ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

To ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα κείμενο-συζήτηση για το πώς απαντάμε στην κρατική τρομοκρατία το οποίο δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα ΠΡΙΝ. Οι σύντροφοι ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ και ΠΟΥΛΙΚΟΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ γράφουν τα εξείς: Mε αφορμή το Πριν της 4ης Αυγούστου, και δεδομένου ότι τα όσα γράφτηκαν σε εκείνο το φύλλο και ειδικότερα στο εξώφυλλο, δεν ανασκευάστηκαν στα επόμενα, τουλάχιστον στην έκταση που έπρεπε, διαπιστώνουμε ότι συνεχίζει να εκτίθεται πολιτικά και ηθικά ένα ολόκληρο πολιτικό δυναμικό που εντάσσεται ή στηρίζει την προσπάθειά μας.

Το πρώτο σημείο που πρέπει να αντιμετωπιστεί είναι η πρακτορολογία στον αντίποδα της πολιτικής ερμηνείας. Όσο και να ισχυριζόμαστε ότι δεν κάνουμε σεναριολογία και χαφιεδολογία, αποδεικνύεται το ακριβώς αντίθετο, όταν η πολιτική ανάλυση κινείται στη σφαίρα της «υπερδεκαπενταετούς δράσης των μυστικών υπηρεσιών» και το ηθικό όριο για την απαγγελία της κατηγορίας του πράκτορα χωρίς στοιχεία συναγωνίζεται αυτό των πιο μελανών σελίδων της παραδοσιακής Αριστεράς. Η ενδεχόμενη «διπλή ζωή» του Σ. Κονδύλη, και η (όπως δείχνουν τα πράγματα) όχι έντιμη πολιτική του στάση απέναντι στις συλλογικότητες στις οποίες συμμετείχε, δεν τον καθιστούν αυτόματα σε καμία περίπτωση πράκτορα της ασφάλειας ή των μυστικών υπηρεσιών. Κανένας φόβος περικύκλωσης από τις διωκτικές αρχές και καμία ανάγκη πολιτικής διαφοροποίησης δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτές τις πρακτικές, όπως καμία πολιτική ανάλυση, για παράδειγμα του ΚΚΕ, δεν το δικαιολογεί να μας ονομάζει πράκτορες και έμμισθους του Λαλιώτη. Και το συγκεκριμένο σοβαρό ολίσθημα δυστυχώς δεν αντιρροπείται από αρκετά πραγματικά ισορροπημένα άρθρα που ακολούθησαν, αλλά απαιτεί μια πιο γενναία παρέμβαση.

Το δεύτερο σημείο είναι ότι θα έπρεπε να κρατάμε πολύ περισσότερες επιφυλάξεις απέναντι στα στοιχεία που προβάλλονται από τα ΜΜΕ, δεδομένου ότι μοναδικός πομπός είναι η ασφάλεια και οι δημοσιογράφοι - παπαγαλάκια της. Επομένως, το αν είναι «εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου», «ληστές», «καταδότες» ή ό,τι άλλο, είναι πιθανό να εντάσσεται σε επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέρνησης ή άλλων κέντρων και δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο από την πλευρά μας.

Το τρίτο σημείο είναι ότι πρέπει να αντισταθούμε στην ιδεολογική τρομοκρατία που ασκείται προκειμένου να τοποθετηθούμε στο ζήτημα της «τρομοκρατίας». Είναι κοινός τόπος πως το ιδεολόγημα του «αντιτρομοκρατικού αγώνα» είναι το καινούριο δόγμα του κεφαλαίου προκειμένου να ξεπεράσει τις τεράστιες αντιφάσεις του και να κλιμακώσει τη βία απέναντι στους λαούς. Είναι αδύνατο για μας, όπως πολύ σωστά έχουμε κάνει μέχρι τώρα, να συζητάμε στο ίδιο τραπέζι για την αξία της ανθρώπινης ζωής μαζί με όλο τον εσμό δημοσιογράφων, πολιτικών και αναλυτών, που χειροκροτούν τα καθημερινά επίσημα εγκλήματα, πολεμικά, εργασιακά, οικολογικά, του κεφαλαίου.

Τέταρτο, σε ό,τι αφορά τις ένοπλες ενέργειες από κλειστές ομάδες, είναι φανερό πως τουλάχιστον τις δύο τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα, όχι απλά λειτουργούσαν στη σφαίρα του συμβολικού σαν αυτόκλητοι τιμωροί, αλλά δεν είχαν και καμία στόχευση για μαζική κοινωνική δράση, που είναι και η μόνη δράση που μπορεί να τροποποιήσει προς το καλύτερο τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Ανεξάρτητα από το θόρυβο που γίνεται στη σημερινή φάση της «εξάρθρωσης», σε όλα τα χρόνια της λειτουργίας αυτών των οργανώσεων (με εξαίρεση ίσως την περίπτωση Μπακογιάννη), δεν επέδρασαν με ουσιαστικό τρόπο σε καμία φάση στις πολιτικές εξελίξεις. Το γεγονός ότι τις πάγιες διαφορές του ρεύματός μας, ή ακόμα και την εχθρότητά μας προς αυτές τις οργανώσεις, τις επιλύει ντε φάκτο το κράτος, δεν μας δίνει το δικαίωμα της παραίτησης από τα διεκδίκηση όλων των δικαιωμάτων των «φερόμενων ως τρομοκρατών» (δικαιώματα, που πολύ εύκολα φαίνεται στο άμεσο μέλλον να αφαιρούνται από κάθε είδους «αντικοινωνικά στοιχεία» που θα συλλαμβάνονται), ούτε, πολύ περισσότερο, της εκτόξευσης λάσπης, χωρίς στοιχεία.

Τέλος, εκτός από την προς «τα έξω» καλή εικόνα, η πιο σημαντική πολιτική προτεραιότητα της κυβέρνησης και του κράτους είναι το 19% που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις να συμπαθεί τους συλληφθέντες και προφανώς, παρά το ότι είναι ένα τμήμα των εργαζόμενων με εν γένει παθητική πολιτική στάση, βλέπει θετικά «ακραίες λύσεις» στο σημερινό αδιέξοδο, απογοητευμένο από τις επίσημες εναλλακτικές λύσεις που προτείνονται από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό. Το τμήμα αυτό διαπνέεται έντονα από μία «παραδοσιακή» απέχθεια προς την αστυνομία, το στρατό και τις υπηρεσίες ασφάλειας, των οποίων η «αποκατάσταση του κύρους» και το ουσιαστικό «τέλος της μεταπολίτευσης» αποτελούν πρώτη προτεραιότητα για τα αστικά επιτελεία. Είναι ιστορική ευκαιρία από την πλευρά τους, για την εμπέδωση της ανάγκης της «ασφάλειας», της «αστυνομίας κοντά στον πολίτη», παράλληλα με απονομιμοποίηση κάθε είδους «μη νόμιμων πρακτικών» (καταλήψεις, διαδηλώσεις, άμυνα του κινήματος στην κρατική καταστολή) σε συνθήκες «εμπεδωμένης δημοκρατίας». Μαζί με την χειραγώγηση αυτού του κομματιού, ασφαλώς μπαίνουν στο στόχαστρο και οι δυνάμεις, εντός και εκτός της επίσημης Αριστεράς που προσπαθούν κατά καιρούς να το εκφράσουν. Αυτή θα πρέπει να είναι και η δική μας πολιτική αφετηρία, όσο και αν πιεζόμαστε να τοποθετηθούμε στο δίλημμα «με την τρομοκρατία ή με την αστική νομιμότητα». Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε με τις πιο μαχητικές και δυναμικές μορφές του κινήματος της νεολαίας και των εργαζομένων, που υψώνουν τη νομιμότητα των αναγκών και των δικαιωμάτων πάνω από τη νομιμότητα του κέρδους και της εκμετάλλευσης.

Όλα τα παραπάνω, αν και υπηρετούνται σε ένα βαθμό από την αρθρογραφία της εφημερίδας, υπονομεύονται σοβαρά όσο δεν ανασκευάζονται δημόσια και καθαρά όσα γράφτηκαν σε εκείνο το φύλλο. Εκτιμούμε, ότι μία γενναία και χωρίς περιστροφές ανασκευή από την πλευρά του Πριν των όσων γράφτηκαν στο πρωτοσέλιδο της 4ης Αυγούστου περί του ρόλου και των «καθηκόντων» του Σ. Κονδύλη, όχι μόνο δεν θα πλήξει την αξιοπιστία της εφημερίδας, αλλά αντίθετα θα βοηθήσει στην αποκατάσταση του κύρους και της ακτινοβολίας της σε ένα ολόκληρο δυναμικό και θα εκτιμηθεί θετικά από την πλειονότητα των αγωνιστών μέσα και έξω από τις γραμμές του ΝΑΡ.

 27/12/2002