Μέχρι
χθες κατακεραύνωναν την «καταστροφολογία»
και «μιζέρια» όσων αρνούνταν να
εξυμνήσουν τα κλέη της «ισχυρής
Ελλάδας». Σήμερα, δίκην αρχιερέων
της…εσχατολογίας, μόνο την Αποκάλυψη
του Ιωάννη και τη Δευτέρα
Παρουσία δεν προβλέπουν ως
αποτέλεσμα του κυπριακού ΌΧΙ.
Μερικές
εκτιμήσεις του συνεργάτη μας ΔΙΟΝΥΣΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ.
Ε,
λοιπόν το κράτος-οπερέτα του
σχεδίου Ανάν είναι λιγότερο σοβαρό
και «λειτουργικό» ακόμη και από τη
διεξαγωγή ενός…ποδοσφαιρικού
ντέρμπι. Κατά τη διάρκεια του
πρόσφατου αγώνα ΠΑΟ – Ολυμπιακού
τρεις εισαγγελείς επόπτευαν στο
γήπεδο της Λεωφόρου για τυχόν
παρατράγουδα κι όχι φυσικά για να
ανακηρύξουν νικητή ή να
υποκαταστήσουν το…διαιτητή Δούρο.
Αντιθέτως στην προταθείσα κυπριακή
ΜπανΑνανία της σχεδόν
θεσμοθετημένης αδυναμίας των
αιρετών σωμάτων να αποφασίσουν,
τρεις ξένοι δικαστές αγνώστου
ταυτότητας και προέλευσης επί της
ουσίας θα κυβερνούσαν! Αλίμονο, δεν
είναι ώρα να ρωτάς το κατά Πάγκαλο «ρετάλια
της Αριστεράς» σε ποια αραχνιασμένα
συρτάρια ξέχασαν τα περί «διάκρισης
των εξουσιών». Ούτε να
ματαιοπονείς ψάχνοντας με το φανάρι
μήπως εντοπίσεις έστω κι ένα κράτος
του ΟΗΕ παραδομένο σε ανάλογο κράμα
αποικιοκρατικών ηθών και
απολυταρχικής υπόστασης, η οποία
μάλλον παραπέμπει σε εποχές προ της…Γαλλικής
Επανάστασης.
Να
υποθέσουμε ότι η νεοταξική
διαμόρφωση «κρατών περιορισμένης
ευθύνης» βρίσκει στην
ιλαροτραγωδία του «κράτους Ανάν»
ένα μελλοντικό μοντέλο; Διάβολε,
ακόμη και στο ιρακινό προτεκτοράτο,
μετά το τυπικό τέλος της κατοχής (ίσως
και πριν από αυτό) πιθανότατα δεν θα
ανατεθεί τόσο απροκάλυπτα π.χ. σε
δύο αμερικανούς και έναν βρετανό
δικαστή ή αρμοδιότητα να
αποφασίζουν για λογαριασμό
σουνιτών, σιιτών και Κούρδων. Λέμε…
Έχουν
όμως λόγο να απεχθάνονται τις
ΜπανΑνανίες όσοι μιλούν στο όνομα
μιας «Αριστεράς – μαϊμού»; Μπα… Η
καθεστωτική λογική τους αναγορεύει
σε θέσφατο την έννοια λύση όταν
πρόκειται για άνωθεν εκπορευόμενη
και επιβαλλόμενη «λύση» - λες και το
γειτονικό Κόσσοβο δεν παράσχει απτό
παράδειγμα «λύσης» φέρουσας στην
ούγια και «ευρωπαϊκή» τζίφρα. Την
αναγορεύει δε με την ίδια θεολογική
προσήλωση, με την οποία ένας
διευθυντής Αστυνομίας μιλά για «τάξη
και ασφάλεια». Με τον ίδιο
κουτοπόνηρο βερμπαλισμό, με τον
οποίο ο μέντοράς τους Georgos
εξαγγέλλει «ανατροπές στην
κοινωνία» κι εννοεί την…ανασφάλιστη
εργασία.
Κι
επειδή χαρά της εξουσίας είναι η
ακινησία της φαιάς ουσίας (των
εξουσιαζόμενων), ιδού μια στοίβα από
φαιδρά και ψευδεπίγραφα κλισέ. Εν
αρχή, το αναπόδεικτο αξίωμα «βλέπεις Ευρώπη, είναι καλό», δηλαδή
το δόγμα πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα
καταστήσει «τα πράγματα καλύτερα»,
έτσι γενικώς και αορίστως. Αλλά ποια
ακριβώς Ευρωπαϊκή Ένωση βρε
δύσμοιροι; Εκείνη που, όπως λέγατε
μέχρι χθες, θα ήταν η ακλόνητη
ασπίδα της Κύπρου αμέσως μετά την
ένταξη;
Πως
στην ευχή ο «φύλακας άγγελος» της «ειρήνης
και της Δημοκρατίας» μετατρέπεται
αίφνης σε έναν άγριο κέρβερο, έτοιμο
να απομονώσει και να τιμωρήσει ένα
κράτος μέλος της, μόνο και μόνο
επειδή ο λαός του ασκεί το…προβλεπόμενο
από τον ΟΗΕ δικαίωμα να αποφανθεί;
Εντάξει, ρητορικό είναι για εμάς το
ερώτημα, αυταπάτες για τη φύση και
τη «δημοκρατικότητα» της ΕΕ δεν
τρέφαμε ποτέ – θυμόμαστε άλλωστε
πως εξαναγκάστηκαν Δανοί και
Ιρλανδοί σε επαναλήψεις
δημοψηφισμάτων όταν καταψήφισαν
τις Συνθήκες του Μάαστριχτ και της
Νίκαιας αντιστοίχως. Την κραυγαλέα
αυτή ανακολουθία όμως πως την
εξηγεί η παρέα Μαρίας – Μίμη –
Μπίστη; Δεν είναι διασκεδαστικές οι
οβιδιακές μεταμορφώσεις τους;
Μέχρι
χθες κατακεραύνωναν την «καταστροφολογία»
και «μιζέρια» όσων αρνούνταν να
εξυμνήσουν τα κλέη της «ισχυρής
Ελλάδας». Σήμερα, δίκην αρχιερέων
της…εσχατολογίας, μόνο την Αποκάλυψη
του Ιωάννη και τη Δευτέρα
Παρουσία δεν προβλέπουν ως
αποτέλεσμα του κυπριακού ΌΧΙ. Μέχρι
χθες κήρυτταν τον απεγκλωβισμό της
κοινωνίας από τις κομματικές
ηγεσίες και γραφειοκρατίες –
έπρεπε, βλέπετε, να υπηρετήσουν την
επιχείρηση του Georgos
να διαλύσει ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ.
Όμως στις 19 Απριλίου (Ελευθεροτυπία),
ο Ν. Μπίστης διαρρήγνυε τα ιμάτιά
του για τους αριστερούς που δεν
λαμβάνουν υπόψη τις θέσεις των
ηγεσιών της κυπριακής Αριστεράς – ή
ότι ο ίδιος θεωρεί, τέλος πάντων,
Αριστερά. Μωρέ μπράβο προσήλωση
στην αρχή «ότι πουν τα Πολιτικά
Γραφεία των αδελφών κομμάτων» ο
σύντροφος Μπίστης! Ούτε επί…Μπρέζνιεφ
τέτοια πρεμούρα.
Αλήθεια,
μετά τη διαμόρφωση της τελικής
στάσης της ηγεσίας του ΑΚΕΛ τι
απομένει από την πρεμούρα αυτή; Τι
κι αν η στοιχειώδης λογική
κονιορτοποιεί τον διανοητικό
ολοκληρωτισμό του κλισέ «κάθε “όχι”
ενισχύει τον εθνικισμό» και
καταδεικνύει ότι το κωμικό κράτος
Ανάν θα προετοίμαζε μια δραματική
αναζωπύρωση – ένθεν κακείθεν – του
σοβινισμού και θα καθιστούσε άμεσο
το φάσμα της διχοτόμησης; Τι κι αν
ακόμη και πολιτικοί όπως ο Θ.
Κασσίμης της Νέας Δημοκρατίας
παρατηρούν πως μια τέτοια
διχοτόμηση θα έφερε και την
ελληνοκυπριακή συναίνεση, αφού με
το ΝΑΙ θα είχε προηγηθεί η
αναγνώριση των δύο συστατικών
κρατών, τα οποία μετά από μια
αποτυχία του μοντέλου Ανάν θα
εξελίσσονταν σε κράτη… απλώς;Τα «ρετάλια» επιδείκνυαν ζήλο
μουτζαχεντίν τότε που
εξυπηρετούσαν το ΠΑΣΟΚ με συμβάσεις
έργου, θα διστάσουν τώρα που
μονιμοποιήθηκαν;
