|
"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ" Θρησκεία και Εκκλησίες στον σύγχρονο κόσμο |
||
|
Thommaso d' Aquino (1225 - 1275) (Θωμάς ο Ακινάτης) Πόση, αλήθεια,
διαφορά μεταξύ αυτού του πραγματικού
Χριστιανού, με τους δολοφόνους και
αισχρούς «άγιους» που ανακήρυξε η
Εκκλησία; Ο Θωμάς ο
Ακινάτης γεννήθηκε στον πύργο Roccasicca
μεταξύ Ρώμης και Νάπολης, τελευταίο από 6
παιδιά. Οι γονείς του ήταν αριστοκρατικής
καταγωγής. Ήδη στα 5 χρόνια του παραδόθηκε
στο μοναστήρι Βενεδικτίνων στο Monte Cassino.
Στη συνέχεια μετέβη για σπουδές στη
Νάπολη. Ή εποχή εκείνη χαρακτηρίζεται από
αντιδικίες και συγκρούσεις μεταξύ του
πάπα και του αυτοκράτορα. Ο Θωμάς βγαίνει
από ένα μεσαιωνικό μοναστήρι και
συναντάει στην πόλη την καθημερινή ζωή,
για την οποία δεν είχε ιδέα και στο
Πανεπιστήμιο τον Αριστοτέλη. Έκτοτε
εργάζεται για να προσαρμόσει τη φιλοσοφία
του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου στη
χριστιανική πίστη. Γράφει σχόλια σε όλα τα
έργα του Αριστοτέλη, τα οποία εκδίδει σε 5
τόμους. Αυτή η επίδραση της αριστοτελικής
φιλοσοφίας στην καθολική εκκλησία
συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ο Θωμάς
προσχωρεί στο τάγμα των Δομινικανών και
γίνεται ιεροκήρυκας και ιερωμένος αυτού
του τάγματος επαιτείας. Σπουδαιότερο
κίνητρό του ήταν
να ζήσει με τα ιδανικά της φτώχιας και
ταπεινότητας όπως την πρωτοχριστιανική
εποχή. Το 1245 αποστέλλεται στο Παρίσι, όπου
λειτουργεί ένα από τα σημαντικότερα
Πανεπιστήμια της Ευρώπης και μελετάει
θεολογικά και φιλοσοφικά κείμενα. Εδώ
γνωρίζεται και με τον διάσημο Albertus Magnus,
του οποίου γίνεται μαθητής και με τον
οποίο πηγαίνει στην Κολωνία για να
σπουδάσει. Στη Γερμανία γνωρίζει τη
φιλοσοφία του νεοπλατωνισμού.
Παρεμβάλλεται μια περίοδος περιπλανήσεων
και διδασκαλιών και, τελικά, καταλήγει ο
Θωμάς στη Σορβόννη ως διδάσκων πλέον. Τα
συγγράμματά του χαρακτηρίζονται από την
αναζήτηση της αλήθειας, περιέχουν δε και
πολεμικά κείμενα για επίκαιρα θέματα της
εποχής. Πέθανε σε
ηλικία 50 ετών.
|
“ΑΓΙΟΙ”
ΜΕ
«ΠΟΙΝΙΚΟ ΜΗΤΡΩΟ»! ΠΟΛΙΤΙΚΟ
ΚΑΦΕΝΕΙΟ Λάβαμε
από τον φίλο Αγι το παρακάτω αξιόλογο
κείμενο, το οποίο και το δημοσιεύουμε.
Κύριε
Βήχο, δημοσιεύσετε αν θέλετε τον βίο
της εν αγίοις μητρός μας Ειρήνης της
Αθηναίας: Η
Ειρήνη η Αθηναία, της οποίας η μνήμη
τιμάται στις 9 Αυγούστου, (Βλ. Ηθική και
Θρησκευτική Εγκυκλοπαίδεια),
διαδέχθηκε τον, Τούρκο από την μητέρα
του, άνδρα της Λέοντα Δ΄ τον Χάζαρο,
του οποίου προσπάθησε να ανατρέψει
την εικονομαχική πολιτική.
Αυτοτιτλοφορήθηκε στις "Νεαρές"
της με τον αντρικό τίτλο "μέγας
βασιλεύς και αυτοκράτωρ Ρωμαίων".
Διόρισε τον λαϊκό φίλο της άγ.Ταράσιο
ως πατριάρχη, ο
οποίος πέρασε ταχύτατα από τους τρεις
βαθμούς της ιερωσύνης, και συγκάλεσε
την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, που ο
στρατός, πιστός στην εικονομαχική
πολιτική, διέλυσε τρέποντας σε
φυγή τους παλατιανούς επίσκοπους.
Μετά από τρία χρόνια, ο συσχετισμός
των δυνάμεων επέτρεψε στην Ειρήνη να
επανασυγκαλέσει Σύνοδο, που
αναστήλωσε τις εικόνες. Ο άγ.Θεόδωρος
ο Στουδίτης και ο ηγούμενος των
Σακκουδίων Πλάτων, διαμαρτυρήθηκαν
για την επιείκια που έδειξε η
αυτοκράτειρα, αφού πήρε μόνο
διοικητικά μέτρα κατά των εικονομάχων.
Η αγία
τύφλωσε τον γυιό της Κωνσταντίνο τον
Στ΄ στο δωμάτιο που τον είχε γεννήσει,
προκειμένου να κρατήσει τον θρόνο της,
με τόση βιαιότητα όπως αναφέρει ο
χρονογράφος Θεοφάνης, που παρά λίγο το
θύμα να πεθάνει. Ο άγ.Θεόδωρος
Στουδίτης επαίνεσε την "πανάγαθη
ηγεμονίδα, με το τόσο αγνό πνεύμα, με
την αληθινά αγία ψυχή", που τα
έργα της "λάμπουν σαν άστρα",
αφού έτσι "και οι ίδιοι οι
αυτοκράτορες θα διδαχτούν να μην
παραβιάζουν τους νόμους του Θεού".
Ο ίδιος, ο Κωνσταντίνος είχε τυφλώσει
ή γλωσσοτομήσει πολλούς, ανάμεσά τους
και πέντε Καίσαρες θείους του, ένώ
έκανε και ανεξίτηλα επιγραφικά
τατουάζ με καυτό σίδερο πάνω στα
μέτωπα των εχθρών του.
Ο Λασκαράτος στην "Ιστορία ενός
Αρχιεπισκόπου", περιγράφει την
άφιξη του πανιερώτατου στην Κόλαση
όπου συναντά μια γυναίκα: "Εγώ
είμαι η Ειρήνη η Αυτοκράτειρα, εμπρός
εις την εικόνα της οποίας συ προ
ολίγου εγονάτιζες κ'επροσκυνούσες". * * * Κύριε
Βήχο. Συμπληρωματικά στα όσα έγραψα
για την Ειρήνη την Αθηναία, σας στέλνω
λίγα ακόμη για μερικούς από τους
δεκάδες αγίους που θα μπορούσαν να
εμπλουτίσουν το μουσείο της μαντάμ
Τυσσώ. Νομίζω ότι αν τα επικολλήσετε
στα της Ειρήνης, φτιάγνουν ένα
ευπρόσωπο άρθρο. Η αμαρτωλή Εκκλησία
είναι ανεξάντλητη κι αν θέλετε άρθρα
γύρω από πολλές σκοτεινές πλευρές της
είμαι στην διάθεσή σας. Αρχίστε
ως εξής: Εκτός
από την γνωστή περίπτωση του Μ.Κωνσταντίνου,
συζυγοκτόνου, παιδοκτόνου κλπ. αγίου,
υπάρχουν και δεκάδες άλλοι άγιοι, που
η περίπτωσή τους δεν αντέχει σε καμμία
κριτική. Κάτω από το φως της
ιστορικής έρευνας, ο μιτροφόρος ή ο
εστεμμένος άγιος Τζέκυλ,
μεταμορφώνεται στον αποκρουστικό κ.
Χάϋντ. Ακολουθεί ο
βίος της αγ.Ειρήνης, και ύστερα: Κύριλλος
Αλεξανδρείας. Γράφει ο Κλεμανσώ: "Ο
Κύριλλος είναι ένας από τους
πρωτόγονους επισκόπους οι οποίοι
κήρυτταν το Ευαγγέλιο και ταυτόχρονα
έδιναν την σκαπάνη στους αρχαίους
ναούς, τη ράβδο και μάχαιρα στους
πιστούς των θεών". Ανηψιός του
βάνδαλου αρχιεπισκόπου Θεόφιλου,
κληρονόμησε τον Αλεξανδρινό θρόνο και
εξελίχθηκε σε διώκτη της αρχαίας
θρησκείας. Πήρε μέρος στην "παρά
την Δρυν", Σύνοδο η οποία
κατεδίκασε τον αγ. I. Χρυσόστομο και
μέχρι το 417, αρνιόταν να αποκαταστήσει
το όνομά του στα δίπτυχα της Εκκλησίας
του. Καταδίωξε τους Εβραίους και τους
Νοβατιανούς γκρεμίζοντας τις
συναγωγές, κλείνοντας τους ναούς,
αρπάζοντας τις περιουσίες τους και
εξορίζοντας τους πιστούς τους όπως
περιγράφει ο ιστορικός Σωκράτης.
Προκάλεσε τον φρικιαστικό θάνατο της
μαθηματικού και φιλοσόφου Υπατίας από
τους λυσσασμένους καλόγερους της
Νιτρίας, που την έγδαραν πάνω στην
αγία Τράπεζα και πέταξαν τα κομμάτια
της στα σκυλιά. Πήρε μέρος στην Γ΄
Οικουμενική Σύνοδο, που συγκάλεσε ο
αυτοκράτορας και μη περιμένοντας τους
επισκόπους της Αντιοχείας, προήδρευσε
της Συνόδου και πέτυχε τρομοκρατώντας
με τον ιδιωτικό στρατό ρασοφόρων
τραμπούκων την πόλη της Εφέσου και
δωροδοκόντας την Αυλή την καταδίκη
του Νεστόριου, οι οπαδοί του οποίου
καταδιώχτηκαν σκληρά. Ακόμη και
σήμερα, ο επίσκοπος του Οικουμενικού
Πατριαρχείου Διοκλείας Κάλλιστος, τον
δικαιολογεί με προκλητικά σοφίσματα:
"Ίσως η αταξία να είναι καλύτερη
από την απάθεια...αυτό γινόταν επειδή
τον έκαιγε η επιθυμία να δει τη δίκαιη
υπόθεση να θριαμβεύει". Ιουστινιανός.
Ο κτήτωρ της αγ.Σοφίας, ανακυρήχθηκε
άγιος επί πατριαρχείας του αγ.Ιωάννη
του Θ΄του Αγαπητού (1111-1134) και η μνήμη
του γιορτάζεται διακριτικά μαζί με
αυτήν της συμβίας του στις 2 Αυγούστου.
Έσφαξε 35.000 πολιτες στον Ιππόδρομο, για
να αντιμετωπίσει την "Στάση του
Νίκα". Ο ιστορικός Προκόπιος, στην
απόκρυφη ιστορία του αποκαλύπτει τα
έργα του "άρχοντα των δαιμόνων",
όπως αποκαλεί τον εστεμμένο φονιά,
σκιαγραφόντας τον διαστροφικό
χαρακτήρα αυτού και της συζύγου του,
δίνοντας ανατριχιαστικές
λεπτομέρειες των αναρίθμητων
εγκλημάτων τους: "Ο άνθρωπος
αυτός έχει σκοτώσει τόσους πολλούς,
που φαίνεται πως κανείς στον κόσμο δεν
μπορεί να πει τον ακριβή αριθμό τους
εκτός από τον θεό...χάθηκαν πολλά
εκατομμύρια άνθρωποι".
Ο Ευάγριος επίσης σημειώνει: "...κάτι
άλλο υπέβοσκε στο χαρακτήρα του
Ιουστινιανού, που ξεπερνούσε κάθε
θηριωδία που μπορεί να βάλει ο νους".
Τα ίδια υποστηρίζουν και οι ιστορικοί
Αγαθίας και Ιωάννης ο Λυδός. Ο
αυτοκράτορας βασάνιζε και σκότωνε
τους μοντανιστές, τους Σαμαρείτες και
τους Έλληνες. Ξεφορτονώταν όσους
αντιπαθούσε προσάπτοντάς του την
κατηγορία του παιδεραστή, επί ποινή
"αποκοπής των γεννητικών οργάνων".
Την ποινή αυτή υπέστη και κάποιος
νεαρός ονόματι Βασιανός, επειδή
κακολογούσε την αυτοκράτειρα.
Υποβλήθηκε σε φοβερά δημόσια
βασανιστήρια και θανατώθηκε. Ομως ο
κατάλογος των ανομημάτων του ιερού
ζεύγους είναι ανεξάντλητος. Θεοδώρα
η Α΄. Μια πόρνη που πριν εξελιχθεί σε
βασίλισσα, έκανε νούμερα με πάπιες που
έτρωγαν καλαμπόκι από το αιδοίο της. Θα
ήταν άκομψο να εκτεθούν οι
ακατανόμαστες σεξουαλικές επιδόσεις
της αγίας με βάση τις
γαργαλιστικές λεπτομέρειες που δίνει
ο Προκόπιος. Αρκεί μόνο να επισημανθεί
πως στα δείπνα "επιδιδόταν σε
ολονύχτια όργια με όλους μαζί τους
συνδαιτημόνες", ενώ "δούλευε
και με τις τρεις τρύπες μαζί και
κατηγορούσε την φύση παραπονούμενη
που δεν της είχε κάμει πιο φαρδιές και
τις τρύπες των μαστών της...". Όχι
άδικα λοιπόν, ο J.Korbler στήριξε με σοβαρά
στοιχεία την θεωρία πως το ιερό ζεύγος
έπασχε από σύφιλη. Θεοδώρα
η Β΄. Χήρα του εικονομάχου Θεόφιλου,
παραβίασε τους επιθανάτιους
συζυγικούς της όρκους και αναστήλωσε
μετά την εις Κύριον εκδημία του άντρα
της τις εικόνες. Κατά διαταγήν της
εξοντώθηκαν πάνω από εκατό χιλιάδες
Παυλικανοί. "Τους μεν ξύλω
ανήρτων, τους δε ξίφει παρεδίδουν,
τους δε τω τη θαλάσσει βυθώ".
Στο τέλος της ζωής της κλείστηκε
από τον σφετεριστή αδελφό της Βάρδα,
επίτροπο του ανίκανου γυιού της
Μιχαήλ του Γ΄, σε μοναστήρι. Η αγία
ατύχησε ως μητέρα αφού ο γυιός της
έντυνε τον γελωτοποιό του "αρχιεπίσκοπο
της Κολωνίας" και οργάνωνε
μουσικοχορευτικές παρωδίες της θείας
λειτουργίας στις οποίες συμμετείχε
και ο ίδιος μεταμφιεσμένος σε
μητροπολίτη. Ο Κεδρηνός διηγείται το
πάθημα της αγίας που έπεσε να
προσκυνήσει τον τζουτζέ νομίζοντας
πως είναι ο πατριάρχης, ζητώντας την
ευλογία του την οποία και έλαβε με την
μορφή εκφυσήματος των εντέρων υπό τα
χάχανα των αυλικών. Λείψανο της
Θεοδώρας εκτίθεται σε προσκύνηση στην
Κέρκυρα, νησί που προστατεύει εξ
αδιαιρέτου με τον άγ. Σπυρίδωνα.... Επιφάνιος
επίσκοπος Σαλαμίνος (Κωνσταντίας).
Ιουδαίος, που μαζί με τον άγ.Τύχωνα
ανέλαβε το 367 τον βίαιο εκχριστιανισμό
των Κυπρίων, εφοδιασμένος με διάταγμα
του Θεοδόσιου Α΄. Εχθρός του αγ.Ι.Χρυσόστομου,
πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να
συμμετάσχει στην καθαίρεσή του. Στο
Γεροντικόν, διαβάζουμε πως ο
καλοκάγαθος άγιος δεν άφησε κανέναν
που είχε διαφορές μαζί του να κοιμηθεί
αν δεν λυνόταν η παρεξήγηση. Όλγα.
Βαπτίστηκε το 955. Ήταν ήδη χήρα του
Ιγόρ, που δολοφονήθηκε από τους
υποτελείς του Δερεβλάνους της
Ποδολίας, αφού αρνήθηκε να τους
μειώσει τους βαρύτατους φόρους. Η Όλγα
εκδικήθηκε με φοβερή σκληρότητα,
σκοτώνοντας χιλιάδες Δερεβλάνους, που
τους παρέσυρε με μπαμπεσιά σε παγίδα.
Άλλους έθαψε ζωντανούς, άλλους έκαψε
και άλλους έσφαξε φτιάγνοντας δυο
γιγαντιαίες πυραμίδες με τα κρανία
τους. Στην συνέχεια πυρπόλησε τα χωριά
και τις πόλεις τους, χιλιάδες πήρε ως
σκλάβους και σώριασε σε ερείπια την
πρωτεύουσα Ισκορέτσκου. Βλαδίμηρος
ο Α΄. Εγγονός της αγ.Όλγας. Δολοφόνησε
τον μεγαλύτερο αδελφό του, Ιαροπόλκ
και έγινε μεγάλος Δούκας των Ρως.
Θέλοντας συμμαχία με την
Κωνσταντινούπολη, κυρίευσε την
Βυζαντινή Χερσώνα και
διαπραγματεύτηκε την επιστροφή της,
με τον όρο να του δοθεί ως σύζυγος η
αδελφή του Βυζαντινού αυτοκράτορα
Βασιλείου του Β΄, πράγμα που έγινε. Το
988, βαπτίστηκε Χριστιανός και
καθιέρωσε την Ορθοδοξία επίσημη
κρατική θρησκεία, θεμελιώνοντας πάνω
της την σκληρότατη φεουδαρχική
εξουσία. Έτσι ο ρωσικός λαός
βαπτίστηκε κατά χιλιάδες. Στην ουσία,
οι παγανιστές υποδέχτηκαν εχθρικά την
καινούργια πίστη που επιβλήθηκε δια
της βίας, γι αυτό και ο
εκχριστιανισμός διήρκεσε πολύ,
έχοντας να αντιμετωπίσει και τον
ξεσηκωμό εξαθλιωμένων αγροτών. Με την
προτροπή της Εκκλησίας, ο άγιος
θέσπισε την θανατική ποινή για τους
εξεγερμένους που ονομάστηκαν "ληστές".
Ο Βλαδίμηρος πέθανε, ενώ ετοιμαζόταν
να εκστρατεύσει κατά του
επαναστατημένου γυιού του Ιαροσλαύου.
Ο γυιός του Βλαδίμηρου, Βόρις,
δολοφονήθηκε μαζί με τον αδελφό του
Γκλέμπ, από τον αδελφό τους Σβιατοπόλκ
το 1015 και ανακυρήχθηκαν άγιοι παρ'όλο
που όπως ομολογεί ο καθηγητής της
Θεολογικής Αθηνών κ.Σάββας Αγουρίδης,
"η πολιτεία τους δεν ήταν καθόλου
σύμφωνη με εκείνη των αγίων...". Πορφύριος
Γάζας. (5ος αιώνας) Με αυτοκρατορική
άδεια γκρέμισε τους ναούς των εθνικών
της επισκοπής του. Ο συναξαριστής του
Μάρκος ο Διάκος, που περιγράφει πως ο
δαίμονας που ήταν στο άγαλμα της
Αφροδίτης πετάχτηκε έξω μη αντέχοντας
την θέα του σταυρού. Ο ίδιος λέει πως
οι ειδωλολάτρες έβραζαν από θυμό, αλλά
δεν μπορούσαν να επέμβουν αφού "οι
οσιότατοι επίσκοποι έχαιραν της
εκτίμησης των βασιλέων" και
σημειώνει πως σκοτώθηκαν δυο εθνικοί,
που "κορόϊδευαν τον άγιο λαό".
Την ώρα που έπεφτε ένα άγαλμα της
Αφροδίτης του ενός "άνοιξε το
κεφάλι στα δυο" και του άλλου "τσακίστηκε
ο ώμος και το χέρι". Πρόκειται για
"τυχαίο ατύχημα"....... Νικηφόρος
ο Α΄ πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης.
(806-815). Ο άγιος απαίτησε από τον
αυτοκράτορα Μιχαήλ Α΄(811-813) να
επιβάλλει την θανατική ποινή στους
Παυλικανούς, που αναγκάστηκαν να
περάσουν τα σύνορα και να ζητήσουν
άσυλο στον εμίρη της Μελιτινής. Από
την νέα τους πατρίδα, έκαναν επιδρομές
στις βυζαντινές επαρχίες. Ο Νικηφόρος
υπέστη αργότερα με την σειρά του την
κρατική βία. Φανατικός ξυλολάτρης,
εκθρονίστηκε και πέθανε εξόριστος. Το
αίμα που χύθηκε άδικα εξ αιτίας του
ήταν τόσο πολύ, που η Εκκλησία τον
γιορτάζει δυο φορές, στις 13 Μαρτίου
και 2 Ιουνίου. Φιλικά, Άγις.
|
|
