Η "ΝΕΑ ΤΑΞΗ" ΔΕΝ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗ ΒΑΓΔΑΤΗ!

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ

H Aθήνα πράγματι θα γίνει Γένοβα αντίστασης! Ο εχθρός είναι μέσα στην ίδια μας τη χώρα!

Αν θέλετε την ειρήνη, ετοιμαστείτε για τον κοινωνικό επαναστατικό πόλεμο όπου γης.

Το Διήμερο Παρασκευή - Σαββάτο - 11-12 Απρίλη 2003 -, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στο χώρο του Πολυτεχνείου. Tην Παρασκευή μίλησαν ο Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης και εκδότης του περιοδικού Critique, Hillel Tictin, η καθηγήτρια του Saint Mary΄ s College, της California, Susan Meissman και ο δημοσιογράφος "Ιός της Ελευθεροτυπίας" Τάσος Κωστόπουλος. Το Σάββατο η συζήτηση συνεχίστηκε με ομιλητές τους: Latier Parker, από τη Νότια Αφρική, μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της Critique, Δημήτρη Πατέλη, Επίκουρο καθηγητή Γενικού Τμήματος Πολυτεχνείου Κρήτης, Δημήτρη Μπελαντή, από την Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων, τη Πέγκυ Ελαφρού, από την Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων, Ιstvan Meszaros, Ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου του Sussex, μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών και το Σάββα Μιχαήλ, γ.γ. του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ θα δημοσιεύσει στην καινούργια Σελίδα που εγκαινιάζει ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΑΡΞΙΣΤΩΝ, ΟΛΕΣ τις εξαιρετικά επίκαιρες και άκρως μαρξιστικές κι επαναστατικές ομιλίες που ακούστηκαν, ξεκινώντας σήμερα με την ομιλία του γ.γ. του ΕΕΚ, ΣΑΒΒΑ ΜΙΧΑΗΛ.

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες

Φίλοι και φίλες

Φτάνοντας στο τέλος των εισηγήσεων - θα ακολουθήσει και συζήτηση - μπορεί κανένας να αναγνωρίσει ότι στις δύο αυτές μέρες, την ώρα που οι υποτιθέμενοι νικητές πανηγυρίζουν, ή θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι πανηγυρίζουν, εμείς συγκεντρωθήκαμε εδώ για να σκεφτούμε και να συζητήσουμε, πάνω στα μεγάλα ιστορικά ζητήματα της εποχής, του σήμερα, τη σχέση, ιδιαίτερα ανάμεσα στην κρίση του καπιταλισμού, παγκόσμια, την κρατική καταστολή και τον πόλεμο που τα συνδέει. {...}

Στο λίγο χρόνο που έχω στη διάθεσή μου, θα ήθελα πρώτα απ΄ όλα να κάνω καθαρό, εκ μέρους του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, το πώς βλέπουμε αυτό που συμβαίνει σήμερα στο Ιράκ... Η κάθε νικηφόρα αντεπανάσταση, στο παρελθόν συνήθιζε, μετά τη νίκη της να βγαίνει και να φωνάζει και να διακηρύσσει "Η τάξη βασιλεύει στη Βαρσοβία", "Η τάξη βασιλεύει στο Παρίσι", "Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο"! Το πρώτο πράγμα που θ΄ άθελα να πώ είναι ότι Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΔΕΝ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗ ΒΑΓΔΑΤΗ! Οτι κι αν λένε.

Οι εισβολείς προβάλλουν τις λεηλασίες, στην Ιρακινή πρωτεύουσα κι αλλού, για να εξευτελίσουν τους προσωρινά νικημένους, και ηρωϊκά αντιστεκόμενους Ιρακινούς, και προπαντός για να αποθαρρύνουν μια εξεγερμένη ανθρωπότητα που στάθηκε στο πλευρό τους. Αλλά ας μην βιαστούν, οι κατοικοεδρεύοντες στην αυλή του Νέρωνα, στον Λευκό Οίκο ή ο παρακοιμώμενος του (Μπλερ) και όλοι οι αυλοκόλακες του Νέρωνα Μπους, γιατί τώρα αρχίζουνε γι΄ αυτούς τα ποιο δύσκολα. Αν μπήκαν τελικά οι εισβολείς στη Βαγδάτη, σε ένα βαθμό ήταν ο συμβιβασμός, που αναφέρθηκε η Πέγκυ Ελαφρού, λίγο ποιο πριν, αλλά υπήρχε και κάτι άλλο. Προηγούμενα είχαν διαψευστεί οικτρά οι υπολογισμοί τους. Ενώ νομίζανε, και η CIA τους έλεγε, ότι σε ελάχιστο χρόνο θα καταλαμβάνανε τη χώρα, και θα τους υποδέχονταν ο Ιρακινός λαός με λουλούδια σαν απελευθερωτές, συνάντησαν απο την πρώτη στιγμή, έναν επαναστατικό, λαϊκό πόλεμο εναντιά τους, που τους έκανε ανίκανους να κατακτήσουν και την παραμικρή πόλη στο δρόμο τους προς την Βαγδάτη. Οι πόλεις κράτησαν ηρωικά. Ακόμα και την Ουμ Κάσερ δεν μπόρεσαν να βουτήξουνε! Το ίδιο στην Ατσά, το ίδιο στην Καμπάλα, σ΄ όλο το δρόμο προς τη Βαγδάτη, δεν κατάφεραν την παραμικρή νίκη. Και τότε, μπροστά σε μια κατάσταση στρατηγικής κρίσης της ίδιας της Αμερικής, είταν που μαζευτήκανε και συμφώνησαν πώς ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουνε, είναι πράσινο φώς στο μαζικό μακέλεμα του λαού!

Ισχυρότερους βομβαρδισμούς απο την εποχή της Δρέσδης, δεν έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα! Νομίζανε ότι μονάχα, χρησιμοποιώντας την υπεροπλία τους και τα τυφλά χτυπήματα στον άμαχο πληθυσμό, τα οποία τα βάφτισαν βλακωδώς, χειρουργικά χτυπήματα, θα μπορούσαν, και το πέτυχαν, να εμποδίσουν να μετατραπεί η Βαγδάτη σε ένα νέο Στάλινγκραντ. Κι από αυτή την άποψη κάτι έχει συμβεί εδώ πέρα που θα πρέπει ο ίδιος ο Ιρακινός λαός, και η Ιρακινή εργατική τάξη να το διερευνήσει, για το ίδιο το καθεστώς και τη στάση του στην τελική φάση.

Αλλά άλλο πράγμα είναι να αντιμετωπίζουν οι Αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές νικηφόρα το Μπααθικό καθεστώς του Σαντάμ, και είναι ένα τελείως διαφορετικό πράγμα να αντιμετωπίσουν ένα βασανισμένο λαό από δω και μπρός, ένα λαό που βλέπει στο στρατό κατοχής τους φονιάδες των παιδιών του, τους φονιάδες του πατέρα τους. Είναι πολύ δύσκολο για τους εισβολείς να κάνουν φίλο ένα λαό που τους βλέπει σαν μια συμμορία δολοφόνων, σαν αυτό που είναι δηλαδή. Στις 30 Ιουνίου του 1940, μετά από την κατάληψη της Γαλλίας, σ΄ ένα γράμμα του ο Λέων Τρότσκι, σε έναν παλαιστίνιο τροτσκιστή, είχε πεί, ανάμεσα στ΄ άλλα, προβλέποντας από μία άποψη προφητικά, τι θα γινότανε στην κατεχόμενη από τα χιτλερικά στρατεύματα Ευρώπη, και πώς το επαναστατικό κίνημα θα γεννιόταν με τη μορφή της αντίστασης, είχε γράψει τα εξείς: "Απ΄ όλες τις μορφές δικτατορίας, η ολοκληρωτική δικτατορία ενός ξένου κατακτητή, είναι η ποιο ανυπόφορη. Ένας στρατός κατοχής χάνει το ηθικό του σε μια ατμόσφαιρα καθολικής εχθρότητας. Μπορεί λοιπόν να περιμένει κανείς με βεβαιότητα τη γοργή μετατροπή των κατακτημένων χωρών σε πυριτιδαποθήκη". Το Ιράκ δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε πυριτιδαποθήκη είναι ήδη προ πολλού πυριτιδαποθήκη, και μαζί του πυριτιδαποθήκη, είναι ολόκληρη η Μέση Ανατολή.

Νομίζω ότι είναι ανόητος κανένας, και πρώτα απ΄ όλα ο στρατηγός που φέρανε στο κεφάλι του Ιρακινού λαού, να πιστεύουνε ότι δεν θα υπάρξει, ή δεν υπάρχει ήδη αντάρτικο πόλης και αντάρτικο υπαίθρου. Σήμερα το μεσημέρι, για πολλοστή φορά, έγινε στο κέντρο της Βαγδάτης επίθεση αυτοκτονίας. Εχθές το ίδιο! Και οι επιθέσεις αυτές θα συνεχίζονται καθημερινά, μέχρι να πετάξουν τους δολοφόνους στη θάλασσα. Οι γιάνκηδες θα μάθουν τώρα τι θα πεί Ιντιφάντα, κι αυτή τη φορά όχι σε μια μαντρωμένη Γάζα, ή σε μια ανήμπορη Ραμπάλα, ή στη Τζενίν, αλλά στην κλίμακα ολόκληρης της Μεσοποταμίας, στην κλίμακα ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. Tώρα, περισσότερο παρά ποτέ, χρειάζονται τη δύναμή μας, την υποστήριξή μας, διεθνή αλληλεγγύη, διεθνιστική υποστήριξη. Κι όπως ανοίγαμε αυτό το διήμερο χθες, είχαμε πεί ότι, όσον αφορά το ΕΕΚ, είμαστε αντίθετοι στη ματαίωση της σημερινής διαδήλωσης. Σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ, έπρεπε να είμαστε στους δρόμους. Κι όχι να δίδουμε ικανοποίηση στο Μίλλερ και σ΄ όλους τους παρακοιμώμενούς του. Μαζί και στην κυβέρνηση, ότι ησυχάσανε ποια από το θέαμα των παιδιών που χοροπηδούν στους δρόμους της Αθήνας. Σαν ένα πανεπαναστατικό πανηγύρι, που ήταν αυτό το αντιπολεμικό κίνημα...

Δεν υπάρχει καμία τάξη στη Βαγδάτη. Και κανένας αερομεταφερόμενος Κουϊσλινγκ δεν πρόκειται να τους κυβερνήσει ήσυχα. Όπως ξέρετε ο Τσαλαμπί γιουχαΐστηκε αγρίως, και κάποιος άλλος αγγλόδουλος Σιϊτης παπάς, στη Νατζά δεν συνάντησε μονάχα τα γιούχα του λαού, αλλά και το μαχαίρι του λαού στην πλάτη του, και τον σκοτώσανε. Και καλά του κάνανε! Δεν ξέρω αν κανένας ανόητος πει ότι αυτό είναι ατομική τρομοκρατία. {...}

Η αποσταθεροποίηση στο κατεχόμενο Ιράκ επίσης έχει ένα άλλο βασικό στοιχείο που θα πρέπει να μας προσεχθεί τις επόμενες μέρες, το τι θα γίνει στο Βορρά. Kαι δυστυχώς, ο Κουρδικός λαός θα πληρώσει πάλι ένα βαρύ τίμημα με τους προδότες ηγέτες του. Που μετατρέψανε ένα περήφανο λαό σ΄ αυτό το κομμάτι του Κουρδιστάν σε μισθοφόρους των Εγγλέζων και των Αμερικάνων. Και ώρα θα την πληρώσουνε, γιατί υπάρχει η συμφωνία με τους Τούρκους, απ΄ την άλλη μεριά, των Αμερικάνων, για το τι θα γίνει με τη Μοσσούλη και τη Κερκούκ. Απειλείται ακόμα και η ελάχιστη αυτονομία η οποία είχανε στο Νότιο Κουρδιστάν μ΄ αυτά που θα γίνουν. Ο Ράμστελ, το κοτοπουλογέρακο, γιατί αυτά τα γεράκια είναι απόλεμοι, είναι άκαπνοι, γιατί δεν πήγαν σε κανέναν πόλεμο, δεν πήγαν καν φαντάροι. Τον καιρό εκείνο την κοπανήσανε! Ο δε "πλανητάρχης" πήγε στα ΤΕΑ, στο Τέξας, όταν τον καλέσανε στον πόλεμο του Βιετνάμ! Και φρόντισε με το μέσον του, τη "σκαπούλαρε" και παρίστανε τον ΤΕΑτζή! Ο Ράμτσελ, λοιπόν. Αυτό το κοτοπουλογέρακο, απείλησε τη Συρία, όπως ξέρετε. Οτι θα είναι το επόμενο βήμα! Ας τολμήσει βέβαια να το κάνει! Ξεχνάει το εξής: Ένα κοινό που είχανε οι δύο τελευταίοι πόλεμοι κατά του Ιράκ, (ο πόλεμος του Κόλπου το ΄91 και ο τωρινός) ήτανε ότι αποφύγανε, θέλησαν να αποφύγουν την εμπλοκή του κράτους του Ισραήλ σ΄ αυτό τον πόλεμο. Τυπική εμπλοκή του Σιωνιστικού κράτους, του Ισραήλ σ΄ αυτό τον πόλεμο. Στον πρώτο πόλεμο γιατί ο Μπους πατέρας ήθελε να έχει τους Αραβες στην περιβόητη Συμμαχία του (και παρ΄ όλα αυτά πέσανε κάποιοι Σκουντ όπως θυμάστε) αλλά και τώρα που δεν υπήρχανε Σκουντ, το Ισραήλ έδειχνε εκτός πολέμου. Και βέβαια φρόντισε να σφάξει τις μέρες αυτές του πολέμου κάπου 100 Παλαιστίνιους! Αλλά αυτά περάσανε στα ψιλά, δεν περάσανε ποτέ στις Ειδήσεις. Μέχρι να βομβαρδίσουν ξανά τη Ραμάλα και τη Γάζα αυτές τις μέρες.

Αν επιτεθούν στη Συρία, δεν μπορεί να μην υπάρξει εμπλοκή του Ισραήλ. Άρα θα έχεις μια γενικότερη πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, ένα ακόμα Μεσανατολίτικο πόλεμο. Σαν τους προηγούμενους που ξέραμε, αυτή τη φορά όχι και τόσο προβλεπόμενο. Χώρια που θα τιναχτεί και στον αέρα αυτό που ο Μπους ο Μικρός είπε, ότι θα κάνει μια διαδικασία, τύπου, όσο μετά τον πόλεμο στο Ιράκ. Για να κάνουν ένα Μπατουστάν για τους Παλαιστίνιους, να τους δώσουν ένα ωραίο γκέτο και να τους αστυνομεύουν σ΄ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μονίμως. Θάβοντας για πάντα και τα δικαιώματά τους και την Ιντιφάντα.

Νομίζουνε, και λένε, ορισμένοι Αμερικάνοι εγκέφαλοι (διάβασα μια ανάλυσή τους χθες, αυτοί οι γύρω από τον Μπους) ότι μπορεί να υπάρξει κάποιος ριζοσπαστισμός, κάποια ριζοσπαστικοποίηση στις αραβικές μάζες, αλλά καθώς είδανε τις ελπίδες τους να νικιούνται, καθώς νίκησαν οι Αμερικάνοι, αυτή η απογοήτευση, από την απελπισία, θα εμποδίσει την ριζοσπαστικοποίησή τους. Κούνια που τους κούναγε βέβαια! Γιατί ποιος αγνοεί ότι η επανάσταση είναι η μόνη ελπίδα σε κείνους που έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Κανένας Σεϊχης, Νομάρχης, ψευτοεκλεγμένος πρωθυπουργός ή πρόεδρος σε καμιά απο τις αραβικές χώρες αυτή τη στιγμή, δεν κάθεται ήσυχα στον θρόνο του. Κατάφεραν οι Αμερικάνοι να αποσταθεροποιήσουν όλη τη Μέση Ανατολή. Ο Μουμπάρακ φοβάται, Η Σαουδαραβική μοναρχία τρέμει. Κι ακόμα-ακόμα, αυτό το Ισραηλινό προτεκτοράτο που έχει τον τίτλο Χασενιτικό βασίλειο της Ιορδανίας, με τον προδότη βασιλιά Αμπτουλάτ, να βοηθάει τους Αμερικάνους σ΄ αυτό τον πόλεμο στα κρυφά, αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα πέσουνε έτσι και συνεχίσει παραπέρα αυτή η κατάσταση. Το κυριότερο είναι ότι στις ίδιες τις χώρες που εξαπόλυσαν τον πόλεμο, στα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Αμερικής και της Ευρώπης, οι συνέπειες της πύρρειας νίκης των εισβολέων θα φανούνε σύντομα.

Σωστά λέχθηκε ποιο πρίν από τους προηγούμενους ομιλητές, σε σχέση με το Γαλλογερμανικό άξονα και όλες τις φενάκες που καλλιεργούν και στον τόπο μας περισσότερο. Οτι ιδού η Γαλλία, η Γερμανία, η ΕΕ, είναι ο πόλος της ειρήνης, στον οποίο θα πρέπει όλοι να μαζευτούμε σαν το αντίπαλο δέος στην Αμερικάνικη αυτοκρατορία. Είναι γνωστό βέβαια ότι στο Μπέλφαστ συναντήθηκε ο Μπλερ με τον Μπους για να δούνε τι θα κάνουν τώρα στο Ιράκ, και όπως είναι σίγουρο η συνάντηση στη λεγόμενη Αγία Πετρούπολη - εγώ συνεχίζω να τη λέω Λένινγκραντ - του βοναπαρτίσκου Πούτιν, μαζί με τον Σβέντερ και τους γάλλους, δείχνει το πραγματικό τους πρόσωπο. Και είναι σωστό αυτό που λέχτηκε από το Δημήτρη (Πατέλη) ποιο πριν, ότι απλώς έναν άλλο τύπο πλανητικής ρύθμισης των κρυφοαντιφάσεων θέλουν οι Γαλλογερμανοί και όχι ειρήνη, που είναι ουσιαστικότατο αυτό. Αλλά από την άλλη, οι ίδιοι που λέγανε ότι αντιτάχτηκαν στον πόλεμο και ότι κακώς έγινε, εκείνο που τους νοιάζει είναι να φάνε τις σάρκες του πληγωμένου Ιράκ. Πώς θα γίνει η μοιρασιά. Για να το πεί κανένας χοντρά. Εκεί πέρα. Από αυτούς περιμένει κανένας ειρήνη; Και θα πρέπει να τους υποδεχτούμε κι εμείς με άνθη;

Και είναι αίσχος που η κυβέρνηση Σημίτη μετατρέπει την Αθήνα σε νέα Γένοβα με απαγορευμένες ζώνες, για να υπερασπίσει τους εγκληματίες πολέμου! Τον Μπλερ, τον Αθνάρ, τον Μπερλουσκόνι και όλη αυτή τη συμμορία που έρχεται σ΄ αυτόν τον τόπο. Και πρέπει να τους δώσουμε ΟΛΟΙ την απάντηση που τους πρέπει! H Aθήνα πράγματι θα γίνει Γένοβα αντίστασης! (Χειροκροτήματα παρατεταμένα). Πολύ περισσότερο, γιατί το επόμενο διάστημα, αυτός ο πόλεμος ο γεννημένος από την κρίση, θα επιδεινώσει την κρίση και ένα από τα πρώτα θύματα αυτής της κρίσης δεν θάναι μόνο οι φτωχοί των φτωχών στον τρίτο κόσμο, αλλά και ο Τρίτος κόσμος που έχει ενσωματωθεί στον πρώτο κόσμο, θα χτυπηθεί το ίδιο το κέντρο, θα χτυπηθεί η Ευρώπη ιδιαίτερα, όπου ήδη υπάρχουν εκατομμύρια φτωχοί και νεόφτωχοι. Και εκείνοι που κατέβηκαν σε όλους τους δρόμους, στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις, στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Μαδρίτη, τη Ρώμη, στην Αθήνα, παντού, το κάνανε ενώνοντας ενάντια στον πόλεμο και στον Μπους και στον Μπλερ, ενώνοντας και την κοινωνική τους οργή για ότι χάνεται κάθε μέρα, γιατί αυτό που διεκδικούμε δεν είναι το ένα ή το άλλο, γιατί αυτό που απειλούνε αυτή τη στιγμή, δεν είναι το ένα ή το άλλο, είναι η ίδια η ζωή, η μάχη με τη ζωή που δίνουμε, η μάχη με τη ζωή που πρότασσε το αντιπολεμικό κίνημα στους δρόμους, και η μάχη με τη ζωή που πρέπει να προωθήσει αυτό το κίνημα να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό. Εφόσον την ίδια την κρίση ο πόλεμος, και ο πόλεμος θα επιδεινώσει την κρίση, πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτή την κρίση.

Υπάρχει ένα σωστότατο σύνθημα που λέχτηκε από τους Αμερικάνους αντιπολεμικούς αγωνιστές, που έλεγε, για ότι έλεγε ο Μπους για την αλλαγή του καθεστώτος του Ιράκ, ότι η αλλαγή του καθεστώτος αρχίζει μέσα στη δικιά μας χώρα. Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΧΩΡΑ. Είναι αυτός, που όσον αφορά εμάς, τους έδωσε τη Σούδα, είναι αυτός που έδωσε όλες τις βάσεις στους Αμερικάνους, για να σκοτώνουν τα παιδιά, τις γυναίκες και εργάτες του Ιρακινού λαού. Και εμείς τι θα του πούμε μπράβο; Θα τον υποδεχτούμε με λουλούδια, τον Σημίτη ή τον παρακοιμώμενο από τη μεριά της αντιπολίτευσης, τον δεξιό Καραμανλή; Ή θα πρέπει να τους πληρώσουμε με το τίμημα που τους αξίζει; Και να οργανώσουμε μια δύναμη ικανή, όχι μονάχα να πολεμάει τον πόλεμο, αλλά ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ! Εκείνο που χρειαζόμαστε σύντροφοι, είναι η κοινωνική επανάσταση σαν μόνο όρο για την Ειρήνη. Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, λένε οι μεν, εμείς λέμε αν θέλετε την ειρήνη, ετοιμαστείτε για τον κοινωνικό επαναστατικό πόλεμο όπου γης.