Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΕΡΙΦΗ:

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει μια εξαιρετική ανάλυση του ΣΑΒΒΑ ΜΙΧΑΗΛ σχετικά με την προφυλάκιση του Γιάννη Σερίφη, η οποία αποτελεί μια απειλή για το κίνημα αλλά ταυτόχρονα μπορεί να μετατραπεί σε μπούμερανγκ για την άρχουσα τάξη και τις διωκτικές αρχές.

Για όποιον αμφέβαλε για τους γενικότερους πολιτικούς σκοπούς που επιδιώκει η καθοδηγούμενη από την CIA και την Σκώτλαντ Γυαρντ κρατική εκστρατεία με πρόσχημα την εξάρθρωση της "17 Νοέμβρη", ήρθε η στιγμή της αλήθειας με την από καιρό προαναγγελθείσα δίωξη και προφυλάκιση του εργάτη συνδικαλιστή σύντροφου Γιάννη Σερίφη. Aπό κάθε άποψη αποτελεί ποιοτική τομή στις μέχρι τώρα εξελίξεις: όπως επισημαίνει κι η Ανακοίνωση του ΕΕΚ της 27 Οκτωβρίου, αυτή τη φορά ρίχνεται στον Κορυδαλλό χωρίς στοιχεία, μόνο και μόνο με το αμφίβολο βάρος αμφίβολων κατηγοριών άλλων κατηγορουμένων, ένας πασίγνωστος αγωνιστής - σύμβολο της αντιδικτατορικής πάλης και των αγώνων της Μεταπολίτευσης, προπαντός των αγώνων κατά της κρατικής αυθαιρεσίας, ένας ταξικός, πολιτικά ακηδεμόνευτος μαχητής του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος που η όλη πολιτική του αντίληψη και πρακτική δεν έχει σχέση με την ατομική τρομοκρατία. Τι άλλο θα μπορούσε να δείξει πιο ανάγλυφα ότι πίσω από την καλοκαιρινή καταιγίδα της τρομοϋστερίας και τα φθινοπωρινά της, μετεκλογικά, πρωτοβρόχια δεν βρίσκεται η μονομαχία των διωκτικών αρχών με μια τρομοκρατική ομάδα, μια κόντρα ανάμεσα σε κλέφτες κι αστυνόμους, αλλά η ελληνική εκδοχή του δόγματος Μπους για τον διαβόητο "πόλεμο κατά της τρομοκρατίας" με κύριο στόχο τις "παράπλευρες ζημιές", την κατάργηση όλου του κεκτημένου του συνδεμένου με την πτώση της χούντας και την Μεταπολίτευση;

Ο Γιάννης Σερίφης είναι κυριολεκτικά η εμβληματική φυσιογνωμία αυτού του μεταπολιτευτικού κεκτημένου. Μετανάστης εργάτης, μέλος του αντιδικτατορικού κινήματος, καταδιωγμένος από τη χούντα, με πρωτοπόρα δράση στους εργατικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης, γίνεται το θύμα της πιο διάσημης κρατικής σκευωρίας της μεταχουντικής περιόδου που χάρη σε μια συνεχή και πρωτοφανή λαϊκή κινητοποίηση γλιτώνει από την αρπάγη των διωκτών του κι αθωώνεται πανηγυρικά. Η τωρινή αυθαίρετη δίωξη, αμφισβητούμενη ακόμα κι από βασικούς εκπροσώπους του επίσημου νομικού κόσμου, μαζί κι από τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Ευάγγελο Γιαννόπουλο, αποτελεί την πιο άμεση αμφισβήτηση από την μεριά του αστικού κράτους, και μάλιστα με άμεση αμερικανική παρέμβαση κι απαίτηση, όλων όσων κατάκτησε ο λαός μετά το 1974.

Από μιαν άποψη είναι και μια δοκιμή των λαϊκών αντιδράσεων κι ένα παρακινδυνευμένο στοίχημα που βάζει το ίδιο το Κράτος: εάν η χωρίς στοιχεία δίωξη κι ο εγκλεισμός μιας εμβληματικής φυσιογνωμίας του κινήματος σαν του Γιάννη Σερίφη περάσει χωρίς πολλές - πολλές αντιδράσεις, τότε τα πάντα θα επιτρέπονται και θα υπόκεινται στη κρατική αυθαιρεσία και την βούληση της Αμερικανικής Πρεσβείας. Η Κατεχάκη και πίσω της η κυβέρνηση Σημίτη δεν αγνοούν ότι η δίωξη Σερίφη ενέχει μεγάλους κινδύνους για τους ίδιους, βάζοντας σε δοκιμασία την αξιοπιστία των μέχρι τώρα ενεργειών τους και κινδυνεύοντας να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ, εάν υπάρξει πραγματική, ολόπλευρη, σταθερή λαϊκή εναντίωση στο πολιτικό αυτό σκάνδαλο. Ήδη από το καλοκαίρι όταν το όνομα και η επαπειλούμενη σύλληψη του Γιάννη Σερίφη έγιναν πρωτοσέλιδο από τα βαποράκια της ΓΑΔΑ, είχε διαφανεί και λεχθεί ότι ακριβώς επειδή δεν υπήρχαν στοιχεία θα κοιτούσε η Αντιτρομοκρατική να κάνει την υπόθεση "μπαλάκι" στην δικαστική αρχή. Όπως κι έγινε. Δίνοντας συνέντευξη στους γνωστούς και μη εξαιρετέους "αστέρες" της τηλοψίας Χατζηνικολάου, Πρετεντέρη και Παπαχελά στις 4 Νοεμβρίου, ο άρτι αφιχθείς από την Αμερική και την έδρα της CIA Χρυσοχοϊδης - όσο βρίσκονταν εκεί εξάλλου κινήθηκε η δίωξη του Σερίφη - βιάστηκε να καλύψει τα νώτα του, τα νώτα της Αντιτρομοκρατικής αλλά και συνολικά της εκτελεστικής εξουσίας χρησιμοποιώντας το ίδιο επιχείρημα, πετώντας, δηλαδή, το "μπαλάκι" της ευθύνης στη δικαστική εξουσία.

Στην ίδια εκπομπή έγινε επίσης επιμελής προσπάθεια, συνοδευόμενη μάλιστα με απειλές από τον τσάρο Χατζηνικολάου, για να διαψευστεί η κραυγαλέα άμεση σύνδεση των ΜΜΕ με την ΓΑΔΑ, όπως την έζησε το Πανελλήνιο τους τελευταίους μήνες, μεταθέτοντας αυτή τη φορά την ευθύνη των "διαρροών" όχι στους δικαστές αλλά στους δικηγόρους (που πρέπει συλλογικά να ενοχοποιηθούν και να εκφοβιστούν). Η διαπλοκή όχι με τον ένα ή τον άλλο καπιταλιστή αλλά με το συλλογικό επιτελείο της αστικής τάξης, το Κράτος της, "καίει" πιο πολύ και πρέπει πάση θυσία να συγκαλυφθεί.

Και στις δύο περιπτώσεις απόδοσης της ευθύνης αλλού, εκείνος που προφυλάσσεται σε τελευταία ανάλυση είναι ο ίδιος ο ογκούμενος αυταρχισμός του Κράτους. Κι η προσπάθεια προφύλαξής του δείχνει με τον τρόπο της ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός και προπαντός ευάλωτος. Η παλιότερη αθώωση του Σερίφη, σε μεγαλύτερο βαθμό κι από την αθώωση Λεσπέρογλου, είχε αποδείξει ότι το Κράτος δεν είναι παντοδύναμο να παίρνει αυθαίρετες αποφάσεις και να σκευωρεί. Αυτό που συνήθως ονομάζεται, κάπως περιοριστικά, "κίνημα συμπαράστασης κι αλληλεγγύης" στα θύματα του κρατικού αυταρχισμού και που περιφανής του νίκη ήταν η αθώωση του Σερίφη στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, αποτελεί ένα απ΄ τα πιο βασικά γνωρίσματα της περιόδου της Μεταπολίτευσης. Και Μ΄ αυτό θέλουν να ξεμπερδέψουν. Αν συνολικά οι πολιτικές και οικονομικές παραχωρήσεις που έκανε η άρχουσα τάξη μετά το 1974 της φαίνονταν σαν μια αναγκαστική "ανωμαλία", η τελευταία συνοψίζονταν πολιτικά στο ότι η λαϊκή παρέμβαση δεν επέτρεπε μια επιστροφή στις συνθήκες του μετεμφυλιοπολεμικού κράτους και της αυταρχίας του "κράτους της Δεξιάς".

Ο περίφημος νομικός σύμβουλος του Ναζισμού, Ο Καρλ Σμιτ, έβλεπε σαν "κρίση του Πολιτικού" την αδυναμία του Κράτους να παίρνει τις αποφάσεις του χωρίς την παρεμβολή κοινωνικών πιέσεων από τις μάζες. Ο ολοκληρωτισμός που επαγγέλονταν είχε στόχο την αποκατάσταση της αυτονομίας του Κράτους σαν του μοναδικού τόπου λήψης αποφάσεων. Το ίδιο είναι το ζητούμενο και τώρα: η "αποκατάσταση" του δικαιώματος του Κράτους να αποφασίζει ερήμην όχι μόνο των ενόρκων κλπ., που ο τρομονόμος καταργεί αλλά ερήμην και του ίδιου του λαού και των ανεξέλεγκτων παρεμβάσεών του στις υποθέσεις που αφορούν την τύχη του.

Τα κινήματα λαϊκής συμπαράστασης, μόνιμο γνώρισμα μετά το 1974, αποτελούν ένα θεσμό, ή μάλλον αντι-θεσμό, ένα όργανο εργατικής-λαϊκής αυτονομίας απέναντι στο Κράτος των Κυριάρχων. Οι πιέσεις της παρούσας συστημικής κρίσης ωθούν το τελευταίο να αποκαταστήσει την πλήρη ανεξαρτησία του από το λαϊκό παράγοντα, να "επανιδρυθεί" όπως λέει κι ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Γι΄ αυτό κι η παράδοση αλληλεγγύης της Μεταπολίτευσης πρέπει να θαφτεί μαζί της. Γι΄ αυτό και τα βαποράκια κατηγορούν όσους αντιτίθενται στην τρομολαγνεία, στα "λευκά κελιά" ή τώρα στη δίωξη Σερίφη, ότι αποτελούν τάχα το "πολιτικό σκέλος της 17 Νοέμβρη", είναι "τρομοκράτες" κλπ., ακόμα κι αν είναι πασίγνωστο ότι αντιτίθενται στην ατομική τρομοκρατία και τον μικροαστικό τυχοδιωκτισμό. Θέλουν να εκφοβίσουν όχι απλώς πρωτοπόρους αγωνιστές, ακτιβιστές των δημοκρατικών δικαιωμάτων και την επαναστατική Αριστερά αλλά ευρύτερα λαϊκά στρώματα που δείχνουν ολοένα εντονότερη δυσφορία κι ανησυχία, μετά τον πρώτο εντυπωσιασμό του καλοκαιριού, για την τρομοϋστερία, στρώματα που εν δυνάμει μπορούν να κινητοποιηθούν ενάντια στη κρατική τρομοκρατία.

Η σκανδαλώδης υπόθεση της φυλάκισης του σύντροφου Σερίφη μπορεί και πρέπει να μετατραπεί σε μπούμερανγκ ενάντια στους σκευωρούς και στην όλη ενορχηστρωμένη από τους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους κρατούντες επιχείρηση τρομοκράτησης του λαού. Ήδη διάφορες κινήσεις γίνονται από διάφορες κατευθύνσεις. Ψηφίσματα συμπαράστασης στον Γ. Σερίφη κυκλοφορούν από συνδικαλιστές. Καταγγελίες της κρατικής τρομοκρατίας υπογράφονται από εκατοντάδες επιστήμονες και διανοούμενους. Στην επιτυχημένη συγκέντρωση που κάλεσαν οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, μαζί και το ΕΕΚ και το ΜΕΡΑ, στις 4 Νοεμβρίου προωθήθηκε η συγκρότηση και πάλη μιας Επιτροπής ενάντια στην κρατική τρομοκρατία με αιχμή την αλληλεγγύη στον Γιάννη Σερίφη.

Πρέπει να δράσουμε χωρίς καθυστέρηση. Θα ήταν έγκλημα να κωλυσιεργήσουμε είτε δεσμεύοντας το κίνημα συμπαράστασης κάποιων εταίρων της Κεντροαριστεράς είτε σεχταριστικά κλείνοντας μια λαϊκή υπόθεση στους περιορισμούς της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Πρώτος μεγάλος σταθμός σ΄ αυτή τη καμπάνια ο φετινός εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου που πρέπει να πετύχει ενάντια στις απόπειρες πολιτικού ευνουχισμού του από τους καθεστωτικούς κι ενάντια σε τυχοδιωχτισμούς που παίζουν το παιχνίδι της κρατικής τρομοκρατίας.

Δεν θα σταματήσουμε βέβαια εκεί. Ο πόθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερος από όλα τα κελιά.

Περιοδικό Δρόμοι