ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΘΑ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!
Η σημερινή νεολαία θα κάνει το όραμα πράξη και θα πάρουν εκδίκηση τα όνειρα
Καθώς η μεταπολίτευση έχει εκπνεύσει προ πολλού, τα σύμβολά της κουρελιάστηκαν κι όλο το αστικό πολιτικό σκηνικό διαλύεται μέσα στη γενική ανυποληψία, μέσα από το χάος αυτής της μεταβατικής περιόδου, προβάλλει επικίνδυνα σα
μόνος "πόλος σταθερότητας" το γυμνό Κράτος, το Κράτος ως δύναμη καταστολής στα χέρια της άρχουσας τάξης ενάντια σ΄ όλες τις άλλες καταπιεσμένες τάξεις.
Μπροστάρηδες κάποιοι που κάποτε προσυπόγραφαν το ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μας καλούν σήμερα σε κοινή πορεία με τους καταπιεστές του λαού ενάντια στους τρομοκράτες της "17Ν"! Μας λένε, με άλλα λόγια, διαλέξτε: με ποιους
είστε; Με τους τρομοκράτες
της "17Ν" ή με τους τρομοκράτες του Κράτους; Με κανέναν από τους δύο κύριοι! Είμαστε ΕΝΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΕΣ που βγαίνουν από την ίδια μήτρα, του καπιταλιστικού συστήματος. Πρώτος έριξε την ιδέα ο κύριος "Καραμανλής ή τανκς", κατά κόσμον
Μίκης Θεοδωράκης. Τον ακολούθησε ο Κώστας Λαλιώτης. Και μας καλούν σε μια ΤΑΞΙΚΗ συναδέλφωση ενάντια στους κακούς τρομοκράτες μην μπορώντας να συνειδητοποιήσουν ότι το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ θα στέκεται πάντα όρθιο αποδεικνύοντας σε όλους αυτούς (τρομοκράτες και τρομολάγνους) πως καμιά
καταστολή δεν μπόρεσε να το γονατίσει και καμιά κυβέρνηση ή κόμμα να το ενσωματώσει. Από την ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ και τους επίδοξους ΣΥΝεταίρους της κεντροαριστεράς μέχρι το ΚΚΕ και τις άλλες "δημοκρατικές δυνάμεις", που στέλνουν ετησίως τα λουλούδια τους, τους δεκάρικους τους,
τρέμοντας το φυλλοκάρδι τους μην τυχόν χαλάσει η σούπα της Ταξικής Συνεργασίας.
Η νεολαία σήμερα δεν χρειάζεται ηθικολογίες από τους ανήθικους, ούτε πορείες ενάντια στους τρομοκράτες υπό την ηγεσία των ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ! Των νόμιμων! Η νεολαία σήμερα έχει ανάγκη αυτό που όλοι έχουμε ανάγκη: ΕΝΑΝ
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ. Τα ζητούν όλα και χλευάζουν την εξουσία και την τρομοκρατία της. Ας αφήσουμε τους συμβιβασμένους να κάνουν σχέδια για την... πορεία τους χέρι - χέρι με τον Καρατζαφέρη, τον Εισαγγελάτο, τον Κακαουνάκη και τον Τράγκα κι ας δώσουμε στο αίμα μας, τη νέα γενιά το ελάχιστο
που χρειάζεται για να βγει αυτή και η κοινωνία ολόκληρη από το αδιέξοδο: ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!
ΒΗΧΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
- Σε πείσμα των καιρών και των ανθρώπων το Πολυτεχνείο είναι πάλι εδώ: Και θα είναι πάντα εδώ παρά τον εκμαυλισμό του, τους επετειακούς δεκάρικους και τις κυβερνητικές φιέστες. Θα είναι εδώ κι ενάντια στην ταξική συνεργασία των
ξεπουλημένων πολιτικάντηδων. Θα πηγαίνει να διαδηλώνει στην αμερικάνικη πρεσβεία "των συμμάχων" όσο υπάρχει καπιταλισμός.
Και τότε το ίδιο Το γνωστό Κράτος και η Άγνωστη νεολαία. Τα παιδιά που τους έλεγαν αλήτες
Το Πολυτεχνείο της εξέγερσης και της νεολαίας θα καίει σαν αναμμένο κάρβουνο στη διαδρομή αυτής της χώρας έστω και εάν οι νεολαίοι που θα μπουν και φέτος
επικεφαλής της κινητοποίησης ήταν αγέννητοι το 1973.
- ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ καταγράφηκαν σαν οι δύο πιο κορυφαίες στιγμές της σύγχρονης μεταπολεμικής ιστορίας τα τελευταία χρόνια Ήταν οι στιγμές που εργατική τάξη και νεολαία μπήκαν στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής παίρνοντας τις
τύχες τους στα χέρια τους σε σύγκρουση με την αστική τάξη πραγμάτων και τους ιμπεριαλιστές πάτρωνές τους. Το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, η νικηφόρα επανάσταση, προδόθηκε από τη σταλινική ηγεσία στις συμφωνίες της Βάρκιζας και της Γιάλτας τσακίστηκε στο Γράμμο και στο Βίντσι και αποδεκατίστηκε στα
ξερονήσια. Η φοιτητική εξέγερση πνίγηκε στο αίμα μα δε συντρίφτηκε. Οκτώ μήνες αργότερα, στις 24 Ιούλη του ΄74, η χούντα κατάρρευσε μετά τα γεγονότα της Κύπρου και οι πρωταγωνιστές του φοιτητικού κινήματος εκλεγόντουσαν στα ΔΣ των σχολών τους συγκροτώντας το μαχητικότερο
συνδικαλιστικό κίνημα του ΄74 - ΄76 που γνώρισε ποτέ ο τόπος.
- Τι απέγινε όμως η περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου που στη δεκαετία του ΄70 στελέχωσε την αριστερά κατά πρώτο λόγο και δεύτερο το ΠΑΣΟΚ; Είναι σαφές ότι η μεγάλη πλειοψηφία σήμερα είναι μακριά από κόμματα στα οποία αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά,
πηγαίνοντας απλά "σπίτι τους". Κάνοντας διάκριση από το στατιστικό τρόπο προσέγγισης αυτής της γενιάς, η δυναμική της "αποστράτευσης από τα κοινά" ταυτίζεται αντικειμενικά από τις ψευδαισθήσεις της "δημοκρατικής μεταπολίτευσης" ενώ υποκειμενικά για τον καθένα η
ιδιώτευση δεν ήταν μια εύκολη πορεία.
Όσα λογικά σχήματα και να επικληθούν, το Πολυτεχνείο μας σημάδεψε. Η ιστορία παίζοντας το δικό της παιχνίδι έβαλε στο πετσί μας ανεξίτηλη στάμπα. Οι δρόμοι μας χωρίσανε, πολλές φορές αντιδιαμετρικά, μα η στάμπα μάς ενώνει και μια
ακατανίκητη έλξη μάς γυρίζει στο ΄72 της Νομικής και στο ΄73 του Πολυτεχνείου. Είναι η αναζήτηση της χαμένης συλλογικότητας, η διάθεση να το ξαναζήσουμε, η αναπόληση της επαναστατημένης νιότης μας, η γενέθλια πράξη της πολιτικοποίησής μας; Όλα μαζί; Τα πρώτα χρόνια βρισκόμαστε για να
διαφωνήσουμε και να συμφωνήσουμε, μόνο για να μην προσαρμοστούμε στο σύστημα. Μετά ήρθε η αδράνεια, η προσαρμογή και τέλος χάθηκε από πολλούς και ο πολιτικός λόγος.
Τα οράματα παραμένουν ανεκπλήρωτα ακόμα
Η γενιά του Πολυτεχνείου εγκλωβίστηκε στην πλειοψηφία της ιδεολογικά στο κλουβί της αστικής δημοκρατίας (μερικοί μάλιστα γίνανε και οι ίδιοι κάγκελα, δήμαρχοι και υπουργοί) εκφόρτισε την επαναστατικότητά της για μια θέση στο σύστημα.
Οι ελάχιστες εξαιρέσεις, όσες δεν συνθλίφτηκαν από τους νομιμόφρονες κομματικούς μηχανισμούς, αφορούν συντρόφους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που τεκμηρίωσαν την αντίθεσή τους στη χούντα στη βάση της ανατροπής του καπιταλισμού όχι απλώς σαν πεποίθηση αλλά στην βάση της
ανάπτυξης της μαρξιστικής θεωρίας και της διαλεκτικής σε μια συνεχή ανάλυση της διαρκής μεταβαλλόμενης κατάστασης παρά τα προβλήματα της εποχής.
Εάν η γενιά του 41-49 τσακίστηκε στα μακρονήσια, στα βασανιστήρια, στις δηλώσεις μετανοίας και στα χαρτιά των κοινωνικών φρονημάτων, η γενιά του 73-75 τσακίστηκε με τα "μπράβο" και "ζήτω" και με το "πάρε μια θέση γιατί σου αξίζει"
- κοινός παρανομαστής και στις δύο η απουσία μιας σοβαρής ιδεολογικοπολιτικής μαρξιστικής ηγεσίας για να οδηγήσει στη νίκη.
Αλλά ας έρθουμε στα τωρινά. Στην ελληνική εσωτερίκευση του "δόγματος Μπούς" - "ή με τους τρομοκράτες ή με μας", "ή ρουφιάνος ή τρομοκράτης", "ή διαδηλώνετε μαζί μας κατά της 17Ν ή είστε με τους τρομοκράτες", κλπ, κλπ. Και
όμως οι "εγκέφαλοι" της αστικής κρατικής τρομοκρατίας έχουν ένα κοινό με τους αντίστοιχους της μικροαστικής ατομικής τρομοκρατίας: νομίζουν ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό πρόβλημα παρακάμπτοντας την ταξική πάλη ζωντανών κοινωνικών δυνάμεων, χρησιμοποιώντας μόνο
το βάρος των εντυπώσεων, ασκώντας, όπως λέγεται στην κρατούσα μεταμοντέρνα γλώσσα, την κατάλληλη "επικοινωνιακή πολιτική"
Η καπιταλιστική κοινωνία του Κώστα Λαλιώτη, Μίκη Θεοδωράκη και λοιπών στην αυγή του νέου αιώνα δεν καταδικάζει απλώς τη νέα γενιά σ΄ ένα αμφίβολο μέλλον, υποταγμένο στις ανάγκες του δικού της καταμερισμού της εργασίας. Οσο βυθίζεται
στην παρακμή τόσο μεγαλύτερα τμήματα, πρώτα και κύρια, της νεολαίας καταδικάζονται όχι απλώς σε μιαν υποδεέστερη θέση αλλά στον αποκλεισμό. Τίθενται εκτός παιχνιδιού. "Λαυριοποιούνται". Η καλπάζουσα ανεργία είναι η ορατή πλευρά του παγόβουνου. Μιλάνε κάποιοι για "απελπισμένες
μειοψηφίες νέων". Απελπισία, σίγουρα, υπάρχει. Πού είδανε, όμως, τις "μειοψηφίες"; Ποιός Κακαουνάκης ή Τράγκας - Λιάγκας και με ποιά κριτήρια χωρίζει σε "πλειοψηφίες" και "μειοψηφίες"; Κάτω από ορισμένους όρους, όπως είπε ο Ζιλ Ντελέζ, ο στοχαστής του Μάη του ΄68 που
αυτοκτόνησε πριν μερικά χρόνια, "η πλειοψηφία είναι ο Κανένας". Αυτός ο Κανένας είναι αντιμέτωπος με το Κράτος και τους ρουφιάνους των ΜΜΕ.
Καιρός λοιπόν να δείξουμε στη θέση του Κανένα που φτιάχνουν οι Κακαουνάκηδες, τον μαζικό Αγωνιστή, τη μαχόμενη μάζα των εργαζομένων και πάνω απ΄ όλα το ίδιο το επαναστατικό Υποκείμενο της εργατικής τάξης.
