ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ, ΒΡΩΜΙΑ KAI ΑΛΗΤΕΙΑ!

Σεξ, πράκτορες και ά(γ)ριες ιστορίες  

Τις άρρηκτες, στενότατες σχέσεις της ηγεσίας της εκκλησίας με τις μυστικές υπηρεσίες, ελληνικές και ξένες, έφεραν στη δημοσιότητα αυτή την εβδομάδα οι χειμαρρώδεις αποκαλύψεις για τη δραστηριότητα του περιβόητου πλέον Απόστολου Βαβύλη ή Φωκά ή Γρηγοριάδη ή «πατέρα» Ραφαήλ. Εμβρόντητη η κοινή γνώμη διαπιστώνει ότι η…Μοσάντ του σιωνιστικού Ισραήλ και οι πράκτορές της έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εκλογή του…παναγιώτατου πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου! Πρωταγωνιστικός ο ρόλος και της «δικής μας» ΕΥΠ στην υπόθεση αυτή! Μητροπολίτες, πράκτορες, δικαστές, έμποροι ναρκωτικών, υπουργείο Εξωτερικών, πατριάρχες, δημοσιογράφοι – όλοι αυτοί ένα σιχαμερό αδιαχώριστο κουβάρι διαφθοράς και αδίστακτης προώθησης των στόχων του συστήματος, χωρίς κανένα ηθικό φραγμό. Υποψήφιοι πατριάρχες που υποστηρίζονται ο καθένας από τις μυστικές υπηρεσίες διαφορετικής χώρας. Εγκληματικές μέθοδοι γκανγκστερικών συμμοριών με χρήση φωτομοντάζ χυδαίου σεξουαλικού περιεχομένου, εκβιασμοί, αρπαγές δισεκατομμυρίων, μέχρι και σχέδια δολοφονίας (!) – τα πάντα χρησιμοποιούνται για να κερδηθεί ένας χρυσοφόρος πατριαρχικός θρόνος γύρω από τον οποίο οργιάζουν άντρα κατασκόπων. Το αποκρουστικό, αληθινό πρόσωπο της εκκλησίας επισκιάζει τις αποκαλύψεις ακόμη και για δικαστές-νταβατζήδες με την κυριολεκτική σημασία της λέξης ή για δικαστές-διακινητές πλαστών ταξιδιωτικών επιταγών, την ίδια ώρα που άρχισε σταδιακά το κουκούλωμα της διαπλοκής στα ΜΜΕ και στα τεχνικά έργα… Σε αναστάτωση όλοι οι αρμοί του συστήματος, καθώς η επίθεση της ΝΔ για να καταλάβει τα δυναμικά στηρίγματα της εξουσίας αποκαλύπτει τη βαθιά σήψη του αστικού καθεστώτος και επιτείνει την κρίση του. Κρίσιμο πολιτικό σταυροδρόμι και για την Αριστερά καθώς η κυβέρνηση της ΝΔ επιδιώκει αφενός μεν την ακόμη πιο αντιδραστική αναδιάρθρωση των πυλώνων της εξουσίας και αφετέρου την ενσωμάτωση του λαού, ιδεολογικά και πολιτικά, ώστε να αποδεχθεί χωρίς αντίσταση και τις πιο διεφθαρμένες πτυχές του καπιταλιστικού συστήματος στην εποχή της πλήρης σήψης του.

Δεν είναι απλά το ένα ή το άλλο πρόσωπο που αποκαλύπτεται ως διαπλεκόμενο. Δεν είναι περιθωριακά νοσηρά φαινόμενα σε έναν κατά τα άλλα υγιή οργανισμό που ανθίσταται. Όλοι οι θεσμοί του καπιταλιστικού συστήματος, όλο το Σύστημα βρίσκονται σε προχωρημένη ιστορική σήψη και παρακμή. Από μια άποψη, με έναν αντεστραμμένο τρόπο, η κρίση στους θεσμούς του αστικού συστήματος, αντανακλά τα τύμπανα κοινωνικών αναστατώσεων, στις οποίες αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί κι ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ιστορίας, οι ίδιες οι μάζες. Τότε, η κόπρος του Αυγεία θα καθαρίσει, με τη μόνη δυνατή μέθοδο, με τη μέθοδο της προλεταριακής επανάστασης.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΑΥΤΟΣ Ο ΒΟΘΡΟΣ ΔΕΝ ΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ. ΑΥΤΗ Η ΣΑΠΙΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ.

Ποιος θυμάται τον Γιοσάκη; Ο κατηγορούμενος για αρχαιοκαπηλεία και δικαστική διαπλοκή έχει ήδη προφυλακιστεί. Αλλά έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα καθώς οι καταιγιστικοί ρυθμοί της Αποκάλυψης που πλήττει την ελληνική εκκλησία φέρνουν στο προσκήνιο διαρκώς νέα ανίερα πρόσωπα. Η προηγούμενη βδομάδα ξεκίνησε με τις φωτογραφίες της πορνο-Αυριανής (προϊόν μοντάζ ή όχι, ποιος ξέρει;) και τίτλους «Σκύψε ευλογημένη» με τις τηλεοπτικές ολονυχτίες για ά(γ)ριες νύχτες ιερωμένων, για να φτάσει στα έργα και τις ημέρες του Απόστολου Βαβύλη ή Φωκά ή μοναχού Ραφαήλ ή Κοέν! Πρόκειται για μια απίστευτη ιστορία διαπλοκής της εκκλησίας, της αστυνομίας, των μυστικών υπηρεσιών Ελλάδας και Ισραήλ, που δείχνει όχι μόνο πώς γίνονται «αυτά τα πράγματα», αλλά και τη στενή σύνδεση του κράτους (και μάλιστα των πιο σκοτεινών μηχανισμών του) με την εκκλησία.

Η ιστορία ξεκινά το 1988 όταν ο Βαβύλης συλλαμβάνεται και καταδικάζεται (το 1990) για εμπόριο ναρκωτικών. Περιέργως, η εκτέλεση της ποινής (13 χρόνια κάθειρξη) αναστέλλεται, ύστερα από παρέμβαση αστυνομικών (και πιο συγκεκριμένα του Γ. Τριανταφυλλάκη, στελέχους της «Δίωξης» ναρκωτικών) ότι ο Βαβύλης ήταν πληροφοριοδότης τους. Προφανώς, το «μπουμπούκι» από το Βόλο είχε περάσει στην υπηρεσία…Του Τριανταφυλλάκη; Της Δίωξης; Ή μήπως της ΚΥΠ-ΕΥΠ; Τη δεκαετία του ’90 ο Βαβύλης κυκλοφορεί ανενόχλητος, συνεχίζει-σύμφωνα με καταγγελίες άλλων αστυνομικών-το εμπόριο ναρκωτικών, προμηθεύει την ελληνική αστυνομία με θωρακισμένα αυτοκίνητα και άλλο οπλισμό από ιρλανδο-ισραηλινή εταιρεία (αν και καταζητούμενος από την Ιντερπόλ!), ενώ διαθέτει για κάθε χρήση συστατικές επιστολές του Χριστόδουλου (που του ανοίγουν τις πόρτες των μοναστηριών και των επισκοπών) και του Τριανταφυλλάκη, που έχει πλέον το βαθμό του υποστρατήγου της ΕΛΑΣ! Το 2001 ο Απόστολος Βαβύλης συμμετέχει σε τριμελές ιερο-παρακρατικό «κομάντο» στα Ιεροσόλυμα, για να βοηθήσει στην εκλογή του Ειρηναίου στο θρόνο του πατριάρχη Ιεροσολύμων. Τα άλλα δύο μέλη του κλιμακίου ήταν ο Γ. Τριανταφυλλάκης (ο οποίος είχε πάρει σύνταξη πλέον από την αστυνομία, αλλά όχι και από τη…δεύτερη δουλειά) και ο αρχιμανδρίτης Νικόδημος Φαρμάκης, της μητρόπολης Πειραιά και της Χρυσοπηγής, όπου ανήκε ο Χριστόδουλος. Τελικά, με τις πιο μαφιόζικες ενέργειες (εκβιασμοί αντιπάλων ιερέων με πορνοφωτογραφίες κ. ά.) ο Ειρηναίος εκλέγεται, έχοντας πάντα δίπλα του, ως σωματοφύλακες και ράμπο, τους Βαβύλη, Τριανταφυλλάκη. Ο Βαβύλης μάλιστα, ως μοναχός Ραφαήλ θα συμμετέχει στην αποστολή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων σε θρησκευτικό συνέδριο στην Ασίζη! Όλα δείχνουν ότι το πρώτο διάστημα οι κινήσεις της ελληνικής πλευράς είχαν την ανοχή αν όχι τη συνεργασία των Ισραηλινών. Από ένα σημείο και μετά όμως το πράγμα χάλασε και άρχισαν οι Ισραηλινοί να καλύπτουν τον Βαβύλη, που όπως όλα δείχνουν πέρασε στην υπηρεσία της Μοσάντ, αν δεν ήταν από την αρχή διπλός πράκτορας. Έτσι, πίσω από τους ιερούς άμβωνες παίζονται τα πιο βρόμικα παιχνίδια εξουσίας, με παπάδες, πράκτορες, εμπόρους ναρκωτικών και λευκής σαρκός.

Μετά από αυτό τον πρόλογο το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει ένα ενδιαφέρον άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ το οποίο δημοσιεύεται και στο ΠΡΙΝ της Κυριακής.

Ο Χριστόδουλος στην Τιφλίδα με τον Αρχιεπίσκοπο Μιτσχέτης και καθολικό Πατριάρχη πάσης Ιβηρίας Ηλία Β΄

Το κήρυγμα του Χριστόδουλου την περασμένη Κυριακή δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνειών για το τι κρύβεται πίσω από τις συγκεκριμένες δόσεις οχετού που έρχονται στη δημοσιότητα, μέρος μόνο της θάλασσας αθλιότητας που κρύβεται πίσω από τα ράσα και τους ολόχρυσους βαρύτιμους σταυρούς. Η ανοικτή κριτική στην κυβέρνηση και τους πολιτικούς, η αναφορά στο ότι κάποιοι προσπαθούν με τις επιθέσεις στην εκκλησία να καλύψουν τα πραγματικά προβλήματα του έθνους, το Κυπριακό, το Αιγαίο, την ανεργία, το ασφαλιστικό, δείχνουν ότι ο αρχιεπίσκοπος σημαδεύει προς το Μαξίμου. Εξάλλου, ο τρόπος προβολής των αποκαλύψεων κατά της εκκλησίας, το εύρος, ο συντονισμός και η κλιμάκωση, με την αξιοποίηση και στοιχείων της αστυνομίας και της ΕΥΠ, μόνο από κρατική, κυβερνητική πλευρά, μπορεί να γίνει. Οι προειδοποιήσεις του Κ. Καραμανλή από το βήμα της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ την περασμένη Τρίτη ήταν επίσης σαφείς: «Η κάθαρση ως αιτούμενο αλλά και ως υποχρέωση θα στηρίξει ουσιαστικά το θεσμό της εκκλησίας. Γι’ αυτό δεν χωράν συμβιβασμοί, αλλά χρειάζονται τολμηρές αποφάσεις». Την προηγούμενη, ο Ι. Βαρβιτσιώτης, ένας από τους συντηρητικούς παράγοντες της ΝΔ, έθεσε με συνέντευξή του στο Έθνος (του Μπόμπολα!), ζήτημα χωρισμού εκκλησίας-κράτους, για να εισπράξει αμέσως την επιδοκιμασία του Α. Σπηλιωτόπουλου. Αν και την Τετάρτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Β. Αντώναρος τόνισε ότι «για την κυβέρνηση δεν τίθεται τέτοιο θέμα», κάποιες τροχιοδεικτικές βολές είχαν φύγει. Όταν βουλευτές της ΝΔ λένε τέτοια πράγματα, που μπορεί να φτάσει η κυβέρνηση; Τι κρύβεται όμως πίσω από τη σύγκρουση Χριστόδουλου-Καραμανλή, από την αντιπαράθεση εκκλησίας-πολιτικής; Που πάνε άραγε τα πράγματα;

Κι όμως πριν από μερικούς μήνες τίποτα δεν μαρτυρούσε την επερχόμενη καταιγίδα. Οι σχέσεις του Χριστόδουλου με τη ΝΔ ήταν ιδιαιτέρως καλές. Ποιος δεν θυμάται το «ευτυχώς τα πράγματα αλλάζουν» του αρχιεπισκόπου μετά τις εκλογές και τα λογοπαίγνια για τη «Δεξιά του Κυρίου» νωρίτερα. Εξάλλου και ο Καραμανλής είχε στηρίξει τη σκοταδιστική εκστρατεία των ρασοφόρων για τις ταυτότητες, υπογράφοντας μετά της συζύγου του υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες.

Απ’ ότι φαίνεται το πρόσφατο τσουνάμι βρομολυμάτων που απειλεί να πνίξει την ιεραρχία της εκκλησίας προκλήθηκε από τις δονήσεις που δημιουργήθηκαν στη συνάντηση Καραμανλή-Χριστόδουλου στη Ραφήνα, τον προηγούμενο μήνα. Οι πληροφορίες είναι αντιφατικές, ανάλογα με την πλευρά που υποστηρίζει η κάθε πηγή. Άλλος λέει ότι ο Καραμανλής εξοργίστηκε από τον κατάλογο (οικονομικών και υλικών) απαιτήσεων που κρατούσε ο «εκπρόσωπος του Θεού», άλλος ότι ο Χριστόδουλος αρνήθηκε να αποδεχθεί αξιοποίηση μέρους της τεράστιας εκκλησιαστικής περιουσίας (http://anatolikos.com/thriskia-eklisies/eklisia-xrimatistirio.htm   http://anatolikos.com/thriskia-eklisies/thriskia.htm  http://anatolikos.com/thriskia-eklisies/kinofeles-eklisias.htm) για την αναθέρμανση της οικονομίας, που του ζήτησε ο πρωθυπουργός. Όπως κι αν είναι, όσο σημαντικό κι αν είναι το οικονομικό ζήτημα (ακόμα και μεταξύ των ιερέων του υπερβατικού), η αντιπαράθεση δεν εξαντλείται εκεί.

Καταρχήν, όσο κι αν τα ακροδεξιά φρονήματα του Χριστόδουλου είναι πασίγνωστα, αυτό δεν σημαίνει ότι ταιριάζει του Καραμανλή. Σε αυτούς τους κύκλους της κρατικής αστικής διαχείρισης οι ιδεολογικές αποχρώσεις παίζουν δευτερότερο ρόλο. Το βασικό είναι τα συμφέροντα, αφού τελικά η ιδεολογία που τους ενώνει είναι μια: Η διατήρηση της αστικής κυριαρχίας. Ο Χριστόδουλος λοιπόν ήταν γέννημα και θρέμμα της προηγούμενης κατάστασης, της προηγούμενης περιόδου. Ανεξάρτητα από το αν είχε οδηγηθεί σε σύγκρουση με την κυβέρνηση Σημίτη, οι σχέσεις του με τμήματα του ΠΑΣΟΚ ήταν εξαιρετικές, ενώ χρωστά σε μεγάλο βαθμό την εκλογή του και την προβολή του στο συγκρότημα Λαμπράκη και στους διαπλεκόμενους των τηλεοράσεων.

Αλλά το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι εκφράζοντας με τον πιο ολοκληρωμένο, κραυγαλέο και χυδαίο πολλές φορές τρόπο την πολιτικοποίηση της εκκλησίας και τη σχετική αυτονόμηση από το κράτος και το αστικό πολιτικό προσωπικό, ο Χριστόδουλος εκφράζει το μοντέλο του ιεράρχη που φαίνεται να μην αντέχει η «νέα διακυβέρνηση» του Καραμανλή. Δεν είναι μόνο ότι ο πλουμιστός και φασίζων αρχιεπίσκοπος δεν ταιριάζει με τις προδιαγραφές περί «σεμνότητας και ταπεινότητας», αλλά ότι η κυβέρνηση της ΝΔ φαίνεται ότι υλοποιεί ένα στρατηγικό σχέδιο αναδιοργάνωσης όλων των πυλώνων της αστικής εξουσίας (και η εκκλησία είναι ένας απ’ αυτούς), επιδιώκοντας όχι μόνο τον έλεγχό τους από τη «γαλάζια Δεξιά», αλλά και την πιο οργανική και αποτελεσματική συσπείρωση και ένταξή τους στον ενιαίο αντιδραστικό συνασπισμό εξουσίας. Ο Χριστόδουλος το παραέπαιζε αυτόνομος…

Σε όλη την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, κράτος και εκκλησία αποτελούν ένα ενιαίο δίπολο, που έχει και τις αντιφάσεις του. Από κοινού εξασφαλίζουν την κυριαρχία του κεφαλαίου. Αυτό αποτυπώνεται και στη συνταγματική επιταγή για σύνδεση κράτους και εκκλησίας. Το κράτος είναι το κόμμα της αστικής τάξης, είναι το πολιτικό στρατηγείο και η κύρια τάση του αστικού εκσυγχρονισμού, η δύναμη που τραβά την εξέλιξη προς τα μπρος. Η εκκλησία αποτελεί όμως τη βάση, τη συμπαγή βάση του ελληνικού εθνικισμού, της ιδεολογίας της ελληνικής αστικής τάξης, παίζοντας ταυτόχρονα και το ρόλο του επίσημου «παρηγορητή» των μαζών, ανώδυνο για το σύστημα ιδεολογικό αποκούμπι για όσους θίγονται από την καπιταλιστική πρόοδο, ειδικά στην εποχή της αδυσώπητης «παγκοσμιοποίησης».

Η διαδικασία και η συνεργασία αυτή δεν είναι χωρίς αντιφάσεις, συχνά έντονες. Πολλές φορές το οικονομικό αναδεικνυόταν σε θρυαλίδα, όπως όταν ο Α. Παπανδρέου τη δεκαετία του ’80, με υπουργό τον Α. Τρίτση, έθεσε το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας. Τότε ήταν που θεσπίστηκε και ο κρατικός μισθός στους παπάδες, σαν αντίβαρο δήθεν της αξιοποίησης από το κράτος της φεουδαρχικής ιδιοκτησίας της εκκλησίας. Τελικά, το ΠΑΣΟΚ υποχώρησε και το μόνο που έμεινε ήταν ο μισθός! Για να ενισχύει – μαζί με τα φακελάκια – τον παρασιτικό χαρακτήρα αυτού του σώματος, που δεν αγνοεί (όπως όλα δείχνουν) τις υλικές απολαύσεις.

Η δυσκολία μεγάλωσε την περασμένη δεκαετία ο άμεσος πολιτικός και κοινωνικός ρόλος της εκκλησίας στην Ελλάδα διογκώθηκε. Αξιοποιώντας την κρίση της πολιτικής, την υποχώρηση της διείσδυσης των ιδεών της Αριστεράς, τις μαύρες τρύπες της παγκοσμιοποίησης και τις αντιθέσεις που γεννά η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, οι αντιδραστικοί ρασοφόροι κατάφεραν να αποκτήσουν ένα πρωτοφανή ρόλο. Ξεκίνησαν από τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό, όπου κατέκτησαν πρώτο ρόλο στη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής, υπό τις ευλογίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού της Δαμανάκη και του Κύρκου. Μετέτρεψαν τους άμβωνες σε προεκλογικά μπαλκόνια, έγιναν ο απαραίτητος συνομιλητής σε κάθε τηλεοπτική εκπομπή έθεταν όρους και βέτο σε μια σειρά θέματα (από την εξωσωματική γονιμοποίηση μέχρι το τι θα διδάσκεται στα σχολεία). Στο ρόλο αυτό έσπρωξαν και αξιοποίησαν την εκκλησία τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ, αλλά και τα κανάλια που αξιοποίησαν τα ράσα για να πυκνώσουν την τηλεθέαση των πολιτικών εκπομπών και των πρωινάδικων. Μέχρι και σίριαλ γυρίστηκαν με πρωταγωνιστές παπάδες και μοναχούς. Ο παπάς έγινε μαστ… Οι δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν πλέον την εκκλησία στην πρώτη θέση της εμπιστοσύνης των πολιτών, πάνω από όλους τους άλλους αστικούς θεσμούς. Εκφραστής όλου αυτού του σκοταδιστικού μοντέλου, ο Χριστόδουλος.

Η διαπλοκή, για να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη της μόδας, μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και των ρασοφόρων είναι διαδεδομένη. Στις κοινοβουλευτικές ομάδες και των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων υπάρχουν ισχυρότατα λίμπι της εκκλησίας. Εξάλλου για τους περισσότερους η προσπάθεια να βγουν βουλευτές ξεκινά από μια επίσκεψη στον επίσκοπο της περιοχής, ενώ κάθε παπάς μπορεί να φέρει εκατοντάδες σταυρούς από την ενορία του. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ είναι απόλυτα συνυπεύθυνοι στην αποχαλίνωση των παπάδων. Είναι προκλητική η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να τη χρεώσει στη ΝΔ, λόγω ιδεολογικής συγγένειας, λες και δεν ξέρουμε τους δεσμούς που έχουν οι Ε. Βενιζέλος, Α. Τσοχατζόπουλος και ο αποστάτης Παπαθεμελής. Ούτε φυσικά η ΝΔ είναι άμοιρη ευθυνών για τη μεγέθυνση της σκοταδιστικής δύναμης της εκκλησίας επί κυβερνήσεων Σημίτη. Γνώριζε όλο το βρόμικο κόσμο, τον κάλυπτε και τον ενίσχυε.

Γι’ αυτό, όλες οι σημερινές, εκ των υστέρων, τοποθετήσεις υπέρ του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας είναι πέρα για πέρα υποκριτικές. Όταν έγινε η αναθεώρηση του συντάγματος από κοινού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ καταψήφισαν τις προτάσεις της κοινοβουλευτικής Αριστεράς για αλλαγή του συγκεκριμένου άρθρου. Βέβαια, ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους δεν είναι πανάκεια. Στην Κύπρο για παράδειγμα, όπου η εκκλησία παίζει ένα ιδιαίτερα σημαντικό πολιτικό ρόλο, τυπικά είναι διαχωρισμένη από το κράτος. Το πρόβλημα είναι πολιτικό και όχι θεσμικό. Χρειάζεται ένα κίνημα και μια Αριστερά που θα διεκδικήσει και θα πετύχει ένα συνολικό διαζύγιο της ελληνικής κοινωνίας, πρώτα και κύρια των νέων και των εργαζομένων, με την κυριαρχία της θρησκείας και της εκκλησίας. Μια Αριστερά ανατρεπτική, εικονοκλαστική, που δεν θα διστάσει να τα βάλει με τα ιερά και όσια του συστήματος.

Τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η Αριστερά με την πολιτική του Α. Αλαβάνου, που βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει ακόμα έναν «εθνικό διάλογο για τις σχέσεις κράτους-εκκλησίας», λέγοντας ότι έτσι «η εκκλησία θα απελευθερωθεί από τον εναγκαλισμό με την κρατική εξουσία που τελικά την εμποδίζει να ασκήσει ένα έργο πνευματικότητας και κοινωνικής προσφοράς, όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες της ΕΕ»! Ή με τη στάση του ΚΚΕ, που παρακολουθεί από μακριά, οχυρωμένο στις αρχές του, αλλά χωρίς να θίγει την επιρροή της εκκλησίας, ελπίζοντας σε κάποια ψίχουλα «πατριωτικής» επιρροής και λόγω Κανέλλης…

Σημείωση του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ

Δείτε ΕΔΩ γράμμα στο «Ριζοσπάστη» όπου ο Μαρξισμός γαρνίρεται με ολίγον Χριστιανισμό και δείχνει τον τραγέλαφο που επικρατεί σε μέλη, στελέχη και οπαδούς του ΚΚΕ σχετικά με την Θρησκεία και την Εκκλησία.

  Έτσι για την Ιστορία.

Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Στις 29 Απριλίου του 1998 Τα Νέα υποδεχόταν τον Χριστόδουλο στο θρόνο του ως εξής: «Ο νεότερος μητροπολίτης, διδάκτωρ θεολογίας, πτυχιούχος νομικής, μιλάει πέντε γλώσσες, του αρέσει η οδήγηση και εκπαιδεύει τον εαυτό του στα κομπιούτερ»! Η εικόνα ενός ιεράρχη σύγχρονου, μορφωμένου και δυναμικού διαφημιζόταν από τις στήλες του συγκροτήματος. Η «υιοθέτηση» του Χριστόδουλου από τον Λαμπράκη είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα, όταν ο τότε μητροπολίτης Δημητριάδος αρθρογραφούσε στο Βήμα. Μάλιστα, την Κυριακή πριν τις κρίσιμες εκλογές η στήλη Νέες Εποχές του Βήματος (που επιμελείται ο Γ. Πρετεντέρης) φιλοξενούσε προβεβλημένο άρθρο του υποψηφίου Χριστόδουλου. Η υποστήριξη του συγκροτήματος προς τον Χριστόδουλο δεν έμεινε χωρίς ανταμοιβή. Αργότερα, ο Σ. Ψυχάρης (διευθυντής του Βήματος) θα διοριστεί σκανδαλωδώς από την κυβέρνηση Σημίτη – με τη συναίνεση προφανώς του νέου αρχιεπισκόπου – διοικητής του Άγιου Όρους!

Ο παρουσιαζόμενος ως μοντέρνος, ίσως και προοδευτικός, αρχιεπίσκοπος ήταν βέβαια παλιός ακροδεξιός, ο οποίος μάλιστα μετέφερε έναν εθνικιστικό και συχνά φασίζοντα λόγο και στις μέρες μας. Παιδί αρχικά του ακροδεξιού μητροπολίτη Πειραιώς Καλλίνικου, γέννημα-θρέμα της σφιγγοφωλιάς της Χρυσοπηγής, (http://www.anatolikos.com/thriskia-eklisies/simorites-pedomazoma.htm  και http://www.anatolikos.com/thriskia-eklisies/xrisopigi-zoi-sotiras.htm ) δεν διάβαζε την περίοδο της χούντας… Αντίθετα είχε ενεργό ρόλο στα θρησκευτικά πράγματα, στην υπηρεσία της χούντας, πάντα φιλόδοξος και αδίστακτος. Μάλιστα, όπως αποκαλύφθηκε διατηρούσε αλληλογραφία ακόμη και με τον Παττακό!

Όλα αυτά όμως έμειναν στο σκοτάδι από τα ΜΜΕ, που αβάνταραν τις παρεμβάσεις του Χριστόδουλου, επειδή «πουλούσε». Είναι η εποχή του «σας πάω» και του «έλα με το σκουλαρίκι σου», αλλά και των αναφορών στο «μεγαλείο του ελληνικού έθνους», στους «κουτόφραγκους» και στο «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι». Ο Χριστόδουλος μένει στο απυρόβλητο, να παρεμβαίνει σε όλα, να σπρώχνει την κοινωνία ακόμα πιο δεξιά. Η επιρροή της εκκλησίας ανεβαίνει, περισσότεροι νέοι γράφονται στο κατηχητικό ή πάνε στις λειτουργίες. Η δημοτικότητά του, όπως ήταν αναμενόμενο, εκτοξεύεται στα ουράνια, η κατασκευή ενός θρησκευτικο-πολιτικού ηγέτη έχει πετύχει.

Μέχρι τις εκλογές του 2000 τηρεί λίγο πολύ μια ουδετερότητα απέναντι σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ενώ με προξενήτρα το συγκρότημα Λαμπράκη και συγκεκριμένους δημοσιογράφους του που έπιναν «πρωινό καφέ» με τον Κ. Σημίτη, φέρεται ότι είχε καλές σχέσεις με τον εκσυγχρονιστή του ΠΑΣΟΚ. Οι φιλοδοξίες του Χριστόδουλου εκείνη την εποχή είχαν γιγαντωθεί. Με αφορμή και την επίσκεψη του Πάπα στην Αθήνα, ο Παρασκευαϊδης έβαλε μπροστά το σχέδιο – όχι μόνο να αποκτήσει τον έλεγχο όλης της ελληνικής επικράτειας – αλλά και να μετατραπεί σε…πάπα της Ορθοδοξίας (!), υποβαθμίζοντας τον Βαρθολομαίο, σε λυκοσυμμαχία με τους Ρώσους. Παράγοντες του ελληνικού κράτους καλοείδαν αρχικά αυτές τις κινήσεις, σαν ένα μέσο διείσδυσης του ελληνικού καπιταλισμού. Γι’ αυτό και τα πρακτοριλίκια για τον έλεγχο των ελληνορθόδοξων πατριαρχών, ανά τον κόσμο.

Το σημείο καμπής ήρθε μετά τις εκλογές του 2000, όταν ο Κ. Σημίτης αποφάσισε να ανοίξει το θέμα των ταυτοτήτων, εμφανιζόμενος σε ένα σχετικά ανώδυνο θέμα προοδευτικός και ταυτόχρονα μειώνοντας το ρόλο της εκκλησίας. Φυσικά, όλα τα μεγάλα θέματα των σχέσεων εκκλησίας, κράτους και κοινωνίας έμειναν στο απυρόβλητο. Ο Χριστόδουλος ξεκίνησε τη μεγάλη εκστρατεία προς το λαό, με αποκορύφωμα τη μεγάλη όντως «λαοσύναξη» στο Σύνταγμα, όπου οι αθεόφοβοι κατέβασαν μέχρι και το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, εκείνο που η επίσημη μυθολογία θέλει να προσκύνησαν οι αγωνιστές του ’21 πριν την εξέγερση. Ταυτόχρονα, η εκκλησία ισχυρίστηκε ότι συγκέντρωσε τρία εκατομμύρια υπογραφές υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος. Είναι η περίοδος που ο Χριστόδουλος σπάει τις σχέσεις του με τους εκσυγχρονιστές και στρέφεται ξανά προς τη ΝΔ. Στην υπόθεση των ταυτοτήτων υποχωρεί, παρά την επίδειξη δύναμης, αλλά πετυχαίνει θετικό για την εκκλησία διακανονισμό των οικονομικών κυρίως ζητημάτων.

Ήδη όμως κύκλοι της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θεωρούν ότι ο Χριστόδουλος το παρατράβηξε, ότι απέτυχε να εκσυγχρονίσει την εκκλησία και να της δώσει ένα πιο κοινωνικό και παρεμβατικό ρόλο. Ο αρχιεπίσκοπος δεν μένει πια στο απυρόβλητο, ενώ άλλα ιερατικά κέντρα προβάλλονται, όπως ο…εξωχώριος Βαρθολομαίος και η φιλοπασοκική αντιπολίτευση (Ζακύνθου, Θηβών κλπ.).

Η πρόσφατη κρίση μπορεί να αποβεί μοιραία για τον άνθρωπο που ήθελε να γίνει βασιλιάς. Αυτήν την στιγμή δεν αντιμετωπίζει μόνο την πιο μεγάλη κρίση στο βούρκο που διοικεί, αλλά έχει σχεδόν όλο τον αστικό πολιτικό κόσμο απέναντί του. Ούτε μέσα στη ΝΔ βρίσκει υποστηρικτές, ούτε μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Ενδεικτικό είναι ότι ακόμα και Τα Νέα κυκλοφόρησαν με πρωτοσέλιδο «Ρωγμές στο θρόνο Χριστόδουλου». Ούτε ο Εβερτ, παλιός του φίλος, τον υπερασπίζεται πια. Είναι πολύ πιθανό ο κύριος Χατζηπαρασκευαϊδης να οδηγηθεί σε εκπαραθύρωση. Αλλά ακόμα κι αν μείνει στη θέση του, θα είναι ξεδοντιασμένος και υποβαθμισμένος, ιεράρχης με ημερομηνία λήξης. Οι προηγούμενες κόντρες μεταξύ κράτους και εκκλησίας έκλειναν με φιλικό διακανονισμό, όπως ταιριάζει σε δύο μηχανισμούς που υπηρετούν τον ίδιο θεό, τον Μαμωνά. Αυτήν τη φορά ο συμβιβασμός θα περιλαμβάνει μάλλον την ταπείνωση Χριστόδουλου. Δεν θα λυπηθούμε. Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε ακόμα και οι κότες…