Hαppy Birthday Mr. President! - από την Καλομοίρα σε στιλ Μέριλιν Μονρόε
ΣΤΗΣ
ΚΑΛΟΜΟΙΡΑΣ ΤΗΝ ΠΟΔΙΑ…
Τη
φετινή εκπρόσωπο της ριάλιτι κουλτούρας ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ
επέλεξε
ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ
ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ να
χρησιμοποιήσει ως χάπενινγκ στη γιορτή των
γενεθλίων του στο Ηρώδειο. Πολλοί
προσπάθησαν να δικαιολογήσουν το «καλαμπουράκι».
Λόγοι όμως βαθύτερης υποταγής στην
εμπορευματοποιημένη κοινωνία του θεάματος
οδήγησαν τον κουρασμένο τραγουδοποιό στην
ενέργειά του αυτή. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ
ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει
ένα κείμενο της φίλης και συνεργάτη μας ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ
ΤΖΙΑΝΤΖΗ με
τίτλο «Στης Καλομοίρας την ποδιά…».
Απολαύστε το!
Αν
δεν κολακεύσεις το λαό, πώς θα πουλήσεις; Ή
μάλλον, αν δεν κολακεύσεις τον τηλεθεατή,
πώς θα πουλήσεις, πώς θα γίνεις (ή θα
παραμείνεις) επίκαιρος και διάσημος; Η
κολακεία, η συμπόρευση με το κυρίαρχο ρεύμα
είναι απαραίτητος όρος καλλιτεχνικής
επιβίωσης. Μόνο που το κυρίαρχο ρεύμα δεν
είναι ένα, αλλά περισσότερα – και μιλάμε
για τα επιφανειακά ρεύματα, όχι για το «βουβό
κύμα». Έτσι, με αφορμή την πρόσφατη συναυλία
του Διονύση Σαββόπουλου στο Ηρώδειο, για
τον εορτασμό των 40 χρόνων παρουσίας του στο
ελληνικό τραγούδι, εμφανίστηκαν δύο
στάσεις: η επιδοκιμασία έως και η αποθέωση
από τη μια και οι επιφυλάξεις έως και
επικρίσεις από την άλλη. Αφορμή, το
ολιγόλεπτο σόου με τη νικήτρια του φετινού Φέιμ
Στόρι, τη 19χρονη Καλομοίρα, που βγήκε από
μια γιγάντια τούρτα γενεθλίων, στη σκηνή
του Ηρωδείου, χαριεντίστηκε με τον
εορτάζοντα σε στυλ παππού – εγγονής και
τραγούδησε, αλα Μέριλιν Μονρόε, το «χάπι
μπέρθντεϊ, μίστερ Πρέζιντεντ». Και στης
Καλομοίρας την ποδιά σφάχτηκαν παλικάρια,
δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, επώνυμοι και
ανώνυμοι.
Ένα
αθώο καλαμπουράκι, για ορισμένους – μια
υπόκλιση στην τηλεοπτική υποκουλτούρα, κατ’
άλλους. «Τι θέλατε να δείτε, να βγει από την
τούρτα ο Μίκης Θεοδωράκης»; Ήταν ένα από
τα επιχειρήματα του Διονύση Σαββόπουλου.
Πράγματι, εφόσον δεχόμαστε την πολυώροφη
τούρτα, λογικό είναι να ξεπεταχτεί από μέσα
μια σύγχρονη Μούσα, μια εκπρόσωπος του
πολιτισμού και του αθλητισμού, όπως η κυρία
Γιάννα Αγγελοπούλου με σορτσάκι και
μπλουζάκι των Ολυμπιακών Αγώνων ή, ακόμα
καλύτερα, η κυρία Φάνη-Πάλλη Πετραλιά. Αυτή
θα ήταν μια τολμηρή πολιτιστική πρόταση.
«Τι
κακό σας έκανε το Καλομοιράκι; Γιατί να μη
χαρούν και οι άλλες Ελληνοπούλες της
ομογένειας;». Όποιος
δεν δέχεται το πακέτο «τούρτα-Καλομοίρα-Ηρώδειο»,
αυτόματα βαφτίζεται εχθρός της Καλομοίρας;
Μα η Καλομοίρα είναι πράγματι ένα γλυκό
πλάσμα, μια 19χρονη κοπελίτσα όλο ζωντάνια,
με όλη τη χάρη της ηλικίας και της απειρίας
της. Μόνο που αυτό το κορίτσι έχει γίνει
εκπρόσωπος και σύμβολο της πρακτικής της
αρπαχτής, έχει γίνει ο κράχτης του
ριαλιτόκοσμου, χωρίς φυσικά η ίδια να το
επιδιώκει. Τα μουσικά ριάλιτι ή «τάλεντ
σόου» έχουν γίνει το μακρύ χέρι της
δισκογραφικής βιομηχανίας και της
βιομηχανίας της νυχτερινής ψυχαγωγίας.
Αρκετοί από τους πρώην παίκτες τους
τραγουδούν σε νυχτερινά κέντρα, οι
γιγαντοαφίσες τους είναι κολλημένες σε
δρόμους της Αθήνας, ενώ τα τραγούδια τους
παίζονται συχνά στο ραδιόφωνο και στην
τηλεόραση. Οι «μπι» παίκτες, οι πιο
ξεχασμένοι, περιοδεύουν τα κλαμπ και τα
ξενυχτάδικα της επαρχίας, δίνουν
συνεντεύξεις σε τοπικά κανάλια,
μεταλαμπαδεύουν το ριαλιτο-μήνυμα σε όλη
την επικράτεια.
Στο
ριαλιτόκοσμο, το «γρηγορότερα, ψηλότερα,
δυνατότερα», το μότο των Ολυμπιακών Αγώνων,
έχει γίνει «γρηγορότερα, ευκολότερα,
αρπακτικότατα». Ότι αρπάξουμε τώρα που
γυρίζει, τώρα που η διασημότητα είναι
δεδομένη γιατί έρχεται η επόμενη σεζόν και
νέα αστέρια θα πάρουν τη θέση των
προηγούμενων.
Αρκετές
από τις επικρίσεις που δέχτηκε ο κ.
Σαββόπουλος για τη ριαλιτο-επιλογή του
είχαν τη γεύση της προδομένης εμπιστοσύνης.
Μα ο καλλιτέχνης δεν ήταν ποτέ ο καπετάνιος
που συνθηκολόγησε με τους νικητές,
αφήνοντας τους συντρόφους του. Στεκόταν
όμως ψηλά στα μετερίζια της «ποιότητας» και
της ευαισθησίας και αυτό το σύντομο φλερτ
του με το πιο χαριτωμένο δείγμα της
λεγόμενης «υποκουλτούρας» απειλεί να
κατεδαφίσει ένα ολόκληρο οικοδόμημα
ψευδαισθήσεων και ναρκισσισμού.
Μόνο
που η σκληρή κριτική κατά του Δ. Σαββόπουλου
δεν απηχεί μόνο τις προσωπικές απόψεις
κάποιων, αλλά τη δυσπιστία, το μπούχτισμα,
την περιφρόνηση μιας σημαντικής μερίδας
του λαού, ιδίως των νέων, απέναντι σε όλα,
απέναντι στην υποκρισία, την ανοησία, την
εκμετάλλευση. Δικαιολογημένη ή όχι, αυτή η
καχυποψία ή αγανάκτηση υπάρχει. Υπάρχει η
αίσθηση ότι «όλοι ίδιοι είναι», όλοι «μια
παρέα είναι». Όταν ο αρχιεπίσκοπος
Χριστόδουλος πλέκει το εγκώμιο του «αγαπητού»
και «φίλου» Λάκη Λαζόπουλου (και ταυτόχρονα
εγκρίνει τη λογοκρισία στην παράσταση του Πλούτου) ενισχύει αυτή την αίσθηση
του στημένου, του κίβδηλου, του
συναινετικού. Και αυτή η υπόγεια δυσπιστία
κολακεύουν πολλές από τις επιθέσεις που
δέχτηκε η σαββοπουλική χειρονομία.
Άλλοι
δίνουν άφεση στον Δ. Σαββόπουλο,
επικρίνοντας τους επικριτές του.
Τραγουδοποιός, διασκεδαστής, είναι ο
άνθρωπος, τι θέλετε να κάνει; Άλλο ο
καλλιτέχνης, άλλο ο άνθρωπος. Προσωπικά, θα
περιμέναμε από τον Δ. Σαββόπουλο, όπως και
από άλλους ταλαντούχους δημιουργούς, να
διοχετεύσουν την παιχνιδιάρικη διάθεσή
τους, τη φαντασία και την τόλμη τους (εφόσον
εξακολουθούν να διαθέτουν αυτές τις
ιδιότητες) στην τέχνη τους και όχι στο
μάρκετινγκ και στη συσκευασία. Μα μας
ξαφνιάσει με τα τραγούδια του, όχι με τις
βεγγέρες του. Γιατί τα κερασάκια στην
τούρτα δεν μπορούν να κρύψουν το βαρύ
φορτίο της επανάληψης, της κόπωσης, του
αδιεξόδου – για το οποίο δεν είναι
υπεύθυνοι μόνο οι δημιουργοί…
