχουν δοκιμάσει και εφαρμόσει από τις πρώτες στιγμές τις αντιπαράθεσης οι εθνικιστικοί κύκλοι και ελ/κυπ και τ/κυπ., ας μην ξεχνάμε ότι το πρώτο μέλημα της ΕΟΚΑ αλλά και της ΤΝΤ ήταν μαζί με την ταυτόχρονη υποδαύλιση του εθνοτικού μίσους οι δολοφονίες αγωνιστών του εργατικού κινήματος και η διάσπαση των κοινών ΕλληνοΤουρκικων εργατικών οργανώσεων. Αν από τώρα έχουν φανεί τα πρώτα σημάδια όξυνσης του κοινωνικού προβλήματος και στα δύο τμήματα ( ΕΛ/ΚΥΠ 5% ανεργία για πρώτη φορά, υπηρεσίες 75%, - Τ/ΚΥΠ 10% ανεργία επίσημη 50.000 νέοι έχουν μεταναστεύσει αναζητώντας δουλειά , υπηρεσίες 71%, ) είχαμε και τις πρώτες αιματηρές διαδηλώσεις στο Τ/κυπ. Τμήμα τον προηγούμενο χρόνο, καταλαβαίνει κανείς τι θα συμβεί μετά την εφαρμογή της «συμφωνίας» και την ένταξη στην ΕΕ. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή η «λύση» μπορεί να είναι βιώσιμη μόνο κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των «εγγυητών». Είναι μια «λύση» που αντανακλά το επίπεδο συμβιβασμού στη μοιρασιά του νησιού μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας κάτω από τις ευλογίες και κατευθύνσεις των Ιμπεριαλιστικών κέντρων. Όλα τα προς «επίλυση» προβλήματα θα οξυνθούν το εθνοτικό με τις χωριστές κοινότητες, το κοινωνικό με την ένταξη στην ΕΕ, η στρατιωτική αντιπαράθεση με την δημιουργία μιας από τις πιο στρατιωτικοποιημένες περιοχές του κόσμου με τέσσερις στρατούς και τον ταυτόχρονο αφοπλισμο- «αποστρατιωτικοποίηση» των Κυπρίων (για να μην ξεφύγει κάτι από τον έλεγχο). Επίσης είναι δεδομένο ότι η νέα συσσώρευση Ελληνικών και Τουρκικών δυνάμεων θα φέρει στο μέλλον την αντιπαράθεση σε ανώτερο επίπεδο απειλώντας και σπρώχνοντας σε συνολική ΕλληνοΤουρκική αντιπαράθεση. Η μόνη ελπίδα για τον κυπριακό λαό είναι η εναντίωση του στα καπιταλιστικά σχέδια Για μια Κύπρο έξω από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Χωρίς στρατούς κατοχής και «εγγυήτριες δυνάμεις», από στρατιωτικοποιημένη. Ανεξάρτητη από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς και σχεδιασμούς. Ένας λαός με δύο εθνότητες που θα παλεύουν για τα κοινά τους κοινωνικά,, πολιτικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση 22/11/2002 |
|||
