ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΝΤΕΚΤΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗΣ

Είτε μας αρέσει είτε όχι, η θρυαλλίδα που οδήγησε στη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα έκρηξη οργής των Τουρκοκυπρίων κατά του Ραούλ Ντεκτάς και των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων στη βόρεια Κύπρο ακούει στο όνομα Ευρωπαϊκή Ενωση. Την Πέμπτη, στην πιο ογκώδη διαδήλωση στο τουρκοκυπριακό τμήμα της Λευκωσίας, όπου συμμετείχαν περίπου 25.000 λαού, ξεχώριζαν εμφανώς ένα πανό - "ξεκουμπίσου Ντεκτάς" - και μία σημαία: Η αστερόεσσα της ΕΕ. Έτσι αρχίζει το άρθρο του στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ σήμερα, ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ και συνεχίζει: Ορισμένοι μάλιστα ισχυρίστηκαν ότι εάν δεν υπήρχαν οι πάνω από 35.000 τούρκοι στρατιώτες στο νησί, η κατάσταση θα έμοιαζε με τα όσα προηγήθηκαν της κατάρρευσης του Τείχους του Βερολίνου. Ίσως, δεν έχουν πολύ άδικο.

Ο ρους της ιστορίας και η ταξική πάλη συχνά απογοητεύουν όσους έχουν κάνει τα σχέδιά τους επί χάρτου. Οι Τουρκοκύπριοι, καταδικασμένοι να ζουν ως εξαθλιωμένοι μετανάστες μέσα στην ίδια τους τη χώρα και βλέποντας την ίδια στιγμή τους Ελληνοκύπριους να απολαμβάνουν ένα επίπεδο ζωής και αποδοχών υψηλότερο από τον κοινοτικό μέσο όρο, έχουν ανάγει σε έμβλημά τους το αίτημα της ένταξης στην ΕΕ. Και κατηγορούν τον Ντεκτάς και όσους τον στηρίζουν ως προδότες.
Δεν ήταν πάντα έτσι, φυσικά. Όταν ο Ντεκτάς αναλάμβανε την πολιτική ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, τη στιγμή που η άλλη πλευρά προωθούσε ύπουλα και συχνά εγκληματικά την ένωση με την Ελλάδα, αντιπροσώπευε την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Απέναντι στην ελληνική καταπίεση, οι συμπατριώτες του εναπόθεταν τις δικές τους ελπίδες στη μητέρα Τουρκία - γι΄ αυτό και όχι απλώς ανέχτηκαν την πορεία προς τη διχοτόμηση αλλά, στην πορεία, τη στήριξαν - τουλάχιστον ένα μεγάλο τμήμα τους.
Τα πράγματα άλλαξαν στην πορεία. Σήμερα, οι έποικοι κοντεύουν να ξεπεράσουν σε αριθμό, αν δεν έχουν ήδη ξεπεράσει, τους ντόπιους. Επιβάλλουν τις πολιτικές ισορροπίες και αποτελούν το στήριγμα του καθεστώτος, καλύπτοντας το παρακράτος των μυστικών υπηρεσιών και των Γκρίζων Λύκων. Την ίδια στιγμή, οι Τουρκοκύπριοι αναγκάζονται να περνούν καθημερινά και κατά εκατοντάδες παράνομα στην άλλη πλευρά της Πράσινης Γραμμής, για να βρουν ένα μεροκάματο της προκοπής. Αυτοί που τους εμποδίζουν δεν είναι οι Ελληνοκύπριοι, που έχουν άλλωστε κάθε λόγο να επιδιώκουν τη μαύρη και φτηνή εργασία, αλλά οι δυνάμεις του Ντεκτάς και ο κατοχικός στρατός. Αυτοί είναι οι πραγματικοί τους εχθροί, αυτοί είναι που εμποδίζουν το δρόμο προς ένα καλύτερο αύριο. "Ναι στο σχέδιο Ανάν, ναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση" - ιδού ένα από τα συνθήματα που κυριαρχούσαν το πρωί της Πέμπτης στη Λευκωσία.
Δεν χωρά βεβαίως αμφιβολία ότι η επαναστατική Αριστερά δεν μπορεί να αποδεχθεί και να υιοθετήσει - ούτε τώρα, ούτε ποτέ - το αίτημα για ένταξη στην ΕΕ του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Ούτε μπορεί να συνυπογράψει το σχέδιο Ανάν, που νομιμοποιεί τη διχοτόμηση και την πολλαπλή κατοχή της Κύπρου. Θα συνεχίσει να παλεύει ανειρήνευτα με στόχο, την ώρα που ο Κληρίδης θα υπογράφει στην Αθήνα τον ερχόμενο Απρίλιο την επίσημη συμφωνία ένταξης της Κύπρου, να γίνονται μαζικές διαδηλώσεις Ελλήνων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων κατά της ένταξης αλλά και της ίδιας της ΕΕ.
Ωστόσο, θα ήταν λάθος εάν δεν αναγνώριζε ότι κάτι τέτοιο αποτελεί σήμερα ουτοπία, τουλάχιστον όσον αφορά τις δύο κοινότητες των Κυπρίων. Θα πρέπει, λοιπόν, σύντομα και με σαφήνεια, να απαντήσει στα νέα ερωτήματα που τίθενται επιτακτικά: στηρίζει ή όχι τις συγκλονιστικές αυτές κινητοποιήσεις, που δεν έχουν στο επίκεντρό τους το αίτημα για κοινό αγώνα εναντίον των αστικών τάξεων των δύο πλευρών;
Όσες απαντήσεις και αν δοθούν θα είναι έωλες εάν δεν στηρίζονται σε μία παραδοχή: Οι συσχετισμοί, σε όλα τα επίπεδα, δεν καθορίζονται εκατέρωθεν της Πράσινης Γραμμής, από τους έπαρχους Κληρίδη και Ντεκτάς, αλλά στην Αθήνα και την Άγκυρα. Ούτε οι ασφυκτικές εξαρτημένες αστικές τάξεις της Κύπρου - για την ακρίβεια, η ελληνοκυπριακή, αφού η τουρκοκυπριακή είναι ανύπαρκτη - έχουν τη δυνατότητα να χαράξουν αυτόνομη πορεία και στρατηγική, ούτε όμως και το λαϊκό κίνημα μπορεί να ηγεμονευτεί από μια εργατική, διεθνιστική αντίληψη για την επίλυση του Κυπριακού όταν αυτή είναι εξαιρετικά αδύναμη σε Ελλάδα και Τουρκία.
Με άλλα λόγια: Κανείς δεν μπορεί να "πουλά" επαναστατική γραμμή στους Κύπριους όταν δεν έχει κατορθώσει να χτίσει ισχυρό και αποτελεσματικό κίνημα κατά της ΕΕ στο εσωτερικό της χώρας του. Ο διεθνισμός, καλώς ή κακώς, δεν μπορεί να καλύψει τις "μαύρες τρύπες" σε εθνικό επίπεδο. Οι Τουρκοκύπριοι αγωνίζονται σήμερα καθοδηγούμενοι από το αυθόρμητο. Το συνειδητό αναζητείται.

 31/12/2002