"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

Πολιτικά Θέματα

Αρχείο

Όσο η ώρα του πολέμου κατά του Ιράκ πλησιάζει, το στρατόπεδο των επιτιθέμενων ξεσκονίζει το ιδεολογικό οπλοστάσιό του. Ειδικά στην περίπτωση που το αντιπολεμικό κίνημα σε Ευρώπη και Αμερική γιγαντωθεί, θα επιστρατευτούν τα γνωστά διλήμματα: Μήπως τελικά όλοι εσείς που λέτε "όχι στον πόλεμο" είστε υπέρ του Σαντάμ Χουσείν, του σφαγέα των Κούρδων και των σιιτών; Η εμπειρία δείχνει ότι αυτά έχουν αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματικά τόσο στη διάρκεια του πρώτου Πολέμου του Κόλπου όσο και, κυρίως, στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας και του Μιλόσεβιτς. Η υιοθέτησή τους από το μεγαλύτερο τμήμα της καθεστωτικής - και όχι μόνο - Αριστεράς σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία κλπ), ουσιαστικά υπονόμευσε εξαρχής τις προσπάθειες συγκρότησης ενός μαζικού αντιπολεμικού κινήματος. Κάτι που έγινε άλλωστε και με τις "ίσες αποστάσεις" μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Η θέση της επαναστατικής Αριστεράς απέναντι στον επερχόμενο πόλεμο ασφαλώς και πρέπει να καθορίζεται με βάση την αρχή ότι αυτός αποτελεί όχι μόνο τη συνέχιση αλλά και την κορύφωση, με άλλα μέσα, της πολιτικής που συμπυκνώνεται στην εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να οδηγεί στην ισοπεδωτική θέση άρνησης απέναντι στα κινήματα με "εθνικά χρώματα".

Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα, η διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στη βιομηχανική Δύση και στον λιμοκτονούντα Τρίτο Κόσμο, αλλά και η αναβίωση της αποικιοκρατίας με νέα χαρακτηριστικά είναι στοιχεία που ενίοτε καθιστούν "εθνικά συμφέροντα" αντίθετα από τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών.

Είναι βέβαιο ότι κανείς δεν έχει βάλει αφίσα του Μιλόσεβιτς ή του Σαντάμ στο δωμάτιό του. Ωστόσο, οι περισσότεροι πανηγύρισαν με την κατάρριψη του αμερικανικού Στελθ από το στρατό του πρώτου και θα στήσουν γλέντια τρικούβερτα (ειδικά οι Άραβες, με πρώτους τους παλαιστίνιους αγωνιστές της Ιντιφάντα) στην υποθετική περίπτωση που οι ΗΠΑ μετρήσουν απώλειες από τις δυνάμεις του δεύτερου.

Η ταξική πάλη δεν σχεδιάζεται στο χαρτί. Η μη υποταγή στους πραγματικούς συσχετισμούς και η προσπάθεια ανατροπής τους δεν μπορεί να μεταφράζεται σε απογείωση από την πραγματικότητα. Ο παραδοσιακός αντιιμπεριαλισμός, με κυρίαρχα τα εθνικά χαρακτηριστικά, δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να συνυπάρχει με το νέο αντιιμπεριαλισμό της εποχής μας, που κινείται σε πιο εργατική-αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Το στοίχημα της ηγεμονίας είναι ανοικτό...

 27/11/2002