Λυδία Λίθος οποιασδήποτε αριστερής πολιτικής για το κυπριακό αυτή τη στιγμή είναι η κάθετη, ολοκληρωτική και απόλυτη απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Η απόρριψη στο σύνολό του και όλων των πλευρών του. Και για να εξηγούμαστε, αυτό σημαίνει: Απόρριψη του εκβιασμού των ημερομηνιών, των τελεσιγράφων και των ψευδεπίγραφων διαπραγματεύσεων. Απόρριψη της ντε φάκτο διχοτόμησης και των "δυο συν ένα" προτεκτοράτων, της νομιμοποίησης της τουρκικής εισβολής και κατοχής, της καταπάτησης του δημοκρατικού δικαιώματος ελεύθερης διακίνησης και εγκατάστασης στο νησί. Απόρριψη της εγκατάστασης ξένων στρατών και των βάσεών τους - βρετανικών, ελληνικών και τουρκικών. Απόρριψη της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, είτε "διχοτομημένης" είτε "ενωμένης", της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, συνεπώς και κάθε ημερομηνίας έναρξης διαπραγματεύσεων. Απόρριψη του ευρωστρατού στο σύνολό του.

Όποιος κάνει ότι δεν καταλαβαίνει πως όλα αυτά είναι "πακέτο" και βλέπει "θετικά και αρνητικά" στο σχέδιο, απλά κοροϊδεύει τον κόσμο. Η πρόταση Ανάν δεν είναι σαλαμωτή, είναι "πακέτο". Περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω πλευρές στη συσκευασία ενός σχεδίου. Και όποιος τα αποδέχεται όλα αυτά, στο όνομα του "αρνητικού συσχετισμού" και του "ρεαλισμού", του φόβου για μια "ντε φάκτο" διχοτόμηση τη στιγμή της νομιμοποίησής της, του "διεθνισμού" υπέρ του ΑΚΕΛ (που υποτάχθηκε στον Ανάν), τον Σημίτη και τον Κληρίδη και της "συμπαράστασης" στον κυπριακό λαό (που δήθεν είναι υπέρ ενώ είναι εναντίον του σχεδίου Ανάν, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις), αυτός δεν ακολουθεί αριστερή πολιτική αλλά πολιτική υποταγής.

Αντιαμερικανική αριστερή πολιτική για το Κυπριακό, σήμερα και όχι γενικώς και...χθες, σημαίνει αντίσταση, άρνηση και όχι υποταγή και αποδοχή του ρόλου των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ και Μεγάλης Βρετανίας, του ΝΑΤΟ και του ανδρεικέλου τους που ονομάζεται ΟΗΕ. Διότι αυτοί είναι οι εμπνευστές και εκτελεστές του σχεδίου Ανάν, που το επιβάλλουν "με το πιστόλι στον κρόταφο", δηλαδή με τα αεροπλανοφόρα και τους πυραύλους τους, χρησιμοποιώντας το στρατοκρατικό καθεστώς και το γεωπολιτικό τους σύμμαχο, την Τουρκία. Ο σούπερ "ευρωπαίος" Συνασπισμός, ο "απόλυτος εχθρός" της αμερικανικής "αυτοκρατορίας", όχι μόνο δεν κρατά ίσες αποστάσεις, όπως συνηθίζει τελευταία, αλλά τάσσεται υπέρ τους. Σαν κουρτινάκι απόκρυψης της υποταγής στην αμερικανοβρετανική πολιτική χρησιμοποιεί τον ΟΗΕ και τη συμφωνία της ΕΕ. Από φιλοευρωπαϊκή Αριστερά, ο Συνασπισμός μετατρέπεται σταθερά - ολόκληρος και όχι μόνον η εκσυγχρονιστική του πτέρυγα - σε φιλοαμερικανική Αριστερά! Πίσω του (δηλαδή, πίσω από τη Δαμανάκη) σέρνεται το "Αριστερό Ρεύμα", η ΚΕΔΑ, ο "Χώρος Διαλόγου", η ΑΚΟΑ (η ΕΠΟΧΗ βασιλικότερη του Ανάν!), το Δίκτυο και όλοι οι σύμμαχοί του.

Αντιιμπεριαλιστική αριστερή πολιτική για το Κυπριακό, σήμερα, σημαίνει εναντίωση και άρνηση του ρόλου και των επιδιώξεων της Ένωσης Εκμεταλλευτών, της Γερμανίας, της Γαλλίας και των άλλων εταίρων, οι οποίοι εκβιάζουν για να προωθήσουν τα δικά τους αυτοτελή συμφέροντα ενάντια στις ΗΠΑ. Είτε για τη δημιουργία του ευρωστρατού και τη χρήση των βάσεων στο νησί, είτε - και κυρίως - για να εντάξουν τον τουρκικό και τους δυο λαούς της Κύπρου στη δική τους ζώνη ληστρικής οικονομικής εκμετάλλευσης. Όπως έκαναν και με τον ελληνικό λαό, με καταστροφικά αποτελέσματα σε βάρος του, μέσω "του ζουρλομανδύα σταθερότητας", της ΟΝΕ, του ευρώ και της ΚΑΠ. Η ΕΕ, με τη συνθήκη Σένγκεν και τον ευρωτρομονόμο, την κατάργηση του πολιτικού ασύλου και τις απαγορεύσεις ελεύθερης μετακίνησης αγωνιστών (στο Γκέτεμποργκ, τη Γένοβα και αλλού), καταπατά τα δημοκρατικά δικαιώματα. Για ποιο "δημοκρατικό κεκτημένο" μιλάνε τώρα οι απολογητές του Ανάν; Και καλά ο Συνασπισμός, είναι έτσι κι αλλιώς "ευρωπαίος". Όμως το ΔΗΚΚΙ που απορρίπτει "στο σύνολό του" - όπως λέει - το σχέδιο Ανάν, γιατί δεν απορρίπτει και την ένταξη στην ΕΕ, που είναι όρος του σχεδίου; Άσφαιρα "πατριωτικά" πυρά υποταγής στον κοσμοπολιτισμό της ΕΕ... Ας αναμένουμε τώρα και την πολιτική συμμαχιών του ΚΚΕ. Έχουμε συνηθίσει την αριστερή φρασεολογία στις κομματικές αποφάσεις και την αυτολογοκρισία σε αντι-ΕΕ στόχους σε όλα τα μέτωπα για χάρη του ΔΗΚΚΙ και των μαγκάκηδων. Τώρα, που το ΔΗΚΚΙ οικοδομεί το δικό του "πατριωτικό μέτωπο" (με τον Αρσένη!), τι θα κάνει το ΚΚΕ; Οψόμεθα...

Αντικαπιταλιστική αριστερή πολιτική σήμερα για το Κυπριακό, στην Ελλάδα, σημαίνει πρώτα από όλα ότι δεν γίνεσαι ουρά, αλλά στρέφεσαι εναντίον της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησής της και της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης και της κυβέρνησής της. Η μεν πρώτη, έχοντας μετατραπεί σε αντιδραστική περιφερειακή μικρομεσαία ιμπεριαλιστική δύναμη, όχι μόνο δεν απεμπολεί, αλλά είναι και εχθρική προς το δημοκρατικό δικαίωμα και των δύο λαών της Κύπρου για ελεύθερη, εθελοντική αντιιμπεριαλιστική αυτοδιάθεση, ανεξαρτησία, κυριαρχία και ένωσή τους, που συμπυκνώνεται στο αίτημα "Κύπρος Ενιαία Ανεξάρτητη". Η ελληνοκυπριακή αστική τάξη, μικρός διεθνής χρηματομεσίτης, γκαρσόνι και ξεπλυματίας διεθνούς μαύρου χρήματος, ακραία παρασιτική, είναι το ίδιο και χειρότερα αντιδραστική. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η απρόσκοπτη και ομαλή, "ειρηνική" ροή μαύρου χρήματος και η νομιμοποίηση των δραστηριοτήτων της, η αξιοποίηση και ανάπτυξη των διεθνών σχέσεών της, μέσω της ένταξης στην ΕΕ. Θα βολευόταν βέβαια μια χαρά εάν στη ζώνη εκμετάλλευσής της, μαζί με την ΕΕ και την ελληνική αστική τάξη, έχωνε και την τουρκοκυπριακή εργατική τάξη. Πίσω από αυτούς, συντάσσεται ο Συνασπισμός, διότι - λέει ο Κωνσταντόπουλος - "η Αριστερά είναι πάνω από όλα διεθνιστική"! Μα, αυτή είναι... εθνικιστική πολιτική, πολιτική που υποτάσσεται στα εθνικά συμφέροντα της εθνικής μας αστικής τάξης και ταυτόχρονα "διεθνιστική" πολιτική υπέρ της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης και βέβαια υπέρ των ευρωπαίων καπιταλιστών! Κατά τα άλλα, ο Συνασπισμός και ο "Χώρος Διαλόγου" είναι "αντικαπιταλιστές". Στη Φλωρεντία...

Εντάξει, το ΔΗΚΚΙ είναι υπέρ της "εθνικής ομοψυχίας" (ακόμα και με τον...Χριστόδουλο). Το ΚΚΕ θα σηκώσει αντικυβερνητικό μέτωπο ή θα ακολουθήσει την μέχρι τώρα πορεία υποβιβασμού των αντικυβερνητικών στόχων; Στο δεύτερο θα καταλήξει. Γιατί αδυνατεί να ερμηνεύσει τη στάση της κυβέρνησης, με τη θεωρία του "αντιιμπεριαλιστικού μετώπου", που οδηγεί στα σχήματα περί "ενδοτισμού" και "υποχωρήσεων" της ελληνικής κυβέρνησης έναντι των ιμπεριαλιστών - λες και το κεφάλαιο δεν γνωρίζει τα συμφέροντά του. Το ΚΚΕ δεν μπορεί να κατανοήσει την εσωτερική ανάγκη του ελληνικού κεφαλαίου να συμπράξει με τους άλλους, ισχυρότερους ιμπεριαλιστές, για να συμμετέχει στη εκμετάλλευση των εργαζομένων της περιοχής, έστω και από υποδεέστερη θέση.

Διεθνιστική επαναστατική αριστερή πολιτική για το Κυπριακό σήμερα, σημαίνει πραγματική αλληλεγγύη με την ελληνοκυπριακή, τουρκοκυπριακή και τουρκική εργατική τάξη και μέτωπο των δυνάμεων της επαναστατικής Αριστεράς σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Αλληλεγγύη με την τουρκοκυπριακή εργατική τάξη σημαίνει, πρώτα από όλα, συμπαράσταση στον αγώνα της για να φύγει ο τουρκικός στρατός κατοχής, οι έποικοι και να ανατραπεί το καθεστώς Ντεκτάς από τα αριστερά. Δεν σημαίνει αλληλεγγύη η υποταγή στην τουρκοκυπριακή αστική τάξη που επιδιώκει την ανεξαρτησία της από την Τουρκία μέσω της ένταξης στην ΕΕ ούτε η υποτίμηση των αντιδραστικών, επιθετικών σχεδίων της αναβαθμισμένης τουρκικής αστικής τάξης. Από την άλλη, είναι "δημιουργική προπαγάνδα" το επιχείρημα του Συνασπισμού ότι διεθνισμός είναι η στήριξη του κολοσσιαίου λάθους του ΑΚΕΛ, επειδή είναι... κόμμα της Αριστεράς. Και τι με αυτό; Υπάρχει δηλαδή... δημοκρατικός συγκεντρωτισμός στη σχέση ΣΥΝ - ΑΚΕΛ; Ούτε από τη μεριά του ΚΚΕ δικαιολογείται η αποφυγή ανοιχτής πολεμικής εναντίον του ΑΚΕΛ στο όνομα των "αδελφών κομμάτων". Από την πλευρά του ΑΚΕΛ, η υποστήριξη του σχεδίου Ανάν, είναι η δική του "κυβέρνηση Τζανετάκη". Δεν δικαιολογείται καμία ανοχή.

Αντίθετα, η ελληνική επαναστατική Αριστερά πρέπει να ενθαρρύνει και να συμβάλλει στην ανεξαρτησία και αυτοτέλεια των όποιων επαναστατικών δυνάμεων και στους δυο λαούς του νησιού και στη δημιουργία ενός αντικαπιταλιστικού εργατικού μετώπου, μαζί με τις επαναστατικές δυνάμεις της Τουρκίας. Όλα τα παραπάνω, αποδεικνύουν ανάγλυφα, ότι δεν διαχωρίζονται τα εθνικά και δημοκρατικά προβλήματα από την κοινωνικοταξική τους διάσταση. Το "ταξικό" πεδίο. Αντίθετα: Υπάρχει ταξική, εργατική πολιτική και για τα εθνικά και για τα οικονομικά και για τα προβλήματα του πολέμου. Και όλα αυτά έχουν στον πυρήνα τους το πρόβλημα της εκμετάλλευσης.

Η Ριζοσπαστική και επαναστατική Αριστερά δεν μπορεί να αφήσει σε όλους τους άλλους την πρωτοβουλία των κινήσεων σε ένα ζήτημα όπως το Κυπριακό, που συμπυκνώνει αυτή τη στιγμή τη συγκεκριμένη έκφραση της στρατηγικής του καπιταλισμού σε αυτή τη φάση και στην περιοχή μας. Πρέπει να "διεθνοποιήσει" το πρόβλημα, πρώτα από όλα στο εσωτερικό της χώρας που δρα. Με κύριο στόχο την ανατροπή της "δικής μας" αστικής τάξης και απώτερο στόχο την αντικαπιταλιστική, εργατική διεθνοποίηση των επαναστατημένων λαών της περιοχής.