Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

   Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                                                        Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

Χόλιγουντ εναντίον Μπους

O Μάικλ Μουρ τώρα δικαιώνεται; «Εθνικό αίσχος» χαρακτηρίζει τον πρόεδρο Μπους ο διάσημος ηθοποιός Σον Πεν, γνωστός και για τις «αιρετικές» απόψεις του ως προς την παγκοσμιοποίηση. Το ίδιο διακηρύττει και ο επίσης φημισμένος συνάδελφός του Τζόνι Ντεπ. Ο σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους δηλώνει ότι δεν κατανοεί τους Αμερικανούς που ανέχονται τον Μπους και τους «προληπτικούς πολέμους». Ο συνάδελφός του Τζόναθαν Ντέμι, ο οποίος προσφάτως σκηνοθέτησε ταινία (O αγρονόμος) για τη ζωή και τη δολοφονία του Αϊτινού ακτιβιστή Ζαν Ντομινίκ, διευρύνει τη «διόπτρα» της κριτικής του και εντοπίζει τη συνέχεια και συνέπεια της αμερικανικής πολιτικής, από την Κεντρική Αμερική στη Μέση Ανατολή: «Πώς να μη μισούν τις ΗΠΑ στην Αϊτή; Οι Αμερικανοί εκεί εμπόδισαν ένα πραξικόπημα και στη συνέχεια χρηματοδότησαν τους πρωταίτιους για να αναχαιτίσουν την Αριστερά! Ό,τι είδαμε στην Αϊτή το βλέπουμε τώρα στο Ιράκ, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα». Ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ δημοσιεύει σήμερα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.

Σύμφωνα με τη Θεωρία του Xάους, αν μια πεταλούδα πετάξει στο Πεκίνο, θα γίνει σεισμός στην Καλιφόρνια. Στην απτή πραγματικότητα, τι συμβαίνει όταν μία ακόμη ιρακινή σφαίρα πετυχαίνει κάποιον αμερικανό στρατιώτη στο Τιγκρίτ; Στο Λονδίνο γίνεται ακόμη πιο αφόρητος ο πολιτικός πονοκέφαλος του Μπλερ. Στην Ουάσινγκτον ο Πάουελ κάνει επιπρόσθετες σκέψεις για το αν - και πώς -  η «αυτοκρατορία» μπορεί να ρίξει κι άλλο τα μούτρα της και να ζητήσει από τους «δειλούς» Γάλλους και τους «μοχθηρούς» Γερμανούς να βάλουν το χεράκι τους. Στη Νέα Υόρκη τα στελέχη των Δημοκρατικών αρχίζουν πάλι να μετρούν μελλοντικούς ψήφους με δηλώσεις επικριτικές για την «ομάδα Μπους»  αλλά του παρόντος τα καμώματα τα βλέπει το πρόσφατο παρελθόν και γελά, εκτός αν «ξεχάστηκαν» οι επαίσχυντοι πολεμικοί παιάνες του Λίμπερμαν και της Χίλαρι, την περασμένη άνοιξη. Και το Χόλιγουντ για την ακρίβεια, κάποιοι φωτεινοί εκπρόσωποί του, δείχνει να ξεθάβει το τόμαχοκ του πολέμου εναντίον του Μπους.

Αν η πολιτική συμπεριφορά του Χόλιγουντ από την ανατολή του 21ου αιώνα ήταν ?ταινία, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τίτλο: «Τι κρατά στο χέρι του το Χόλιγουντ;». Το 2000 κρατούσε διαβατήρια, προειδοποιώντας υπερφίαλα ότι θα εγκατέλειπε τη χώρα (όπερ, φυσικά, δεν εγένετο) εάν εκλεγόταν πρόεδρος ο Μπους. Μια δυναμική μειοψηφία (Σούζαν Σάραντον, Τιμ Ρόμπινς, κ.λπ.), αρνούμενη την άποψη ότι η Αμερική των εκτελέσεων, των διευρυνόμενων κοινωνικών ανισοτήτων, της «μηδενικής ανοχής» και της αλά Τζέσε Τζέιμς κτηνώδους ανά τον κόσμο πολιτικής θα εξαγνιζόταν με τον Αλ Γκορ των Δημοκρατικών στην προεδρία, τόλμησε να ταχθεί υπέρ του αριστερού υποψηφίου Ραλφ Νάντερ. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, κάποιοι, όπως ο σεναριογράφος Μπρους Ζάμπελ που δήλωνε «εθελοντής για τη διάδοση του αμερικανικού μηνύματος», κράδαιναν με άγριες διαθέσεις την αστερόεσσα. Αλλοι, όπως ο διάσημος σκηνοθέτης Σίντνεϊ Πόλακ που απέρριπτε τη ρυμούλκηση του Χόλιγουντ από την «ωμή πατριωτική προπαγάνδα», ανέμιζαν σημαίες μιας στοιχειώδους αξιοπρέπειας κι αυτονομίας. Οι «συνήθεις ύποπτοι» Σάραντον, Ρόμπινς, Πεν, Γκορ Βιντάλ, μαζί με τον Ρόμπερτ Ρέτφορντ επέμεναν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Το περιβάλλον όμως ήταν πολύ πιο εχθρικό και οι πιέσεις αφόρητες. Τα υπόλοιπα - λίγο πριν και λίγο μετά την έναρξη της επιδρομής στο Ιράκ - είναι γνωστά και πρόσφατα. Ξαφνική άνοδος των αντιπολεμικών λαβάρων και ταχεία μερική υποστολή (φωτεινή εξαίρεση ο Μουρ στην τελετή των Όσκαρ). Και τώρα, ιδού, στο Ιράκ αντίσταση, στην Ουάσιγκτον απόσταση των Δημοκρατικών από τον Μπους, στο Λος Αντζελες ανάταση των «εκτός ορίων»

Ίσως τώρα δικαιούμαστε να περιμένουμε από την πιο ριζοσπαστική «αιρετική παρέα» (Σάραντον, Ρόμπινς, Πεν, κ.λπ.), όχι φυσικά να υπερνικήσει τους μηχανισμούς επιβολής και έμμεσης τρομοκράτησης που διαθέτει η κεντρική εξουσία, όχι ασφαλώς να κάνει κόκκινο το Χόλιγουντ, αλλά - αν μη τι άλλο - να αντιταχθεί στην ανατριχιαστικά ρατσιστική οπτική γωνία, υπό την οποία οι Δημοκρατικοί «γκρινιάζουν» για την πολιτική Μπους: «Διότι σκοτώνονται τα παιδιά μας». Α, μόνο αν είσαι Born In USA, για να θυμηθούμε τον Σπρίνγκστιν, και μέλος δυνάμεων κατοχής αξίζεις τη θλίψη μας, εφ’ όσον γίνεις Dead In Iraq. Έξοχα! Πώς να μη θυμηθούμε τη σκηνή από την έξοχη ταινία του Ρ. Σπότισγουντ Αποστολή στη Νικαράγουα (Under Fire); H αμερικανή δημοσιογράφος (Τζοάνα Κάσιντι) κλαίει γοερά, όταν μαθαίνει ότι οι πραιτωριανοί του Σομόζα δολοφόνησαν ένα συνάδελφό της (Τζιν Χάκμαν). Μια γυναίκα της λέει: «Έχουν σκοτωθεί 50.000 Νικαραγουανοί και ένας Αμερικανός. Ίσως αν είχε σκοτωθεί εδώ ένας συμπατριώτης σας πριν από 50 χρόνια, να είχατε ξυπνήσει εγκαίρως».