Η ΠΟΡΕΙΑ, ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΟΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ

ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ

Tο κείμενο που ακολουθεί είναι το editorial της εφημερίδας «Nέα Προοπτική», φύλλο 294, Σάββατο 12 Oκτωβρίου 2002 που κυκλοφορεί. Για να ξεκαθαρίσουν ορισμένα πράγματα και να βγουν τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα.

να εκφοβίσουν, να σπιλώσουν συνειδήσεις, πρόσωπα, κινήματα, οργανώσεις με τρόπο που κανένας Βισίνσκυ ή Μπέρια δεν το μπορούσε.
Η τεράστια διαφορά, όμως, είναι ότι δεν ζούμε πια στη δεκαετία του 30. Γι αυτό κι ο οργουελικός Big Brother εκπίπτει στη χοντροκομμένη φαρσοειδή ομώνυμη εκδοχή του στα τηλεοπτικά σαχλοπαίχνιδα. Όσο κι αν κυριαρχεί, συχνά, στις μάχες των εντυπώσεων ο ταξικός αντίπαλος, ο ιδιοκτήτης των μαζικών μέσων παραγωγής εντυπώσεων, αυτό δεν σημαίνει ότι κυριαρχεί με την ίδια ευκολία και στο επίπεδο της ζωντανής σύγκρουσης ζωντανών δυνάμεων, στην αρένα της ταξικής πάλης. Καμιά τηλεόραση δε νίκησε ποτέ την Ιστορία.
Μια φαρσοειδή όσο κι επικίνδυνη απεικόνιση των παραπάνω είχαμε στις μέρες μας με το σάλο που δεν έχει κοπάσει ακόμα για τη διαδήλωση της 1ης Οκτωβρίου κατά της κρατικής τρομοκρατίας και της τρομοϋστερίας. Τα γνωστά κανάλια προαναγγέλλανε «μακελειό στην Αθήνα» κι αναμεταδίδανε live την πορεία (ποτέ μέχρι τώρα δεν αξιωθήκαμε μια live αναμετάδοση κάποιας διαδήλωσης, ούτε κάν εκείνης ενάντια στην επίσκεψη του Κλίντον που αναμφίβολα ήταν η σπουδαιότερη της δεκαετίας του ΄90). Καραδοκούσαν και υποδέχτηκαν σα μάννα εξ ουρανού τα βλακώδη συνθήματα που εξακόντιζαν στην ουρά της πορείας κάποιοι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως αναρχικοί. Τα αξιοποίησαν για να κλιμακώσουν την τρομολαγνική τους εκστρατεία, που είχε αρχίσει να δείχνει σημάδια κόπωσης.
Η πορεία καταγγέλθηκε από σύσσωμο τον καθεστωτικό πολιτικό κόσμο σαν «διαδήλωση των υποστηρικτών της τρομοκρατίας και της 17 Νοέμβρη». Κάθισαν άρον - άρον στο εδώλιο το Δίκτυο, το οποίο την είχε καλέσει, παρουσιάζοντάς το λίγο - πολύ σαν το ...πολιτικό σκέλος της «17 Νοέμβρη», ζητώντας την κεφαλή των «υπευθύνων» επί πίνακι. Η Δεξιά, όπως ήταν φυσικό πρωτοστάτησε, προσπαθώντας να το εκμεταλλευτεί και ψηφοθηρικά, στρέφοντας συνάμα αλλού τα πυρά, μετά από τις εντεινόμενες καταγγελίες για τις σχέσεις της με τη φασιστική ακροδεξιά του Καρατζαφέρη και τους χουντικούς τύπου Ψωμιάδη. Το ΠΑΣΟΚ με τη πρόταση Λαλιώτη βρήκε την ευκαιρία να προτείνει ακόμα και τον πλήρη εξευτελισμό της Πορείας του Πολυτεχνείου και την συστράτευση των πάντων, δημίων και θυμάτων, στον κατά Μπους «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία». Τα ΜΜΕ κυριολεκτικά οργίασαν, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την προβοκατόρικη επίθεση στην «Απογευματινή», παρουσιάζοντας σαν απειλούμενους «ήρωες» τους πιο αναξιόπιστους κιτρινολογούντες και τα «βαποράκια» της ΓΑΔΑ. Μαζί με τους Γραμματείς της Κατεχάκη έτρεξαν κι οι Φαρισαίοι της καθεστωτικής Αριστεράς: ο εκπρόσωπος του Συνασπισμού Πιτσιόρλας αποκήρυξε μετά βδελυγμίας τους συμμάχους του στο Δίκτυο, δηλώνοντας ότι το Κόμμα του κόβει κάθε σχέση μαζί του, ενώ το ΚΚΕ, ρίχνοντας κι αυτό το ανάθεμα, δεν παρέλειψε με το κατάπτυστο άρθρο του σταλινικού Μάκη Μαΐλη στο Ριζοσπάστη της 6 Οκτωβρίου να αφήσει άθλια υπονοούμενα για το ρόλο του Δικτύου «μετά την απόσυρση της 17 Νοέμβρη από τις μυστικές υπηρεσίες...»
Ένας κοντυλοφόρος του συστήματος έγραψε περιχαρής ότι με το «σκάνδαλο» της πορείας της 1ης Οκτωβρίου «χάσανε οι ακροαριστεροί το πολιτικό κεφάλαιο που είχαν κερδίσει με την αθώωση Λεσπέρογλου». Είναι φανερό ότι η υστερία για την περί ου ο λόγος πορεία έχει να κάνει με τη προσπάθεια να παρθεί η ρεβάνς για την αθώωση Λεσπέρογλου και προπαντός να πληγεί, όσον είναι καιρός γι αυτούς, οποιαδήποτε δυνατότητα ή υποδομή και συσπείρωση που μπορεί να στηρίξει ένα κίνημα ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και συμπαράστασης στα θύματά της. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό δεν απασχολεί άμεσα μόνο τις δυνάμεις καταστολής ενόψει της αναμενόμενης κλιμάκωσης του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στο εσωτερικό και στο εξωτερικό (Ιράκ) αλλά είναι και η δηλωμένη βούληση της αμερικανικής πρεσβείας.
Ανεξάρτητα από τις προθέσεις του ενός ή του άλλου, «στημένοι» και μη, αναμφίβολα, το παιχνίδι της κρατικής και ιμπεριαλιστικής τρομοκρατίας το έπαιξαν όσοι «εκτονώνονταν» θανατολαγνικά στην ουρά της πορείας, ξευτελίζοντας ακόμα και την παράδοση του αναρχικού χώρου.
Το μεγαλύτερο μέρος της πορείας επέμεινε στα δικά του πολιτικά συνθήματα, τα οποία και αγνοήθηκαν πανηγυρικά και σκόπιμα από τους Γραμματείς των ΜΜΕ και τους Φαρισαίους της Κουμουνδούρου και του Περισσού.
Το ΕΕΚ πήρε μέρος στη Πορεία με το ανεξάρτητο πανό του και με τη δική του ανεξάρτητη προκήρυξη, χωρίς να συμμερίζεται τα συνθήματα ούτε των επικεφαλής ούτε, βεβαίως, και της «ουράς». Δεν απολογούμαστε γι αυτό: ενάντια στην υπαρκτή απειλή για τα δημοκρατικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων από την κρατική τρομοκρατία και την ενορχηστρωμένη τρομοϋστερία, ήταν υποχρέωση κάθε αγωνιστή και κάθε οργάνωσης της Αριστεράς να κινητοποιηθεί χωρίς αργοπορία.
Άλλοι επέλεξαν την αποχή από τη συγκεκριμένη κινητοποίηση (αν όχι και τη καταγγελία της), διαφωνώντας με τους οργανωτές της -το Δίκτυο- και τη πλατφόρμα τους. Τα κριτήρια του ΕΕΚ είναι άλλα. Ξεκινούν από τις συνολικές ανάγκες της ταξικής πάλης κι όχι από το αν μας αρέσουν ή όχι οι διοργανωτές μιας κινητοποίησης κι από το αν έχει ή όχι περιορισμούς η πολιτική τους πλατφόρμα. Αν ήταν έτσι δεν θα συμμετείχαμε σε πάμπολλες συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις που καθοδηγούνται από γραφειοκράτες με τους οποίους διαφωνούμε ριζικά ούτε σε αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις που συνήθως επικεφαλής έχουνε το σταλινικό ΚΚΕ. Ούτε πάλι απέχουμε από μια διαδήλωση μόνο και μόνο γιατί μπορεί να διεισδύσουν και προβοκάτορες ή, όπως αναμένεται, στην ουρά της μπορεί να έχει «μπαχαλάκηδες» κι ανεύθυνους. Στο κάτω - κάτω, οι όψιμοι κριτικοί δεν αναλογίζονται ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν πιθανόν διαφορετικά εάν στις 1 Οκτωβρίου είχε κατεβεί στη Πορεία σύσσωμη τουλάχιστον η λεγόμενη ριζοσπαστική και επαναστατική Αριστερά, παίρνοντας και τα απαραίτητα μέτρα περιφρούρησης; Εξαπολύονται τα «κατηγορώ» όταν έμειναν οι άλλοι μόνοι τους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά και να δεχθούν τους μύδρους των Κακαουνάκηδων;
Το ΕΕΚ δε έχει κρύψει ποτέ τις πολιτικές του διαφορές με το Δίκτυο, με τον αυτο-περιορισμό του τελευταίου στην άκρα αριστερή θέση της μικροαστικής και αστικής δημοκρατίας, την δορυφοροποίησή του σε σχέση με το Συνασπισμό, στον οποίο λειτούργησε και λειτουργεί σαν αριστερό άλλοθι (π.χ. στο «Κοινωνικό Φόρουμ») ή και σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ της Κεντροαριστεράς, τη στιγμή που μόλις σφίξουν τα πράγματα ο ΣΥΝ γίνεται Πιτσιόρλας που φτύνει τους μέχρι τώρα συντρόφους του. Ακόμα και μετά την ανοικτή μέσω Πιτσιόρλα ρήξη οι ιθύνοντες, κι από τη μια κι από την άλλη πλευρά, τρέξανε να ξανασυγκολήσουν τα κομμάτια της συμμαχίας τους, σαν να ήτανε τάχα προσωπικό ζήτημα μόνο του επίσημου εκπροσώπου του Συνασπισμού... Παρόλα αυτά, οι διαφορές μας δεν στάθηκαν εμπόδιο στο ΕΕΚ να πάρει μέρος στη συγκεκριμένη κινητοποίηση. Κρίναμε ότι επιτέλους πρέπει ν΄ ακουστεί η φωνή ενός ολόκληρου κόσμου που έχει απηυδήσει από το όργιο τρομοϋστερίας και που ανησυχεί εντονότατα από την ογκούμενη απειλή κατά των δημοκρατικών ελευθεριών, που γίνονται οι «παράπλευρες» δηλαδή οι κύριες ζημιές του λεγόμενου «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Ο εκβιασμός του Μπους «Ή με εμάς ή με τους τρομοκράτες» -και στα καθ ΄ημάς «ή ρουφιάνος ή τρομοκράτης»- δεν θα περάσει. Τα λευκά κελιά, η καταπάτηση κατοχυρωμένων μέχρι τώρα δικαιωμάτων των κρατουμένων, μαζί κι εκείνων που το ίδιο το αστικό δίκαιο ονομάζει πολιτικούς κρατούμενους, η νομιμοποίηση στην κοινή γνώμη του τρομονόμου και της κατάδοσης, η ετοιμασία νέων τρισχειρότερων τρομοκατασταλτικών νομοτερατουργημάτων κ.λπ., δεν είναι ζητήματα που αφορούν αποκλειστικά τους έγκλειστους του Κορυδαλλού. Αφορούν όλους τους καταπιεσμένους της κοινωνίας, όλο το μαζικό κίνημα και τις οργανώσεις του, ιδιαίτερα εκείνες που θέλουν να γίνουν πρωτοπόρες. Αν στη παρούσα στιγμή μόνο μια μειοψηφία κινητοποιήθηκε στην Πορεία στη οποία κάλεσε η Συσπείρωση ενάντια στη Κρατική Τρομοκρατία και το Δίκτυο, η θέση μας είναι με τη μειοψηφία κόντρα στο ρεύμα που απειλεί τη συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία.
Για τον ίδιο λόγο αρχής, το ΕΕΚ τονίζει σήμερα: Κάτω τα χέρια από το Δίκτυο!
Διατηρώντας πάντα τη κριτική μας στάση απέναντι στο Δίκτυο (μαζί και στην επανασυγκόλησή του με τους απαράδεκτους υβριστές του και κεντροαριστερούς εταίρους του στον ΣΥΝ), το υπερασπιζόμαστε ανεπιφύλακτα απέναντι στους αντιδραστικούς διώκτες του που θέλουν είτε να το εξαφανίσουν, αρχίζοντας από αυτό τον διωγμό όλης της Αριστεράς, εξωκοινοβουλευτικής και μη, είτε να το εκβιάσουν να μείνει στα ασφυκτικά όρια μιας ανώδυνης «Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης».
Η πίεση του πολέμου εντυπώσεων δεν αντιμετωπίζεται με οπισθοχώρηση ή με εκπτώσεις αρχών. Ας μη κρύβει το δέντρο το πραγματικό δάσος των αντιφάσεων του καπιταλισμού που εκρήγνυνται. Η πολεμική θύελλα που προμηνύεται στη περιοχή μας κι η καλπάζουσα παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού συσσωρεύουν εκρηκτικά φορτία που δύσκολα μπορεί να τα αντέξει το φθαρμένο αστικό πολιτικό σύστημα. Από μια άποψη, ο λεγόμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» έχει χαρακτήρα προληπτικό και στο εσωτερικό της χώρας - στη λογική του Μπους και του αμερικανικού Πενταγώνου περί προληπτικού πολέμου στη διεθνή αρένα ενάντια σε υπαρκτούς κι ανύπαρκτους εχθρούς. Γι αυτό και το κίνημα πρέπει να απαντήσει ταυτόχρονα σε όλη τη γραμμή του μετώπου, εσωτερική και διεθνή: η πάλη για τις δημοκρατικές ελευθερίες είναι αλληλένδετη με τη πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κι ενάντια στο σύστημα που στην κρίση του γεννά πολέμους, τρομοκρατία, ανεργία, πείνα, Γκουαντανάμο και λευκά κελιά.

ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2002

17/10/2002