|
Αρχείο
Κεντρική Σελίδα
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
|
Η
ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
ΕΞΟΥΣΙΑΣ
Όποιος
ανοίξει στις εφτά το πρωί το Γ’
Πρόγραμμα της ελληνικής ραδιοφωνίας
για να ακούσει μουσική θα πρέπει πρώτα
να προσευχηθεί! Ο κατ’ υπόθεσιν
προοδευτικός κ. Γενικός του ως
οβερτούρα του Μπετόβεν ή άλλου
συνθέτη θέτει το «Βασιλεύ ουράνιε
παράκλητε το πνεύμα της αληθείας….».
Λόγω δε συνταγματικής ισοβαρούς
υποχρέωσης κρούει και τον εθνικό ύμνο.
Ο παλαιός φόβος του Σολωμού ότι ο
διαπρεπέστερος ίσως των αντιπάλων του
Σ. Ζαμπέλιος, εκπροσωπώντας τους τότε
θιασώτες του κρατιδίου Αθηνών –Πειραιώς
και της Μεγάλης Ιδέας, «θέλει να
φορέσει το φελόνι του παπά στο Χέγκελ»
φαίνεται να παραμένει σε ισχύ. Η
διαμάχη πιάνει την έκταση δύο
αιώνων. Οι λιλιπούτειοι επίγονοι των
μεγαλοϊδεατών είναι στα χάι τους και
υπογράφουν ό,τι τους προσκομίζει ο
μέλας θεματοφύλαξ του έθνους. Η άνοδος
της τιμής του μαύρου χρυσού φουσκώνει
τα μαυροφόρα αρχαία παράσιτα. Ένα
άρθρο του συνεργάτη μας ΔΗΜΗΤΡΗ
Ι. ΚΑΤΣΑΓΑΝΗ
Από
ενθρονήσεως του κ. Χριστόδουλου στον
αρχιεπισκοπικό θρόνο της ελλαδικής
εκκλησίας τα επεισόδια
διαδέχονται το ένα το άλλο. Μετά την
άνοδο στην κυβερνητική εξουσία του
Καραμανλή –του δεξιού του Κυρίου,
ανέκραξε «δόξα σοι ο θεός». Κάλεσε την
ιεραρχία και παρά τις διαφωνίες
κάποιων δεσποτάδων εξέλεξε
μητροπολίτες στις λεγόμενες «νέες
χώρες» που υπάγονται στην δικαιοδοσία
του Πατριάρχη Βαρθολομαίου
Ο Πατριάρχης
από τη μεριά του τον τιμώρησε με
αποκλεισμό από τις παρέες του και
απαίτησε δημόσια συγγνώμη. Στη
συνέχεια δέχθηκε και ευλόγησε στο
Πατριαρχείο τον «διάσημο» έλληνα
τραγουδιστή Ρουβά και την ευγενή
συντροφίαν του προκειμένου να
κερδίσει ούτος το βραβείο της
Γιουροβίζιον στο διαγωνισμό της Πόλης
του. Αν παραξενεύεται ο αναγνώστης από
τον τύπο της γραφής για τα ιερά τέρατα
της θρησκείας ο γράφων υπενθυμίζει
ότι δεν είναι λίγες οι φορές που οι
ρασοφόροι, επ’ αμοιβή διαμεσολαβητές
του θείου, έγιναν ανέκδοτα στον εν
πολλοίς αντικληρικαλιστικό λαό,
προκειμένου να κρύψουν το
οικονομικό περιεχόμενο των
συγκρούσεών των. Δέχθηκαν μέχρι και …κούκλες
να παίζουν όπως, κατά τον Άγιο
Ζακύνθου, ο Άγιος Γλυφάδας.
Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο
σοβαρά. Η κρίση του ευρύτερου
νεοελληνικού ιερατείου ξέσπασε για
πρώτη τον δέκατο αιώνα όταν
αναδύονταν το έθνος-κράτος και
επανέρχεται με βίαιο τρόπο όταν η ίδια
ενότητα βρίσκεται υπό την απειλήν
διάλυσης. Το ιερατείο -συστατικό μέρος
του αναδυόμενου προεπαναστατικού και
μετεπαναστατικού ελληνικού κεφαλαίου-
έπαιζε πάντα καθοριστικό ρόλο στις
ιστορικές εξελίξεις. Η επανάσταση του
1821- μέρος των ευρύτερων αστικών
εξεγέρσεων στην περιοχή του
Ανατολικού Ζητήματος ήτοι το τι
μέλλει γενέσθαι μετά την διάλυση της
Οθωμανικής αυτοκρατορίας τόσο στη
Βαλκανική χερσόνησο αλλά και στη
αχανή Ρωσική αυτοκρατορία, έθεσε το
πρόβλημα της εκκλησιαστικής εξουσίας
σε μη αμιγή εθνικά-γλωσσικά χώρο.
Τουτέστιν το Πατριαρχείο στις νέες
συνθήκες βρέθηκε να «ποιμαίνει»
θύλακες Ελλήνων εντός της τουρκικής
επικράτειας που βαθμιαία έμελλε να
συρρικνωθούν.
Οι αναγκαίες «ιερές» μανούβρες στην
ουσία τους αντανακλούσαν αποδειγμένα
τις γεωστρατηγικές ανάγκες των
ευρωπαϊκών μετέπειτα ιμπεριαλιστικών
δυνάμεων στην περιοχή στη διαμάχη
τους κυρίως με τη Ρωσία εξ ου και η «φιλική»
επίθεση του Ρώσου Πατριάρχη προς τον
Χριστόδουλο μόλις χθες. Το ελληνικό
κράτος-μόρφωμα που προέκυψε από την
επανάσταση που τερματίστηκε χωρίς να
αποβεί νικηφόρα [δες και το βιβλίο
ΣΟΛΩΜΟΣ ΚΑΙ ΧΕΓΚΕΛ του σ. Σ.Μιχαήλ]
έπρεπε να θεμελιώσει το χαρακτήρα του.
Ως εκ της κολοβής φύσεώς του δεν έκανε
ό,τι και οι νικήτριες αδελφές τάξεις
στην Ευρώπη δηλαδή το χωρισμό
εκκλησίας και κράτους. Ο ιερωμένος Θ.Φαρμακίδης
αλλά και οι Κοραής-Καποδίστριας
ταυτίστηκαν πολιτικά με την
συνταγματικά κοινή εμφάνιση στην
ηγεσία του κράτους θεού και
ανθρώπων. Η εκκλησία είχε «κληρονομήσει»
από τον σουλτάνο τεράστιες εκτάσεις
γης αλλά και δια μέσου του δεσπότη
Ιωαννίνων είχε βουτήξει τους
θησαυρούς του Αλή Πασά που αυτός είχε
καταθέσει σε τράπεζα της Κέρκυρας
όπου παρεπιδημούσε ο Γεώργιος Σταύρου
που «ποζάρει» ως ιδρυτής σε όλα τα
καταστήματα της Εθνικής Τράπεζας της
Ελλάδος. Γι αυτές τις ανάγκες στη
συνέχεια δέχθηκαν ως αρχηγό της
εκκλησίας τον… Βαυαρό αντιβασιλέα ας
ήταν προτεστάντης. Στη συνέχεια ένα-ένα
τα νέα βαλκανικά κράτη ίδρυσαν και τα
...Πατριαρχεία τους για μια
συγκεντροποιημένη αστική εξουσία που
κορυφώθηκε, ως προς το ελληνικό
τουλάχιστον, το 1928 με την διαβόητη «Πράξη
Αυτοκεφαλίας», ήτοι τη διαχείριση
αρκετών μητροπόλεων που «απελευθερώθηκαν»
με την προέλαση του ελληνικού στρατού.
Ταυτόχρονα όμως, η «Πράξη» συμπίπτει
ιστορικά με το τέλος των εθνικών
διεκδικήσεων της αστικής τάξης μετά
την Μικρασιατική καταστροφή πράγμα
που για τους ρεαλιστές σήμαινε τέλος
της Μεγάλης Ιδέας η οποία
τοποθετήθηκε κάτω από την Κόκκινη
μηλιά της φαντασίας των ενίοτε
εθνικιστών. Το Πατριαρχείο σιγά -σιγά
έχανε πολιτική και οικονομική εξουσία
ενώ οι Ελλαδίτες Αρχιεπίσκοποι
προέκοπταν δόξα και χρήματι μέχρι που
ένας απ’ αυτούς, ο Δαμασκηνός, έγινε
Αντιβασιλέας εν μέσω της επανάστασης
του 41-44 πράγμα που δείχνει την
απεριόριστη εμπιστοσύνη ξένων και
ντόπιων καπιταλιστών στο πρόσωπό του.
Η περίοδος του ψυχρού πολέμου κράτησε
τα εκκλησιαστικά πράγματα σε
ηρεμία και ήσυχη φαγή των δεσποτάδων
και των προστατευομένων των με ολίγα
σκάνδαλα περιορισμένης έκτασης. Το
τέλος του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και
οι πρόσφατες άλλά όχι έσχατες
ανακατατάξεις στην περιοχή έφεραν
ξανά στο προσκήνιο το ρασοφόρο
κεφάλαιο και τις απαιτήσεις του. Ο
Πατριάρχης που είχε αμέριστη
υποστήριξη από τις ΗΠΑ και μερίδα του
ελληνικού κεφαλαίου, όπως για
παράδειγμα της οικογένειας
Αγγελοπούλου που υποστηρίζει και την
σουσουράδα Γιάννα των Ολυμπιακών,
κλίνει προς την οικολογία και λοιπά
χριστιανικά, ενισχυόμενος με τον
παρά των πιστών και του Υπουργείου
Εξωτερικών για εθνικούς, λέει,
βυζαντινούς λόγους. Ο Χριστόδουλος,
που εξελέγη εν μέσω ΠΑΣΟΚ και υπουργού
του «πατριωτικού» Αρσένη, «μεγάλωσε»
με τις οικονομικές χορηγήσεις και
τις υποκλίσεις όλων των ΠΑΣΟΚικών
ηγετών, μιας και ο «σοσιαλισμός» τους
ήθελε λιβάνι, για να φτάσει ο «αχάριστος»
να επιδιώξει την ανατροπή της
κυβέρνησης Σημίτη με τις λαοσυνάξεις
για τις ταυτότητες. Βέβαια δεν υπήρξε
τηλεοπτική εμφάνιση γραφείου-υπουργού
που να μην είχε πίσω του εικονίτσα
προς επικύρωσιν της βαθύτατης σχέσης
τους με το χριστεπώνυμον πλήθος.
Ο Αρχιεπίσκοπος, εκμεταλλευόμενος την
αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης
εξελίχτηκε σε αρχηγό της ακροδεξιάς
στην Ελλάδα και δεν έχανε ευκαιρία να
επιτίθεται σε κάθε αντιεθνικιστικό
άσχετα αν στα μουλωχτά έτρωγε
αβέρτα τα κονδύλια της κοσμοπολίτικης
καθολικής Ευρώπης. Στις εκλογές
τάχτηκε «εμμέσως πλην και σαφώς» υπέρ
της Νέας Δημοκρατίας με αποτέλεσμα να
διαλαλούν οι υπασπιστές του όταν
κέρδισαν ότι θα διορίσουν τον τάδε Γ.Γ.
Γραμματέα στο Υπουργείο Παιδείας και
Θρησκευμάτων. Σύντομα όμως πήγε το
λογαριασμό στον Καραμανλή που λίγο ή
πολύ του ζήτησε και πήρε την άδεια να «χτυπήσει»
τον Πατριάρχη για να γίνει αυτός ο
αδιαφιλονίκητος πολιτικός ρυθμιστής
και εισπράκτορας των εσόδων από
την …εργασία των ρασοφόρων και μη.
Ταυτόχρονα αυτός ο λογαριασμός είχε
και μια βόμβα για την ΝΔ που δεν έχει
διευκρινισθεί ακόμα αν είναι
ταχυφλεγής ή βραδυφλεγής γιατί η
μεταπολεμική και μεταπολιτευτική
δεξιά ανοίχτηκε αρκετά προς την
ευρωπαϊκή πολιτική κουλτούρα. Η
κυβέρνηση στο σύνολό της, σάρξ εκ της
σαρκός εκ του αυτού σκοτεινού
σώματος με τον Αρχιεπίσκοπο, εκούσια ή
ακούσια ταυτίζεται μ αυτόν γιατί
γνωρίζει πολύ καλά ότι οι παρούσες και
οι επερχόμενες κοινωνικές εκρήξεις
απαιτούν ενότητα αλλά και ώθηση
κοινωνικών στρωμάτων εναντίον άλλων
όπως ανέφερε και η απόφαση του ΕΕΚ
μετά τις εκλογές. Πιθανόν ο Καραμανλής
να θυμάται το ρόλο των θρησκόληπτων
χριστιανών και των δεσποτάδων
εναντίον ευρύτερα προοδευτικών
ατόμων σχηματισμών στην χώρα αυτή.
Εννοούμε τον Λασκαράτο, τον
Καζατζάκη, το Συκουτρή, τον Ε. Βενιζέλο
αλλά και τόσους άλλους λιγότερο
γνωστούς. Το υψηλό ράσο ταυτίστηκε
απολύτως με όλες τις δικτατορίες και
τις πιο μαύρες εκδοχές της πολιτικής
ιστορίας παρά τις ελάχιστες
εξαιρέσεις. Εξ άλλου ο Χριστόδουλος
είναι συνιδρυτής
παρεκκλησιαστικής [;] οργάνωσης που τη
λένε φευ «Χρυσοπηγή» που ελέγχει αυτή
την περίοδο τους δεσποτάδες. Απ την
άλλη πλευρά το ΠΑΣΟΚ είναι
απολύτως ανίκανο να υπερασπίσει τα
δημοκρατικές κατακτήσεις του λαού και
ο αρχηγός του εξευτελίζεται από τον
Χριστόδουλο. Το ΚΚΕ που άνοιξε τις
πόρτες του Περισσού στον Αρχιεπίσκοπο
πιθανόν να έχει και εθνικές
εκλεκτικές συγγένειες όπως
εξελίσσονται τα πράγματα. Θου κύριε…
Το σύνολο του λεγόμενου νομικού και
θεολογικού κόσμου ασχολείται με το
θέμα μ έναν σχολαστικό τρόπο
βυθισμένο στις παραγράφους και στις
περισπωμένες των βυζαντινιστικών
νόμων του ελληνικού κράτους. Οι
ανούσιες κατηγορίες κάποιων «αθώων»
θεολόγων για «εκκοσμίκευση» του «ιερού»
από τον Χριστόδουλο ρίχνουν νερό στο
μύλο του γιατί οι μάζες κοσμικό πλέον
θεωρούν το θεό μιας και δεν έχει
αποδειχτεί το αντίθετο.
Οι ψίθυροι για διαχωρισμό
εκκλησίας-κράτους, που συνοψίζει
σύγχρονες και μη σύγχρονες αντιφάσεις,
δεν μπορεί να γίνει πλέον από αστική
τάξη που παρακμάζει ει μη μόνο από
νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση η
οποία θα προχωρήσει σε
εθνικοποιήσεις της αμύθητης
εκκλησιαστικής περιουσίας κ.λπ. για να
το πετύχει. Ο παραδοσιακός και
συγκεκριμένος ρόλος στην παρούσα
συγκυρία των ευρωπαϊκών
ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που ωθούν
τον Χριστόδουλο και τον Πατριάρχη, δεν
έχει ακόμα εκδηλωθεί. Είναι σαφές ότι
η άρνηση του Χριστόδουλου στην
πιθανότητα εισόδου της Τουρκίας στην
ΕΕ ταυτίζεται μ’ αυτήν του
Γαλλογερμανικού άξονα που δεν
κρύβεται με τίποτα. Αλλά το
αντιμουσουλμανικό του μένος, ου
μην αλλά και ο αντισημιτισμός του που
μαζί έχουν παρόν και μέλλον διεθνώς,
προσδένεται μια χαρά στην ευρύτερη
ιμπεριαλιστική επίθεση με το πρόσχημα
του πολέμου των πολιτισμών.
Αναμφίβολα η εποχή δημιουργεί σε
επίπεδο αστικής τάξης κεντρόφυγες
και κεντρομόλες τάσεις γιατί η
ανίκητη εργατική τάξη μέχρι τώρα
διαψεύδει τις μέθοδές της ακόμα κι
αυτή του ιρακινού τύπου. Η πιθανή
εγκατάλειψη του παραδοσιακού ρόλου
του Πατριαρχείου, που οπωσδήποτε
δεν θα γίνει ελαφρά τη καρδία,
σημαίνει βαθιές αλλαγές στις
προτεραιότητες της ελληνικής αστικής
τάξης που γίνονται εν
απουσία ακόμα ενός μαζικού
επαναστατικού κόμματος που θα γίνεται
καταλύτης των εξελίξεων. Ταυτόχρονα
δείχνει πως η ίδια τάξη αισθανόμενη
τους κινδύνους που αντιμετωπίζει
εντός του κυκλώνα που περιφέρεται
στην περιοχή δεν διστάζει να
συμμαχήσει με οποιονδήποτε για να
χώνει την ουρά της στο βαλκανικό
περίπλοκο. Η επιθυμία του
Χριστόδουλου και των παπαγάλων του
να κάνουν Πατριαρχείο με την ανοχή των
Σλάβων «αδελφών», κυρίως των Ρώσων,
για να συνθλίψουν τους ενδιάμεσους
βαλκάνιους, σημαίνει ότι στις
ατέλειωτες τσέπες των ράσων χωράνε
πολλά όπλα . Παρά ταύτα όμως και ο
Χριστόδουλος λογαριάζει χωρίς τον
ξενοδόχο ή αν θέλετε τον επίφοβο
αστάθμητο παράγοντα. Αυτός ο
παράγοντας, η ταξική πάλη δηλαδή δεν
θα αργήσει να ξηλώσει τα ράσα και των
δύο πρωταγωνιστών γιατί η διαφορά δεν
είναι διαφορά δύο φιλόδοξων, όπως τους
λένε, αλλά εντάσσεται και αντανακλά
την κρίση εξουσίας που έχει επέλθει με
οξύτητα εδώ και καιρό και στους
εγκάτοικους του όρους Γαριζίν και σ’
αυτούς του ναού του Σολομώντος.
|
Επικοινωνία
Πρότεινε αυτήν την σελίδα
σ' έναν φίλο
Στείλε άρθρο
FORUM
Ελάτε να τα πούμε
|
