Οικογενειακός αστυνόμος, για να
«εμπεδωθεί κλίμα»... Ασφάλειας!
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ
Mεταξύ πατρικής αυστηρότητας και οικειότητας ακροβατούσε ο αστυνόμος, καθώς εξέταζε τα χαρτιά νεαρού κατόχου μοτοσικλέτας. «Άδεια έχεις, δίπλωμα έχεις έχεις όμως και... πιτυρίδα, το ξέρεις;» Η παλιά εκείνη τηλεοπτική διαφήμιση
(γνωστής φίρμας σαμπουάν) ωχριά μπροστά στη σύγχρονη «εκσυγχρονιστική» πραγματικότητα. Εκτός από τους... συγκοινωνιολόγους-δερματολόγους αστυνόμους, τώρα θα μας προκύψουν ψυχολόγοι, παιδαγωγοί, επιδιαιτητές συνοικιακών διαφορών, αλλά πρωτίστως συλλέκτες και αξιολογητές
πληροφοριών. Κάποτε λειτουργούσε ο θεσμός του οικογενειακού γιατρού, τώρα κυοφορείται ο... οικογενειακός αστυνόμος! Για να «γιατρέψει» τι, άραγε; «Το μικρό περιφερειακό έγκλημα», διατείνεται η κυβέρνηση. Ναι, η ίδια κυβέρνηση που, αν δεν μας απατά η μνήμη μας, τα τελευταία τρία
χρόνια επαίρεται σταθερά για τις επιδόσεις της στον τομέα της καταπολέμησης της εγκληματικότητας, τώρα θεωρεί αναγκαίες τις τακτικές επισκέψεις των «οργάνων» έξω από τις πόρτες και τις αυλές μας, αν όχι και... στα ενδότερα.
"Οικογενειακός αστυνόμος" για να εμπεδωθεί κλίμα ασφάλειας και τάξης. Ο κάθε πολίτης και τον αστυνομικό του. Ο συγκεκριμένος πολίτης της φωτογραφίας είναι πιο ευνοούμενος. Απασχολεί δύο αστυνομικούς για την... ασφάλεια και τη
σωματική του ακεραιότητα!
Αναζητούνται αφελείς για να την πιστέψουν! Αν κάποιος διαπιστώσει ότι διέρρηξαν το σπίτι του, θα κερδίσει ή θα χάσει τίποτα ειδοποιώντας αντί του κοντινού Αστυνομικού Τμήματος τον... «έπαρχο», τον «αρμοστή» του
τετραγώνου; Εκτός εάν τα όργανα που περιπολούν σε δυάδες, τριάδες ή τετράδες αρχίσουν σιγά σιγά να εγκαθίστανται και μέσα στα σπίτια για λόγους «προληπτικούς». Σαν να λέμε, «δυο δυο, στην μπανιέρα δυο δυο μην τα κάνουν οι κλέφτες ρημαδιό». Αλλά ας σοβαρευτούμε, προφανώς δεν είναι
αυτός ο απώτερος στόχος, όπως δεν είναι και η εξόφθαλμα ψευδεπίγραφη αντιμετώπιση του μη προσδιοριζόμενου «μικρού», «περιφερειακού εγκλήματος»...
Ο πρώτος στόχος του θεσμού «αστυνόμος της γειτονιάς» είναι απολύτως... αυτιστικός: να κυριαρχήσει η αντίληψη ότι, όντως, κάθε γειτονιά, κάθε μικρογραφία κοινωνίας, κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής... θέλει τον ένστολό της! Ότι
απαιτείται μόνιμη άνωθεν εποπτεία και παρέμβαση, μια σταθερή δαμόκλειος σπάθη «κρατικής καταστολής» (με ή χωρίς τυπικά χαμόγελα), για να ρυθμιστούν ως και οι λεπτομέρειες των ίδιων των ανθρώπινων σχέσεων. Αν το «μικρό έγκλημα» συνίσταται στο στερεοφωνικό του διπλανού που παίζει στη
διαπασών ή στο γκράφιτι του πιτσιρικά στον τοίχο, αν ο «παθών φιλήσυχος πολίτης» ενθυμούμενος τη νουθεσία των «οικογενειακών οργάνων της τάξης» ζητά από αυτούς τη λύση, αντί να απευθυνθεί πρώτα στους ίδιους τους οχληρούς(;) γείτονες, ε, τότε το «κέρδος» είναι μεγάλο! Έστω και αν «κλείσει
το θέμα» με μερικές ευγενικές συστάσεις των περιοδευόντων «οργάνων»... Δυσοσμία «μηδενικής ανοχής» πλανάται στον αέρα. Η σοβαρότητα της υπόθεσης, δηλαδή της επικυριαρχίας του τρίπτυχου «όλα υποψήφια αδικήματα-όλοι υποψήφιοι παραβάτες-όλοι επιτηρούμενοι» δεν θα αρθεί, ακόμη και αν
λέμε «αν» οι ημέτεροι αστυνόμοι αποφύγουν την πασίγνωστη κτηνώδη πρακτική των συναδέλφων τους της Νέας Υόρκης...
Το νεφελώδες «μικρό έγκλημα» είναι, λοιπόν, άλλοθι της κακιάς ώρας. Επιπρόσθετη απόδειξη η ίδια η ορολογία του... Μ. Χρυσοχοϊδη! Όποτε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης προσδιορίζει ως στόχο κάποιας κίνησής του «να εμπεδωθεί κλίμα
ασφαλείας στους πολίτες» αν έλεγε «κλίμα αστυνομοκρατίας» θα άξιζε Όσκαρ ειλικρίνειας απλώς... ομολογεί το προσχηματικό του (εκάστοτε) πράγματος. «Θέλουμε να εμπεδωθεί κλίμα ασφαλείας» είχε πει και την περίοδο εκείνων των επαίσχυντων επιχειρήσεων «σκούπα», όταν οι δημοσιογράφοι
τον ρωτούσαν γιατί προσάγονταν κάθε μέρα (ακόμη και) οι ίδιοι μετανάστες από τα γιαπιά και τα χωράφια, γιατί σύρονταν και στοιβάζονταν σε γυμναστήρια ή Τμήματα άνθρωποι που εκλιπαρούσαν τους αστυνόμους να τους συνοδεύσουν μέχρι το σπίτι, μερικές δεκάδες μέτρα μακριά, όπου
βρίσκονταν τα έγγραφά τους. Αυτά ήταν, υποτίθεται, αντικείμενα των «ελέγχων»...
Στην προμετωπίδα αναγράφεται «κλίμα ασφαλείας», ζητούμενο είναι όμως το κλίμα... Ασφάλειας! Μόνο για καχυποψία δεν μπορεί να επικριθεί οποιοσδήποτε εικάσει ότι στόχος δεύτερος με μία έννοια, παραλλαγή ή εξειδίκευση του πρώτου
του θεσμού «αστυνόμος στο σπίτι», αστυνόμος... κοινωνικός και παρατηρητικός, είναι να διευρυνθούν τα... κεκτημένα της περιόδου εξάρθρωσης της «17 Νοέμβρη». Αν τότε κληθήκαμε άπαντες να παρατηρούμε πόσες... πίτσες παραγγέλλει τα βράδια ο απέναντι, τώρα που ο Κουφοντίνας δεν κυκλοφορεί
ελεύθερος καλούμαστε να κατανοήσουμε πόσο «διευρυμένη» είναι η έννοια του «κινδύνου», του «υπόπτου». Δεν επιβάλλεται να ξέρει ο αστυνόμος της συνοικίας ότι ο νεαρός του κάτω διαμερίσματος συχνάζει σε μπαράκια των Εξαρχείων, ακούει τους «αναρχικούς» Μάνικ Στριτ Πρίτσερες και δεν
αποχωρίζεται ποτέ την κονκάρδα του Τσε; Ασυζητητί... Το ΠΑΣΟΚ με το ένα χέρι ξορκίζει την Ακροδεξιά και με το άλλο ξεσκονίζει τη στολή του περιβόητου χωροφύλακα της Δημητσάνας, ο οποίος στο 19ο αιώνα νομοθετούσε: «Απαγορεύεται το πτύειν, το πίτσι πίτσι ανά τας οδούς και το δημοσίως
πέρδεσθαι...». Ε, τώρα δεν απαγορεύονται όλα, απλώς ελέγχονται όλα. Τι διάολο, εκσυγχρονισμό έχουμε..
