Η Αμερική ζει σε καθεστώς φόβου

To ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό άρθρο του Αμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη Τιμ Ρόμπινς, ο οποίος περιγράφει την Οργουολιανή κατάσταση που επικρατεί σήμερα μέσα στην ίδια την Αμερική.

Παρά τον αποτροπιασμό και την τραγικότητα της 11ης Σεπτεμβρίου, μετά από λίγο καιρό ήμουνα και πάλι αισιόδοξος. Με μια αφελή προσμονή, είχα αγκιστρωθεί στην ελπίδα ότι μπορεί από αυτήν την κατάσταση να προκύψει κάτι θετικό. Φανταζόμουν ότι η ηγεσία της χώρας μας ίσως αξιοποιούσε την ευκαιρία που προσέφεραν αυτές οι στιγμές: την ομόνοια της

Η Σούζαν Σάραντον με τον σύντροφο της Τιμ Ρόμπινς

Αμερικής, όπου κανένας λόγος πια για αντιθέσεις όπως «Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι», «Άσπροι και Μαύροι» ή άλλες γελοίες κατηγορίες του διχασμού που υπάρχει στη δημόσια ζωή μας δεν θα είχε θέση.

Όμως μετά είπε ο Πρόεδρός μας: είστε ή μαζί μας ή εναντίον μας. Άρχισε να ρίχνει βόμβες. Οι παλιοί τρόποι σκέψης επέστρεψαν, καθώς ο πρόεδρος μας καλούσε να δείξουμε τον πατριωτισμό μας με το να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε για ψώνια και να συνεργαζόμαστε οικειοθελώς με ομάδες, που θα αναφέρουν κάθε ύποπτη συμπεριφορά κάποιου γείτονα. Στους 19 μήνες μετά την 11η Σεπτεμβρίου βιώσαμε μια αποδυνάμωση της δημοκρατίας μας μέσα από τον τρόμο και το μίσος. Αναφαίρετα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως το δικαίωμα σε μια νόμιμη δίκη, ή στο απαραβίαστο της κατοικίας μας μέσα σε ένα καθεστώς φόβου βυθίζονται ταχύτατα στην αβεβαιότητα. Η Αμερική βιώνει μια επώδυνη διχαστική διαδικασία. Και στους λαούς όλους της γης, που μας παρείχαν αληθινή συμπόνια και συμπαράσταση, γενικεύεται η περιφρόνηση και η έλλειψη εμπιστοσύνης. Σήμερα μας αντιμετωπίζουν όπως εμείς παλιά την Σοβιετική Ένωση, σαν ένα αμοραλιστικό κράτος.

Η 11χρονος ανηψιός μου έπρεπε να ακούσει από τον δάσκάλο ιστορίας του ότι η Σούζαν Σάραντον (σύντροφος του Τ. Ρόμπινς, σημ.τ.μετ) έθετε σε κίνδυνο με την αντιπολεμική συμπεριφορά της τα στρατεύματά μας. Σε ένα άλλο σχολείο ρώτησε ένας δάσκαλος την ανηψιά μας αν θα πηγαίναμε στην θεατρική παράσταση του σχολείου. Δεν θα ήμασταν εκεί ιδιαίτερα καλοδεχούμενοι εννοούσε εκείνη η κυρία, που είναι υπεύθυνη για την πνευματική διαμόρφωση νέων ανθρώπων. Ένας άλλος συγγενής μου διηγήθηκε για έναν διευθυντή σχολείου που αποφάσισε να ματαιώσει μια συγκέντρωση, όπου οι μαθητές θα κρατούσαν ενός λεπτού σιγή για τα θύματα του πολέμου στο Ιράκ. Αιτία της ματαίωσης: οι μαθητές ήθελαν να συμπεριλάβουν και τους σκοτωμένους ιρακινούς πολίτες στην σιωπηλή παράκλησή τους. Στο σχολείο ενός άλλου ανιψιού μας απολύθηκε μια δασκάλα γιατί φορούσε ένα μπλουζάκι που έγραφε Peace. Ένας φίλος μας άκουσε στον ραδιοσταθμό μιας νότιας πολιτείας τις προτροπές του παραγωγού για την δολοφονία ενός γνωστού αντιπάλου του πολέμου. Απειλές για δολοφονίες εκτοξεύονται επίσης και κατά άλλων γνωστών ειρηνιστών. Οι συγγενείς μας λαμβάνουν απειλητικά e-mail και τηλεφωνήματα. Την Σούζαν και εμένα μας έχουν βαφτίσει Προδότες και Υποστηρικτές του Σαντάμ ενώ μας αποκαλούν και με διάφορα άλλα υβριστικά ονόματα. Η συμμετοχή της Σούζαν σε μια συνδιάσκεψη για τον ηγετικό ρόλο της γυναίκας ακυρώθηκε, όπως επίσης και η κοινή συμμετοχή μας στο Baseball Hall of Fame. Συγκεκριμένα πληροφορηθήκαμε ότι ούτε εμείς ούτε το άρθρο του Συντάγματός μας που εγγυάται την ελευθερία του λόγου Πγνωστό και ως Πρώτη Εντολή-, ήμασταν εκεί ευπρόσδεκτοι.

Ένας γνωστός ροκ σταρ με ευχαρίστησε τηλεφωνικά για την δημόσια θέση μου κατά του πολέμου, στο τέλος όμως μου είπε ότι αυτός δεν θα μπορούσε να εκτεθεί δημόσια γιατί φοβόταν συνέπειες από τον ραδιοσταθμό Clear Channel. «Εκεί διαφημίζονται οι συναυλίες μας και σε αυτούς ανήκουν οι περισσότεροι σταθμοί που παίζουν τα τραγούδια μας» μου δικαιολόγησε την στάση του. Εδώ στην Ουάσινγκτον η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Helen Thomas (στην αίθουσα τύπου του Λευκού Οίκου) εξορίστηκε στην τελευταία σειρά και δεν μπορεί να πάρει πια τον λόγο από τότε που ρώτησε τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης Άρι Φλάισερ αν δεν παραβιάζεται η συνθήκη της Γενεύης, όταν αιχμάλωτοι πολέμου οδηγούνται στο Γκουαντανάμο μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης. Ένας παγωμένος άνεμος φυσάει αυτήν την περίοδο στην χώρα μας. Στον Λευκό Οίκο και στους συμμάχους τους, π.χ. στους ομίλους ΜΜΕ και τις αθλητικές ενώσεις, κυκλοφορεί το μήνυμα: αν θέλετε να τοποθετηθείτε ενάντια σε αυτήν την κυβέρνηση, μπορεί να έχετε συνέπειες και θα έχετε συνέπειες. Καθημερινά εκτοξεύονται στον αέρα προειδοποιήσεις, συγκεκαλυμμένες ή και όχι απειλές, ενώ υβριστικοί ή κοροϊδευτικοί λόγοι έχουν στόχο κάθε φωνή που αντιστέκεται. Πολλοί τα υπομένουν όλα αυτά με σιωπηλή αντίθεση και φόβο. Δεν μπορώ πια να ακούω ότι το Χόλυγουντ είναι ενάντια στον πόλεμο. To βαρύ πυροβολικό του Χόλυγουντ, οι αληθινά δυνατοί και με πολλούς τίτλους σταρ κουκουλώνονται στην σιωπή τους. Παρόλα αυτά σαν περιοχή το Χόλυγουντ είναι πάντα αγαπημένος στόχος. Υποσχόμενοι πολιτικοί, που καταγγέλλουν την βία στις ταινίες, εξουσιοδότησαν πριν από λίγο καιρό με τις ψήφους τους τον πρόεδρό μας να χρησιμοποιήσει βία στον πόλεμο. Απαιτούν από εμάς το τέλος της φανταστικής βίας στις ταινίες, αλλά δεν έχουν τίποτε ενάντια στην βία στην πραγματική μορφή της.

Και που είναι η αντιπολίτευση, που είναι οι δημοκρατικοί εν μέσω όλης αυτής της τρέλας; Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια πολιτική ηγεσία που θα αναγνωρίσει την ουσία του συντάγματός μας και γερουσιαστές που την ώρα του φόβου δεν θα απαρνούνται την βασική δυνατότητά τους μπροστά στην άσκηση εξουσίας: το δικαίωμα ο επιτιθέμενος να δικαιολογήσει τον πόλεμο. Αυτήν την περίοδο, που οι πολίτες της χώρας μας μπορεί να επικροτούν την απελευθέρωση μιας άλλης χώρας, ενώ οι ίδιοι φοβούνται για την ελευθερία τους στην χώρα τους που ένας υψηλόβαθμος υπάλληλος της κυβέρνησης σε μια επιθετική πληρωμένη καταχώρηση στον τύπο αμφισβητούσε τον πατριωτισμό ενός ανάπηρου βετεράνου του Βιετνάμ, ο οποίος είναι υποψήφιος γερουσιαστής που οι άνθρωποι σε όλη την χώρα φοβούνται κυρώσεις όταν κάνουν χρήση του δικαιώματός τους στην ελεύθερη έκφραση της γνώμης σε αυτήν την περίοδο δεν πρέπει να χάνουμε το θάρρος μας και να καταπιέζουμε την οργή μας. Μετά από αυτό, δεν χρειάζεται πολύ για να αλλάξει η κατάσταση.

Ο προαναφερθείς 11χρονος ανιψιός μου, ένα ντροπαλό παιδί, στάθηκε μπροστά στον δάσκαλο ιστορίας τους, καθώς αυτός αμφισβητούσε τον πατριωτισμό της Σούζαν και του είπε «Μιλάτε για την θεία μου. Σας παρακαλώ σταματήστε αμέσως». Ο δάσκαλος τα έχασε, σταμάτησε για λίγο και στην συνέχεια άρχισε να ψευδίζει με κόπο καθησυχαστικά κομπλιμέντα. Οι δημοσιογράφοι σε αυτήν την χώρα μπορούν να πολεμήσουν ενάντια σε κάθε ένα που θέλει να ξαναγράψει το σύνταγμά μας όπως τον συμφέρει. Οι δημοσιογράφοι μπορούν να αρνηθούν να χρησιμοποιούνται σαν μαριονέτες από αυτήν την κυβέρνηση. Κάθε προσπάθεια για τον περιορισμό της χρήσης του θεμελιώδους δικαιώματός μας για την ελεύθερη έκφραση γνώμης πρέπει να καταπολεμηθεί.

Το να αντιδρούμε με κατανόηση ή με δειλία οδηγεί μόνο σε περαιτέρω περιορισμούς. Μέσα από την ικανότητά μας να αντιμιλάμε και από το αναφαίρετο δικαίωμά μας να αμφισβητούμε την ηγεσία μας και να ασκούμε κριτική στις πράξεις της, καθορίζουμε το ποιοι είμαστε. Αν από φόβο αφήσουμε να μας αφαιρέσουν αυτά τα δικαιώματα, αν αφήσουμε ανθρώπους να τιμωρούνται εξαιτίας των πεποιθήσεών τους και την παρουσίαση αντίθετων απόψεων στα ΜΜΕ να συρρικνώνεται όλο και περισσότερο, αναγνωρίζουμε την ήττα της Δημοκρατίας μας. Χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ άλλοτε τον Τύπο αυτήν την στιγμή, που για εμάς όλα παίζονται.