|
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΕΧΟΥ, ηθοποιός
«Η αντίθεση στον πόλεμο χρέος των ανθρώπων του πολιτισμού»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ
-- Με αφορμή την επικείμενη επέμβαση των Αμερικανών στο Ιράκ είδαμε μια πλειάδα καλλιτεχνών και ανθρώπων των γραμμάτων, τόσο την Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, να διαδραματίζει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στο αντιπολεμικό κίνημα.
Τι σηματοδοτεί αυτή η ευαισθησία;
-- Μέσα σε όλο το κακό που προμηνύεται, η παγκόσμια κινητοποίηση που έγινε τις προηγούμενες εβδομάδες ήταν ένα σημάδι εξαιρετικά ευοίωνο. Πιστεύω πως δεν έχει συμβεί ποτέ άλλοτε να κινητοποιούνται σε ολόκληρο τον κόσμο τόσοι
άνθρωποι. Οι πολιτικοί πολλές φορές πιστεύουν ότι είμαστε όχλος. Η κινητοποίηση που έγινε έδειξε ότι ο κόσμος διαθέτει κρίση, ότι δεν δέχεται τον πόλεμο σαν μέσο επίλυσης των διαφορών και των οικονομικών προβλημάτων. Έδειξε ότι οι άνθρωποι είναι ζωντανοί. Κάτι που το θεωρώ πολύ
αισιόδοξο.
Σε ό,τι αφορά τους ανθρώπους της δημοσιότητας, όπως οι ηθοποιοί, οι ποιητές και οι μουσικοί πιστεύω ότι είναι αναγκαίο να παίρνουν θέση σε τόσο σημαντικά ζητήματα.
-- Η προνομιακή σχέση που έχει ο καλλιτεχνικός κόσμος και οι άνθρωποι των γραμμάτων με τη δημοσιότητα πιστεύεις ότι τους επιφορτίζει με έναν επιπλέον ρόλο σε τόσο κρίσιμες κοινωνικές στιγμές;
-- Νομίζω ότι αποτελεί χρέος ενός πνευματικού ανθρώπου να πάρει θέση. Μέσα στην ευθύνη μας, από τη στιγμή που παράγουμε πολιτισμό, είναι και να αντιταχθούμε στον πόλεμο. Δεν είναι δυνατό να δημιουργηθεί πολιτισμός σε ένα
περιβάλλον πολέμου, ούτε φυσικά ένας άνθρωπος του πολιτισμού να είναι υπέρ του πολέμου. Πολιτισμός και πόλεμος είναι δύο αντίθετες έννοιες.
-- Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του κοινού που επισκέπτεται τακτικότερα τα θέατρα;
-- Θα σου πω αρχικά ποια είναι η ηλικία που απουσιάζει συστηματικά από το θέατρο. Είναι άνθρωποι μεταξύ 35 και 45 ετών, μια δυναμική ηλικιακή κατηγορία που δυστυχώς δεν επιλέγει το θέατρο. Ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι δουλεύουν
πολύ. Δεν ξέρω που οφείλεται. Το ευχάριστο είναι πως υπάρχουν πολλοί θεατές νεαρής ηλικίας, μεταξύ 18 και 25 χρονών. Μετά τους νέους συχνότερα επισκέπτονται τα θέατρα άνθρωποι άνω των 45 και 50 χρονών. Σε ό,τι αφορά το κόστος του εισιτηρίου, δεν πιστεύω ότι είναι πολλά τα 12 ευρώ που
στοιχίζει μια παράσταση. Στην Ελλάδα έχουμε το φθηνότερο θέατρο σε όλη την Ευρώπη. Μετά υπάρχουν τα εισιτήρια της εργατικής εστίας, φοιτητικά και πολλές προσφορές που δίνουν τη δυνατότητα ακόμη και στα φτωχά εισοδήματα να παρακολουθήσουν θέατρο. Το γεγονός ότι δεν πάνε οι άνθρωποι
σε παραστάσεις δεν οφείλεται στο κόστος, που λίγο πολύ είναι ίδιο με το κόστος μιας ταβέρνας. Ίσως να φταίει η έλλειψη θεατρικής παιδείας στην Ελλάδα, το γεγονός ότι η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει μάθει να πηγαίνει θέατρο και δεν ξέρει να επιλέγει παραστάσεις με αποτέλεσμα να
πηγαίνει μια φορά το χρόνο, και αν, σε κάποια παράσταση.
-- Πόσο κοντά βρίσκονται οι προσδοκίες που είχαν οι περισσότεροι καλλιτέχνες όταν ξεκινούσαν τις σπουδές τους με το αντικείμενο της ενασχόλησής τους σήμερα και τους όρους απασχόλησης;
-- Πουθενά δεν συμπίπτουν τα δύο αυτά πράγματα. Όταν είσαι στη σχολή φαντάζεσαι ότι θα βγεις και θα παίζεις Τσέχοφ, Τέννεσι Ουίλιαμς, κ.λπ. Κι όταν βγεις στη δουλειά σου ρχονται τα σενάρια και παθαίνεις εγκεφαλικό...
Υπάρχουν όμως πολλά θέατρα και πολλές νεανικές ομάδες που κάνουν πολύ ωραία πράγματα, με αφάνταστες δυσκολίες βέβαια και μεγάλες στερήσεις γιατί δεν υπάρχουν χρήματα, που δείχνουν όμως ότι μπορείς να βρεις το δρόμο σου. Θα
κάνεις φυσικά κάποια παραχώρηση και θα νερώσεις το κρασί σου. Το θέμα, για μένα τουλάχιστον, είναι να μην πίνεις νερό αντί για κρασί. Το κρίσιμο είναι να μη χάσεις το στόχο σου γιατί σήμερα πολύ εύκολα αποπροσανατολίζεσαι, όπως με την τηλεόραση για παράδειγμα, και με τους πειρασμούς
που υπάρχουν να γίνει δημοφιλής σε μια ώρα.
-- Οι τηλεοπτικές παραγωγές έχουν διαμορφώσει ένα ιδιότυπο χρηματιστήριο μεταξύ των καλλιτεχνών. Δεν λειτουργούν ως παγίδα αναπαράγοντας έναν καταστροφικό ανταγωνισμό;
-- Ο ανταγωνισμός δεν είναι κατ ανάγκη κακός. Κακός είναι ο τρόπος με τον οποίο γίνεται στις μέρες μας, που είναι αγοραίος. Πλέον δεν υπάρχουν άνθρωποι, δεν υπάρχει ο Νίκος και η Κατερίνα που κάνουν αυτούς τους ρόλους. Υπάρχουν
νούμερα. Τα νούμερα που θα φέρει η Κατερίνα και τα νούμερα που θα φέρει ο Νίκος. Είναι μια βιομηχανία, ένα χρηματιστήριο όπως το είπες. Το κακό είναι ότι μιλάμε για ένα είδος τέχνης και αναφερόμενοι στην τηλεόραση, για ένα μέσο που μπορεί να δουλέψει πολύ ωραία. Η κατάντια κυριαρχεί
γιατί το 95% των ανθρώπων που στελεχώνουν τα κανάλια σκέφτονται με τους αριθμούς, με τα νούμερα που δίνουν τα μηχανάκια της AGB.
|
