Λίγες μόνο μέρες μένουν ακόμα για την 28η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τα συνθήματα των φοιτητών ηχούν ακόμα ζωντανά στους αγώνες του σήμερα. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα γίνουμε μάρτυρες μιας συντονισμένης προσπάθειας από τα κόμματα και τα ΜΜΕ να πάρει η επέτειος τα χαρακτηριστικά μιας εθνικής επετείου, να μετατραπεί σε ένα ιστορικό στίγμα χωρίς σύγχρονες προεκτάσεις και να μπει στο χρονοντούλαπο.

Θα προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι το μήνυμα του Νοέμβρη δεν έχει νόημα στην εποχή μας και ότι με την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας οι αγώνες μας και τα κινήματα ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό όμως που δεν θα μας πουν είναι ότι παρά την αποκατάσταση της δημοκρατίας ο ολοκληρωτισμός έχει πάρει κοινοβουλευτικό μανδύα. Σε μια εποχή όπου δολοφονούνται μαζικά ολόκληροι λαοί στο όνομα του ανθρωπισμού, καταστέλλονται βίαια τα κινήματα (βλ. Γένοβα, Γκέτεμποργκ, τρομονόμους) και ολοένα ευρύτερα κομμάτια της νεολαίας και των εργαζόμενων παραμένουν άνεργοι ή δουλεύουν σε μαύρες συνθήκες, ένας αγώνας ενάντια στον ολοκληρωτισμό της εποχής μας κάθε άλλο παρά ανεπίκαιρος είναι.

Το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου στην Ν. Υόρκη έγινε η αφορμή να επιβεβαιωθούν με τον πιο γλαφυρό τρόπο όλα τα παραπάνω. Στο όνομα των νεκρών του χτυπήματος, οι Αμερικάνοι συνεπικουρούμενοι από τους συμμάχους τους, εξαπέλυσαν στο όνομα της «δημοκρατίας» μια ανελέητη επίθεση ενάντια σε ένα λαό, ενώ εξήγγειλαν και σειρά παρόμοιων σφαγών και σε άλλα μέρη του κόσμου. Παράλληλα, στο όνομα της ασφάλειας και της διατήρησης της παγκόσμιας τάξης, νομιμοποιείται ο περιορισμός των ατομικών ελευθεριών μέσω της ψήφισης τρομονόμων και της εξαγγελίας για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.

Η δήλωση του Μπους ότι «ή θα είστε μαζί μας ή με τους τρομοκράτες» δείχνει ξεκάθαρα ότι στόχος είναι η εξόντωση οποιασδήποτε αντίθετης φωνής. Την ίδια στιγμή που το κόστος της κρίσης θα κληθούν να το πληρώσουν ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας είτε αναγκαζόμενοι να δουλέψουν στις ακόμα χειρότερες συνθήκες που θα επιβληθούν στο όνομα της αντιμετώπισης της κρίσης, είτε χάνοντας τις δουλειές τους. Οι βομβαρδισμοί στο Αφγανιστάν και οπουδήποτε αλλού είναι κορύφωση και τμήμα της παγκόσμιας πολιτικής που εδώ και χρόνια βάζει τις νεολαιίστικες και εργατικές ανάγκες στην κλίνη του Προκρούστη, θυσία στους δείκτες της αγοράς. Η Ελλάδα, δια στόματος Σημίτη, τάχθηκε στο πλευρό του «Δυτικού κόσμου», αφού είναι οργανικό κομμάτι του και έχει ανάγκη να τον υπερασπιστεί και όχι κάποιος «εκ των έξω» συμπαραστάτης. Και πραγματικά, η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από την πολιτική των ομογάλακτων συμμάχων της.

Στέλνει στρατό στο Κόσοβο για να διεκδικήσει έναν αναβαθμισμένο ρόλο στα Βαλκάνια, σαν συνέχεια της οικονομικής διείσδυσης των ελληνικών επιχειρήσεων, συγκροτεί μισθοφορικό στρατό (για να μπορεί σταθεί τόσο στον αναβαθμισμένο ρόλο των επιχειρήσεων που αναλαμβάνει όσο και απέναντι στον εσωτερικό εχθρό - τα κινήματα» και συμμετέχει στον Ευρωστρατό, σαν ισότιμο μέλος της Ε.Ε. Ξεκινάει το νέο γύρο επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων - ιδιαίτερα μετά τον κυβερνητικό ανασχηματισμό - ξεκινώντας τον «διάλογο» για το ασφαλιστικό, συνεχίζοντας τις ιδιωτικοποιήσεις, αίροντας κάθε φραγμό στην εργοδοτική αυθαιρεσία με την ελαστικοποίηση της εργασίας

Νευραλγικός τομέας των αλλαγών αυτών αποτελεί η παιδεία και η εκπαίδευση, πάνω στην οποία έχει εξαγγελθεί μια σειρά μέτρων που αλλάζουν ριζικά τα χαρακτηριστικά της. Συγκεκριμένα, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε την προσπάθεια για πολυδιάσπαση των πτυχίων - γνωστικών αντικειμένων, την εισαγωγή συστήματος δια βίου εκπαίδευσης (π.χ. ΠΣΕ, ή Ινστιτούτα δια βίου Εκπαίδευσης), με τελικό στόχο την ουσιαστική αποσύνδεση των εργασιακών δικαιωμάτων από τα πτυχία. Το περυσινό νομοσχέδιο για την «ανωτατοποίηση» των ΤΕΙ που σαν πραγματικό στόχο είχε την δημιουργία μιας τριτοβάθμιας «σούπας» πάγωσε χάρη στις κινητοποιήσεις των φοιτητών μέχρι την υλοποίηση του νέου νομοσχεδίου περί αξιολόγησης. Μια αξιολόγηση που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο με επιχειρηματικά - ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και έρχεται να νομιμοποιήσει τη λειτουργία των πανεπιστημίων ως επιχειρήσεις. Οι αλλαγές αυτές καθορίζονται από την ανάγκη για τη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου εργαζόμενου. Ενός εργαζόμενου που θα δουλεύει χωρίς ασφάλιση, με ελαστικό ωράριο, χωρίς εργασιακή κατοχύρωση, εντελώς αλλοτριωμένου και αποξενωμένου από το αντικείμενο της εργασίας του.

Και βέβαια ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης αποδεικνύεται μύθος. Τη στιγμή  που συμφοιτητές μας πετιώνται έξω από τα δωμάτιά τους (εστίες ΠΑ.ΠΕΙ., Παντείου), το Πολυτεχνείο θέτει εκτός ασύλου την ΦΕΕΜΠ και η μετατροπή του κτιρίου της Μπουμπουλίνας σε εστία 500 κλινών απλώς δεν γίνεται, η πρόταση για δημιουργία δημοσιογραφικού χωριού στο ΕΜΠ με προοπτική την μετατροπή του σε εστία φαντάζει κωμικοτραγική. Σε αυτό το θέμα, εμείς απαιτούμε το άμεσο χτίσιμο νέων εστιών, την κατασκευή της νέας εστίας σε χώρο ασύλου και την άμεση λειτουργία της με φοιτητές αμέσως μετά την κατασκευή της.

Καλούμε το Σύλλογο να συμμετάσχει δυναμικά στον εορτασμό του Πολυτεχνείου και στην πορεία της 17ης Νοέμβρη προς την Αμερικάνικη πρεσβεία. Απαντώντας στις προκλήσεις της εποχής μας είναι ανάγκη να προβάλλουμε ένα επίκαιρο εξεγερτικό μήνυμα αντάξιο του Νοέμβρη 73, για τα κινήματα και τους αγώνες του σήμερα.

Με βάση τα παραπάνω απαιτούμε :

• Άμεση διακοπή των βομβαρδισμών στο Αφγανιστάν. Καμία συμμετοχή της Ελλάδας στον βρώμικο πόλεμο ΗΠΑ - ΕΕ. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα. Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ.
• Να δώσουμε κάλυψη σε όσους φαντάρους αρνηθούν να συμμετάσχουν σε αυτό το βρώμικο πόλεμο.
• Όχι στον τρομονόμο και στην καταστολή των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων. Όχι στην κατάργηση του ασύλου - επέκτασή του σε όλους του χώρους όπου δρα το κίνημα.
• Να σταματήσει η πολεμική έρευνα που διεξάγεται στο Ε.Μ.Π. Κανένα κονδύλι για πολεμική έρευνα, άμεση διακοπή των υπάρχοντων ερευνητικών. Άμεσος έλεγχος της χρηματοδότησης των ερευνητικών προγραμμάτων από τις Γ.Σ. των φοιτητών.
• Καμία συζήτηση για αξιολόγηση των φοιτητών και των σχολών. Όχι στο πανεπιστήμιο - επιχείρηση. Αρνούμαστε να γίνουμε υποχείρια των νόμων της αγοράς. ΕΝΙΑΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
• Άμεση μετατροπή του κτιρίου Μπουμπουλίνας σε Φοιτητική Εστία. Απομάκρυνση του τείχους της ντροπής από τη ΦΕΕΜΠ. Αλληλεγγύη στους φοιτητές των εστιών ΠΑ.ΠΕΙ., Παντείου - να γυρίσουν πίσω στις εστίες. Όχι στη δημιουργία ξενώνα, θέλουμε φοιτητική εστία χωρίς εσωτερικούς κανονισμούς και ενοίκιο.

Ήθελα άλλα να πω έψαχνα άλλο θέμα, όμως η άνοιξη στο σπίτι μας μύρισε αίμα

Τα λουλούδια τώρα γέρνουν ν' ακουμπίσουν τη γη και τα πουλιά δεν κελαηδάνε φτύνουν οργή

Κάποιοι προλάβαν τον Ιούδα πριν προδώσει κάποιοι διαλέξανε τον Βαραβά για να γλιτώσει

Κάποιοι σφίξαν πιο πολύ το αγκάθινο στεφάνι και σταυρώσανε το δίκιο με διπλά καρφιά να πιάνει

Ο γλυκύ μου έαρ, μπαρουτιασμένο πλένεις τα πόδια του αφέντη σου καημένο

Είναι η στερνή σου φορά, κάντο καλά, κρύψε τα δάκρυα μη σε δούνε και κοίτα ψηλά

Αν σε δούνε να κλαις μεγαλώνει η χαρά τους κι αν φανούνε οι πληγές καμαρώνει η στρατιά τους

Για αυτό τραγούδα δυνατά και γέλα, τραγούδα και γέλα

Κι όσο για σένα, μεγάλε στρατηλάτη που ζωγραφίζεις με καμάρι το καινούργιο σου χάρτη

η αιώνια κατάρα δεν σ' έχει ξεχάσει

Θα ρθει ξανά, θα σε δικάσει

Θα σε δικάσει

Θα σε δικάσει η φωτιά

Θα σε δικάσει

Κάθε σταγόνα το αίμα

Θα σε δικάσει

Θα σε δικάσει η προσφυγιά

Θα σε δικάσει

Και θα σου μοιάζει με ψέμα

Έξω μεγάλωσε η νύχτα και το φεγγάρι φοβάται Θεριεύει η φωτιά και τίποτα δε λυπάται

Βλαστημάει ο ουρανός με βροχή και χαλάζιΤρέμει συνέχεια η γη μα τίποτα δεν αλλάζει

Πέφτουν γεφύρια παρέα με τα στοιχειά τους Οι τύψεις ξαναβρίσκουν τη χαμένη λαλιά τους

Κλείνει τα μάτια ο θεός γυρνάει αλλού κι αφήνει Το καλό και το κακό να σε βιάζουν Ειρήνη

Δε βρίσκουν λόγια οι σπουδασμένοι

Ούτε ψαλμό οι δεσποτάδες

Δεν πιάνουν πένα οι ποιητές

Δεν νοιάζονται οι μαθητάδες

Αν ο Θεόφιλος ζούσε, με τα άγια του χέρια θα ζωγράφιζε με αίμα δεκαπέντε αστέρια

στο λαιμό ενός θεριού φερμένου από τη δύση μ'όπλα πολλά δεμένο, να διψάει να νικήσει

Μα εσύ ρε γείτονα τραγούδα και γέλα, κάνε το θάνατο να μοιάζει με την πιο όμορφη τρέλα

σπάσε τα νεύρα στους δειλούς και μη σωπάσεις, όπου κι αν πας να τους δικάσεις

Θα σε δικάσει

Μια ματιά φοβισμένη

Θα σε δικάσει

Του χρόνου η μεγάλη πληγή

Θα σε δικάσει

Μια ψυχή κολασμένη

Θα σε δικάσει

Όταν θα πάψει να κλαίει κι η γη

Θα σε δικάσουν

Οι σημαίες, τα μικρά σου τ'αστέρια

Θα σε δικάσουν

Δυο, που θα τρέμουνε χέρια

B.D. FOXMOOR Active Member (γράφτηκε λίγο μετά την επίθεση στο Κόσοβο)

Πρωτοβουλία για έναν

Ανατρεπτικό Ριζοσπαστικό Χώρο Ηλεκτρολόγων

ΑΡΧΗ - ΕΑΑΚ